Meningen

Stoffige post-apocalyptische Western thriller/melodrama met een dystopische onderwerp van klimaatverandering, die soms een beetje deed denken aan een YA-versie van “There Will Be Blood,” maar dan met H2O. Regisseur van de film is Jake Paltrow (een jonger broertje van actrice Gwyneth Paltrow) En aangezien dit telgen van een bekende familie uit de filmwereld zijn, moet het niet moeilijk geweest zijn om goede mensen te vragen. Qua acteer en camerawerk was er dan ook weinig aan de film op te merken. De film richt zich op de Holm-familie; vader Ernest (Michael Shannon), een grondbezitter die in een barre tijd van een enorme droogte worstelt om te overleven. Zijn dochter Mary (Elle Fanning) die zich aangetrokken voelt tot een de niet-deugende Flem Lever (Nicholas Hoult) En zoon Jerome (Kodi Smit-McPhee) die het niet zo heeft op die Flem. Verder is er dan nog de verlamde moeder Katherine en een soort robotdier die rondloopt op vier spichtige benen. En daar zit ook het belangrijkste probleem van de film: de voorwerpen zijn veel interessanter dan de mensen. De personages zijn veel slechter uitgewerkt dan de technologie die te zien is. Alhoewel het verhaal dus wat te wensen over laat en soms wat sleept, is het door een stel aardige momenten, een nog redelijke film geworden. (al had hij denk ik veel beter kunnen zijn)

Een aardig gemaakte biopic die zijn best doet om het verhaal van koningin Victoria op te fleuren, en daar wonderbaarlijk ook zoveel mogelijk in slaagt. Emily Blunt doet geweldig werk met de titelrol, Rupert Friend slaagt erin om Albert enigszins interessant te maken. De geschiedenis wordt trouw gevolgd op een paar stukjes en beetjes van het verhaal na die zijn verfraaid om het interessanter te maken, maar het is nu ook niet de meest spannend tijd, dus was dat prima. Grootste gedeelte van de film draait om de liefde tussen de twee geliefde en die voelt oprecht aan zonder dat de film doorslaat naar het typisch kleffe romantische. Verrassend is de film niet, de uitkomst bekent en op politiek vlak was er maar weinig steekspel te zien. Echter voor liefhebbers van onderhoudende, degelijke Britse kostuumdrama's is het smullen bij indrukwekkende taferelen en authentieke sets. Saillant detail; het bed in de scène van de huwelijksnacht is een bed dat ook gebruikt is door de echte koningin Victoria.

Ach deze film is eigenlijk best aardig. Natuurlijk sterk geïnspireerd door SAW maar och...dat was oké. Een groep 'vrienden' worden door een voormalige, in ongenade gevallen tv-presentator gevangengenomen om een ​​reeks pijnlijke en bloederige spelletjes te spelen. De eerste 15 minuten moet je zien door te komen met weinig sympathieke gasten maar dan gaat het los. Het is visueel best een solide horrorfilm maar met een lager budget, wel een uitstekende prestatie van Jackie Earle Haley en volop brute, praktische gore De eerste moord op één van het viertal was echt genieten. Echter het onoriginele plot, niet likeable personages en de rommelige poging tot sociaal commentaar verhinderen echter dat het meer werd dan gewoon oké.

Dit is de opvolger van Huo Shao Hong Lian Si Zhi Jiang Hu Qi Xia (1965) en start met de laatste drie minuten van die film. Hierna gaan de verliefde Wu (Jimmy Wang Yu) en Lianzhu (Ching Ping) op weg naar huis maar net op weg keren ze alweer terug naar red lotus tempel? Hiermee wordt direct duidelijk dat het plot niet veel om handen heeft. Ook zullen mensen die de andere film niet gezien hebben niet goed snappen waar het allemaal omdraait. Het is dus een must om ze in de goede volgorde te kijken! De gevechten zijn (net als bij die voorgaande) nog steeds tam en slordig. Maar gelukkig zijn er wel een stuk meer gevechten en zijn de wapens ook wat diverser geworden. Hoewel het ontbreekt aan spannende gevechten zijn er ditmaal wel een keur aan boobytraps te zien. Vaak worden deze boobytraps gebruikt om geintjes mee uit te halen. Soms leuk, soms ook niet maar over het algemeen wel een leuke toevoeging. Minder gecharmeerd was ik van de gedeeltes waarin er gekozen was om het verhaal te vertellen in zangvorm. Veel speeltijd is er dit keer ook voor Xiaoling (Petrina Fung Bo-Bo) de jongste telg van Jin-familie weggelegd. Zij deed dit best verdienstelijk. Ondanks er een goede stap vooruit is gedaan, is de film verder ook niet beter dan het eerste deel. Op naar het deel 3: Huo Shao Hong Lian Si Zhi Qin Jian En Chou (1967)

OMG, gewoon krankzinnig...Alleen in Aziatische films kan een gigantische vliegende foetus met tanden verwikkeld raken in een deathmatch met een vliegende Xenomorph. Nog niet voldoende entertainmentwaarde? Goed dan stoppen ze er gewoon nog wat extra's meer in.... politieactie. Indiana Jones-avontuur, kung-fu, horror in de vorm van een blauwogig skelet en een kinderpers...Dat alles uitgevoerd in Wilde praktische effecten met te laag budget. Er is ook een flashback naar Dr. Yuens eerste reis naar Thailand, die duurt minstens de helft van de film, zolang dat je al vergeten ben dat het flashback was. En natuurlijk houden zich aan het eeuwenoude gezegde: "als je het niet kunt verslaan, blaas het dan op met een bazooka". Het is gemaakt door dezelfde man die Riki-Oh: The Story of Ricky (1991) maakte, (die nu toch wat hoger op de kijklijst moet zetten) echter nu mixt hij zo'n 3-4 verschillende genres door elkaar en ze op één of andere manier weet hij ze perfect in balans te brengen. Belachelijk onlogisch maar eerlijk gezegd ook eigenzinnig en dat maakt dit juist een geweldige film.

Deze film is, net als zijn voorganger Xun Long Jue (2015), gebaseerd op Zhang Muye's, achtdelige fantasy-boekenreeks ´Ghost Blows Out the Light´ Echter zijn de films onderling niet verbonden en staan gewoon op zichzelf.

Ditmaal zijn het Hu Bayi, Shirley Yang (Gu Xuan, die een van de prostituees speelde in The Flowers of War), Wang Fatzi, Gold Tooth, Linglong en Professor Sun die zich wagen in de gevaarlijke Hidden Dragon Mountain om de mythische Mu Chen-bol op te sporen, een magisch artefact dat hen in staat zou stellen een vloek op te heffen die ze in een vorig avontuur hadden opgelopen.

Verder is dit een typische Chinese blockbuster. Die ik qua verhaal een stuk avontuurlijker vind dan de meeste Amerikaanse tegenhangers maar soms wel een beetje laat af weten bij de CGI. In sommige scènes waren de monsters redelijk goed weergegeven, maar terwijl in andere "de monsters" gewoon veel minder waren. Toch had ik meer met deze heerlijke fantasie van bloeddorstige viper-vissen, een gigantische krab, schorpioenen leger en een oud slang-monster, dan snelle auto's, ontploffingen of om het even welke andere Dwayne Johnson-film.