Meningen

Leuke bioscoopervaring. De zaal was helemaal uitverkocht en zat gevuld met 50% aan mensen die hun jeugdherinneringen kwamen ophalen, 25% die-hard anime geeks (inclusief wanhopige pogingen tot cosplay) en 25% ouders met kinderen. Grappig om te zien dat iedereen hetzelfde op de scènes reageert. Sommigen hadden waarschijnlijk nooit het eerste seizoen gezien, terwijl anderen, inclusief mijzelf, de eerste aflevering van de Pokémon serie wel kunnen dromen.

Pathé heeft wat van deze speciale vertoning proberen te maken met twee afleveringen Pokémon Generations - TvMeter.nl, een videoclipje en door iedereen een Pokémonkaart te geven. Ik had de afleverignen zelf al eens gezien, maar voor de rest zal het vast leuk geweest zijn.

Deze film volgt in de eerste tien minuten exact de eerste aflevering van de wereldberoemde serie. Daarna volgt een openingslied en vervolgens gaat het verhaal op een eigen wijze verder. Er komen nog wel een aantal bekende scènes uit de serie voorbij: Caterpie als eerste Pokémon, het dramatische afscheid van Butterfree en helaas ook Jessie, James en Meowth. Dit voelde allemaal zeer geforceerd aan. Nu moet ik wel zeggen dat de iconische scène met Charmander zijn dovende vlammetje het hoogtepunt was van deze film.

De hoofdlijn van dit verhaal, de zoektocht naar Ho-Oh, boeide mij eigenlijk wat minder. Er zit een erg vervelende droomscène in de film die nergens op slaat en ook het einde vond ik veel te overdreven. Ik had eigenlijk liever een Pokémon film gezien waarin Ash het opneemt tegen Giovanni en Mewtwo, hoewel ik mij heb laten vertellen dat er na de aftiteling een hint zit naar een vervolg met exact dat verhaal.

Conclusie: geen hele boeiende film, maar een leuke bioscoopervaring en een Pokémonkaart rijker.

Mijn derde film van Mike Flanagan. Hoewel ik geen groot fan van de beste man ben, moet ik toegeven dat hij als regisseur wel snapt wat een echte horrorfilm is. Geen overdonderende geluidseffecten, maar gewoon echte mensen in grimmige situaties en een goede spanningsopbouw. Gerald's Game is niet perfect, maar tot nu toe wel mijn favoriet van deze regisseur.

Qua acteerwerk is dit één van de betere horrorfilms. Carla Gugino speelt zeer overtuigend en ook Bruce Greenwood en Henry Thomas kon ik wel waarderen.

Waar het fout gaat, is het script. Ik heb het boek van Stephen King niet gelezen, maar het script is vrij rommelig. Het verhaal treuzelt soms een beetje, wat opgelost had kunnen worden door een wat kortere film te maken. Er zaten veel onnodige scènes doen. Ook vond ik, net als vele anderen hier, de onthulling van de Man in the Moonlight/Death afbreuk doen van de rest van de film.

Dit was voor mij een flinke tegenvaller. Al sinds de eerste aankondiging keek ik uit naar deze documentaire. Vorig jaar heb ik de complete serie voor een derde keer bekeken, maar de documentaire kwam net iets te laat om daar direct op aan te sluiten.

Getting Lost heeft bijna alle prominente namen van de cast en crew weten te strikken. Natuurlijk missen er wat acteurs (die van Jack, Sayid, Sun en Charlie), maar dat kan je de makers niet kwalijk nemen. Helaas was de strekking van de documentaire niet wat ik had verwacht. Lost draait om de personages, dus het was leuk geweest te leren hoe de acteurs zijn gecast en hoe zij de ontwikkeling van de personages hebben ervaren. We krijgen echter een reeks anekdotes voorgeschoteld die de meeste Lost fans wel kennen. Ik heb letterlijk niets nieuws gehoord. Daarnaast wordt er in mijn ogen teveel aandacht specifieke fans besteed, iets waar de Friends reünie ook last van had.

Desalniettemin was het heerlijk om alle gezichten 20 jaar later weer te zien. Ook de reflectie op het slot van Lost vond ik interessant. Ik zal het slot altijd verdedigen, maar voor veel kijkers was dit de reden om Lost als mislukking te zien. Dat blijft een bijzonder gegeven.

Zojuist na zo'n 12 jaar weer eens gezien, dit keer in de bioscoop. Enige voordeel aan deze pandemie is het feit dat er weer zoveel klassiekers op het grote scherm te bewonderen zijn. Ik was vroeger gek op deze film en was aangenaam verrast dat ik hem nog net zo goed vindt. Goed, ik realiseer mij nu dat de historische elementen niet helemaal kloppen, maar het verhaal is dan ook niet waargebeurd. Verder vooral mooi om te zien hoe goed Joaquin hier al is op jonge leeftijd. Hier had hij wel een Oscar voor mogen krijgen.