Meningen

Nadat ik deel 1 had gezien en me positief had verrast, was ik ook benieuwd naar deel 2.

Doch de film stelde me ietwat teleur in vergelijking met zijn voorganger, maar dat is meestal met zulke vervolgfilms.

De film begint alvast goed, maar eenmaal de visser opgesloten geraakt in het toilet begint het te vervelen en komen er "repetitieve acties/gebeurtenissen". De film is mysterieus, maar op geen enkel moment spannend.

Een rommelige film die tal van logische fouten bevat. De acteerprestaties zijn bedroevend. Dit is geen B-film, maar een Z-film. Ik heb deze film enkel uitgekeken uit tijdverdrijf.

* Op welke basis wist men de schedels te activeren?
* De wetenschapper heeft op zeker ogenblik nog 36 uur de tijd om de laatste schedel te vinden, maar moet de wereld rondreizen in ouderwetse helicopters en auto''s. Hoe kan dit in deze tijdspanne?
* Uit de scène en context kan men afleiden dat men niet met de auto kan geraken tot de Maya-tempel en dit enkel te voet kan. Het is duidelijk dat de tempel zich op een hoge berg bevindt in een woud. Een voettocht zou uren (of misschien dagen) duren.
* Hoe kan de wetenschapper op een paar minuten van die Maya-tempel ergens in Zuid-Amerika in Zwitserland geraken?
* In de experimentele theorie is al duidelijk dat de activatie van alle schedels gevaarlijk is: hoe komt men dan tot de conclusie dat het samenbrengen van alle schedels uiteindelijk de wereld zal redden en de vortex zal doen verdwijnen?
* De kloof die enkele keren wordt bezocht, is enkel bereikbaar door er in af te zakken via touwen/spankabels, maar de laatste keer dat men die kloof verlaat, is dat door een wandelweg.
* Het grottencomplex stort in nadat men per ongeluk iets aanraakt, maar het is duidelijk dat de schedel die men dacht er te vinden al in een verleden is weggenomen. Waarom stortte het grottencomplex toen niet in?
* En zo kan ik nog tal van fouten opsommen...

Het boek heb ik niet gelezen. De korte inhoud van de miniserie leek me wel de moeite waard.

Ik heb de twee afleveringen achtereenvolgens gezien (omdat ze zo op de televisie werden uitgezonden), maar ik was blij dat dit langdradig verhaal voorbij was. Dit had men in een televisiefilm van 90 minuten perfect kunnen verwerken. En als men dat laatste had gedaan, had men "het budget van die overige 90 minuten" kunnen gebruiken om onder andere goede special effects te maken. En dan zat er misschien wel genoeg spanning in om deze film echt in de categorie "thriller" te plaatsen.

Ik vond niets grappigs aan deze film, integendeel. Heb hem uiteindelijk toch maar uitgekeken omdat ik niets anders te doen had.

Een schrijnend verhaal over de toepassing van artikel 175 in het strafwetboek van het voormalige West-Duitsland. De film wordt in een niet-chronologische volgorde weergegeven. Ondanks er een melding komt bij elke tijdsprong en de acteurs duidelijk jonger/ouder zijn, moet je wel aandachtig zijn om het volledige plaatje te volgen. Een ander nadeel is dat er repetitieve scènes zijn (zoals de straffen in de isoleercel, het uitkleden, de waterspuit) wat de film ietwat langdradig maakt.

De film boeide mij niet in tegenstelling tot de versie die in 1963 verscheen. Het grote verschil: de versie van 1963 is "psychologische horror" en in deze remake is het "fysische horror".

De versie van 1963 is zo gefilmd dat je steeds het gevoel hebt dat er iets gaat gebeuren en dat maakt de film spannend ondanks er niets gebeurd. De enige scène waar ik echt schrok was degene waar Grace Markway een luik opendoet. Verder vraag je je af of de geest en paranormale gebeurtenissen echt of imaginair zijn.

Deze versie focust zich mijn inziens enkel tot de special effects. Je hebt niet het continuë gevoel dat er iets onverwachts gaat gebeuren en van hetgeen er gebeurt, schrik je ook niet. En het is duidelijk dat de geest en de paranormale gebeurtenissen echt zijn.

De film was onlangs op televisie te zien en was tevens de eerste keer dat ik hem zag. Misschien dat ik hem ooit als kind zag, maar dat herinner ik me niet. In de tijdsgeest van de jaren 1960 (in de periode dat de film dateert) is het wellicht een pareltje. En lange spektakelfilms waren toen - naar horen zeggen - in. Anno 2023 is deze film van bijna vier uur gedateerd, ondanks de prachtige locaties, de "special effects", ... Men kan perfect minstens twee uur filmmateriaal weglaten om tot hetzelfde verhaal te komen. Er zijn te veel scènes die te lang duren of waarin gewoonweg niets noemenswaardig gebeurt. Veel personages zijn ietwat cliché en wonderwel kan zowat iedereen Engels, maar zoals vermeld moeten we de film beoordelen in de 1960-tijdsgeest.

Ik beperk me enkel tot de bioscoopversie. Op zich is het een prachtige film, althans tot op het moment dat de ring effectief smelt. Hetgeen er volgt, mag wel vermeld/getoond worden, maar het is te langdradig. Dat had in vijf minuten gekund in plaats van een half uur waarin niets spannends/overwachts gebeurd. Je begint te denken: is het nu nog niet gedaan?

Als deel van de trilogie vind ik het derde deel het minst interessant en te veel lijkend op "The Two Towers". Dat heeft enerzijds met het originele verhaal van Tolkien te maken, maar anderzijds dat de film veel verhaallijnen zoals de ondergang van Sarumon niet bevat. De film gaat grotendeels over een oorlog die een stad vernielt. Verhaaltechnisch is de oorzaak van de oorlog in beide delen anders en het aanvallende/verdedigende leger is anders samengesteld, maar toch krijg je de indruk in deel 3 dat je de oorlogsscènes grotendeels al in deel 2 hebt gezien (zoals het inbeuken van de poorten, de ladders die door het aanvallende leger aan de kantelen worden geplaatst, de stad/huizen/toren die worden vernietigd, de katapults die rotsblokken wegsmijten...).

Deze film viel me tegen. Hoewel niet expliciet vermeld, kunnen we uit de context afleiden dat Patrick een vorm van autisme heeft. Duidelijk is dat hij niet bekwaam is om een camping te leiden. Het was overduidelijk dat het Nederlandse koppel - van wie de man qua uiterlijke kenmerken mij direct deed denken aan Marc Dutroux - uit is om de camping over te nemen, maar daardoor was het tevens overduidelijk dat dat koppel in het verhaal fungeerde als een "red herring" voor wat er met de hamer was gebeurd en wie de inbraak had gepleegd.. De setting was origineel, maar had op zich geen enkele meerwaarde en mijn inziens enkel een manier om kijkers te lokken want het had zich evengoed op een "niet-nudisten-camping" kunnen afspelen. Ik wil daarmee niet zeggen dat de naaktheid mij stoorde of gortig in beeld werd gebracht, maar ik kan me niets fundamenteels indenken waarom het nodig was.