Het kwam niet echt bij me binnen. Ik voelde afstandelijkheid bij en tussen de personages, met uitzondering van de charismatische en excentrieke Edward Norton.
Wat ik van documentaires over Bob Dylan heb geleerd, is dat hij enorm gedreven, enorm gepassioneerd en energiek was in zijn jonge jaren.
Chalamet maakt er een beetje een vroeg oude jonge man van. Een enorme einzelgänger.
Maar ik zie betrekkelijk weinig passie en bevlogenheid. Ik krijg ook niet echt een beeld van de psyche van Dylan. De hele film denk je; Dylan waar ben je toch met je hoofd...?
Een vrij plichtmatige biopic met overwegend onsympathieke en elkaar vermijdende personages.
James Mangold Walk the Line imponeerde veel meer en is een tour de force.
Ik ben dol op originele sciencefiction-verhalen, maar dit is een ware pijniging om te aanschouwen.
Je denkt eerst nog dat het een lange aanloop neemt om vervolgens tot iets moois te komen, maar niets van dit al. Een potje Sims van 10 minuten is denk ik bevredigender.
De animatie in het eerste half uur is te primitief. Dat hebben ze bewust gedaan om een evolutie te tonen die uiteindelijk naar levensechte mensen van vlees en bloed gaat, maar het is aanvankelijk net alsof je naar kindertv zit te kijken.
Het laatste half uur volgen eindelijk de real life scènes, maar de personages lijken nog steeds opgesloten in een cocon. Kristen Stewart straalt, maar ik zag geen chemie met haar tegenspeler.
Gauw Wall-E maar eens herzien, want dit leek nergens naar.
Mja, ondanks de mooie Noémie Merlant is dit toch heel pover.
Het gaat vooral over een hotel, waar een mysterieuze vaste gast Emmannuelle's bijzondere aandacht heeft.
Naomi Watts loopt er ook nog rond als hotelmanager.
Het heeft de diepgang van een GTST aflevering.
Hong Kong komt me hier niet zo gezellig over.
Nauwelijks een eerbetoon aan het origineel.
Het is natuurlijk wel heel toevallig dat dit in hetzelfde jaar is uitgekomen als Saltburn, eveneens met Richard E. Grant.
The Lesson is in alle opzichten een wat kalmere film, maar is zeker ook het bekijken waard.
Het is een subtiele zorgvuldig opgebouwde thriller over een aspirerende schrijver die infiltreert bij een excentrieke schrijver en zijn gezin, waarna een psychologisch spel ontstaat.
Clichéfilm met weinig verrassingen. De film ziet er wel sfeervol gefilmd uit en het is toch een film die je gezien wil hebben, maar het stelt allemaal bar weinig voor. Veel lust maar weinig opwindende scènes.
Kidman is te lang doorgegaan met botox, het is geen gezicht. Onaangename rol van Harris Dickinson.
Zwakke rol van Banderas, maar dit komt ook deels door het script, zijn rol heeft erg weinig psychologische diepgang waardoor het een b-film personage is.
Bitcherig, respectloos en denigrerend hoe Kidman tegen haar man doet over de seksproblemen. Je kunt dat toch als volwassenen bespreken. Die man die op het einde vervelend tegen haar doet op haar kantoor dat is heel naar hoe mannen neergezet worden als bloedzuigers.
Leuke chemie tussen Matt Johnson en Deragh Campbell, maar daar is ook bijna alles wel mee gezegd.
Het begon wel leuk en fris, maar ik geloofde de personages niet.
Deragh Campbell speelt een docente en Matt Johnson speelt een auteur. Het komt niet oprecht en echt over.
Het plot is flinterdun.
Naar het einde toe begon de film me steeds meer tegen te staan. Die Matt Johnson kan ook de hele film alleen maar lachen.
Ik zag in de boekenkast in de film een boek over Éric Rohmer staan. Goede inspiratie, maar die maakte toch echt wel films met meer diepgang en was een meester in het tonen van 'alledaagse' intermenselijke relaties.
