menu
Mijn Series +

Treme - Seizoen 3 (2012)

mijn stem
3,96 (13)
13 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Muziek

ontwikkeld door Eric Overmyer en David Simon
met Khandi Alexander, Rob Brown en Kim Dickens

Treme laat het leven in een wijk van New Orleans zien tijdens de nasleep van de orkaan in 2005. Het is drie maanden na orkaan Katrina en de inwoners van New Orleans worstelen met de wederopbouw van hun levens, hun huizen en hun unieke cultuur. Onder hen bevinden zich onder meer muzikanten, chefs en Mardi Gras indianen.

  1. Knock with Me - Rock with Me
  2. Saints
  3. Me Donkey Want Water
  4. The Greatest Love
  5. I Thought I Heard Buddy Bolden Say
  6. Careless Love
  7. Promised Land
  8. Don't You Leave Me Here
  9. Poor Man's Paradise
  10. Tipitina
zoeken in:
avatar van Donkerwoud
3,5
De orkaan is nog slechts een herinnering en de commercie trekt weer aan. Het probleem aan dit derde seizoen van 'Treme' is dat het aantrekken van de economie niet per se de aanzet vormt voor de meest interessante verhaallijnen. Op een gegeven moment geloof ik het wel als enkele protagonisten (Annie T. , Janette Deseutel, Delmond Lambreaux) contacten leggen met hotemetoten en hun creatieve uitspattingen vercommercialiseerd zien worden. Of als Nelson Hidalgo weer eens een malafide dealtje sluit, maar zich eruit gladjakkert als hij tegengas lijkt te ondervinden. Zelfs Sonny heeft een nieuwe impuls gevonden om zijn verslavingsverleden achter zich te laten en te werken aan een zonnigere toekomst. Michiel Huisman of niet, maar hij blijft mijn minst favoriete karakter.

Dan is dat andere grote thema - de breed vertakte corruptie in het politie-apparaat- interessanter. Toni Bernette en Terry Colson krijgen het dit seizoen namelijk te verduren, in hun pogingen om iets te blijven doen tegen het cynische onrecht dat de plaatselijke justitie in haar greep houdt. Het nieuwe gezicht (L.P. Everett) is ook echt zo'n David Simon-held: een schuchtere 'white boy' reporter op de achtergrond, die als ironische buitenstaander zijn geweten laat spreken en daarmee een frisse blik werpt op logge instanties en onmenselijke praktijken. Het verbeelden van bureaucratische logheid is ooit beter en scherper gedaan in bijvoorbeeld 'The Wire' of 'Generation Kill', maar deze journalistieke invalshoek blijft interessant om grote maatschappelijke kwesties mee te verbeelden. Ook leuk dat het perspectief van de razende reporter een beetje metal meebrengt naar de sfeersetting.

'Treme' blijft onverminderd 'Treme' als de plaatselijke folklore op en rond Mardi Gras weer in het straatbeeld verschijnt; als Antoine Batiste een gig krijgt of zijn muziekklasje met scholieren onder zijn hoede krijgt; of als Dj Davis de clown uithangt omdat hij het roemrijke verleden eerbiedigt of jazz-helden zoekt voor zijn nieuwe projecten. Dit seizoen heeft een beest van een cameo, en ik durf wel te zeggen dat het alleen al om die reden door elke jazz-liefhebber gezien moet worden. Albert Lambreaux en LaDonna Batiste-Williams hebben de fijnste verhaallijnen. Hun persoonlijke leed voelt direct vervlochten met de mores waarmee politiek en justitie mensenlevens bepalen. Waar de andere karakters te vaak als comic relief worden ingezet, leveren de verwikkelingen rond Albert/LaDonna een bitterzoete nasmaak op omdat het niet altijd deze 'goede mensen' zijn die geholpen zijn bij het gebrekkige systeem.

avatar van Donkerwoud
3,5
Vette cameo die voor vandaag even relevant is maar ik plaats hem toch achter spoiler tags.Fats Domino's cameo at Treme's Season 3 Chapter 6 - YouTube

avatar van Black Math
3,0
Per seizoen wordt het wat minder - het zal de gewenning wel zijn - maar nog steeds leuk om te zien. De stad richt zich meer en meer op naarmate de orkaan verder in het verleden ligt, maar dat betekent niet dat het drama ten einde is. Het betekent alleen dat het drama niet langer meer alleen op de orkaan te schuiven is.

De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen. Dat geldt zeker voor de personages in deze serie, waar met name de personages LaDonna en Albert het zwaar voor de kiezen krijgen. Het leven is niet eerlijk en dat wordt op deze wrange wijze geïllustreerd. Met de andere personages gaat het ook niet allemaal over rozen. In het vorige seizoen waren Annie en Davis een mooi stel, in dit seizoen begint Annie commercieel door te breken en haar succes drijft helaas een wig in hun relatie. Hij gaat overigens vreemd tijdens Mardi Gras; opvallend hoeveel mensen in de serie dit doen en dan zeggen "het was een Mardi Gras fuck, dus het betekent niets." Ik ben er nog niet achter of dit echt een officieuze regel is hier.

Het aardige van de serie is dat het probeert alle aspecten van New Orleans in beeld te brengen. Op sommige van die aspecten ben ik eerlijk gezegd wel uitgekeken, zoals het culinaire aspect. De New Orleaanse keuken is inderdaad interessant om eens kennis mee te maken, maar dient voor mijn gevoel met mate tot zich genomen te worden, al is het maar vanwege de overdaad aan zout. In de serie wordt dit aspect gerepresenteerd door kokkin Janette en op haar verhaallijn ben ik eerlijk gezegd ook wel een beetje uitgekeken.

Een aspect van de stad dat in dit seizoen voor het eerst in de serie belicht wordt is dat van de schoolband, die in de Mardi Gras parades meeloopt. Altijd leuk om te zien en vooral om te horen tijdens de daadwerkelijke parades. Muziek is natuurlijk een van de belangrijkste aspecten in de serie. Leuk om dan Fats Domino in één van de afleveringen voorbij te zien komen. De goede man is afgelopen jaar overleden kort nadat mijn ouders me hebben bezocht; we hadden even van te voren nog zijn verzopen piano gezien in het Katrina museum, dus dat voelde erg toevallig aan. Ik heb in ieder geval meegelopen in de second line parade om hem te eren.

Verder wordt de criminaliteit en met name de corruptie in de politie aangestipt in dit seizoen. Interessant om te zien, al heb ik het idee dat het tegenwoordig een stuk beter gesteld is met de politie in New Orleans. Ik heb in ieder geval van Amerikaanse vrienden begrepen dat in andere plaatsen je niet een agent moet aankijken of je wordt meteen al aangehouden. Hier staat de politie gemoedelijk aan de kant tijdens de parades en drinkt soms een biertje mee wat tot een jaarlijkse grote ontslagronde leidt direct na Mardi Gras. Niet dat alles pais en vree is, maar zo erg als in de serie is het geloof ik niet meer. Of althans dat hoop ik.

Wat minder dus dan het vorige seizoen, dus een halfje minder ten opzichte van dat seizoen. 3*.

avatar van ZAP!
3,0
I found my thrill on Blueberry Hill...

Ik vind juist dat s3 doet wat 1 en 2 lieten liggen; de spanning er een beetje in brengen en het drama opvoeren. Dat met die Hidalgo en Janette zijn veruit het minst interessant, dat ben ik met mijn voorgangers wel eens. Maar het blijft een muziek / cultuurserie die verweven wordt met wat misdaad en flink wat (niet dik aangezet, maar het is er) drama - nogal tweeledig dus. Hadden ze misschien ook 2 seizoenen pure muziekdocu over N'arlens kunnen doen + 2 seizoenen drama / misdaad à la The Wire.

Maar al met al ben ik niet ontevreden. Moet nog wel 2 episoden van dit seizoen.

avatar van ZAP!
3,0
En klaar.

Beetje vreemde uitslagen op het einde van dit seizoen. Ik dacht toch echt dat er DNA-bewijs was tegen LaDonna's verkrachter? Hoe moeilijk is het om voor dat meisje een beetje bijles lezen en schrijven te organiseren? Waarom gebeurt er helemaal niets met dat artikel met bewijzen over die agenten? Ik dacht ook dat die restaurantuitbater en Janette vooraf heel goed wisten wat ze aan elkaar hadden? Wel kan ik begrijpen dat die vader graag een schoonzoon erbij heeft om een beetje verweer te hebben tegen drie vrouwen in huis, maar waarom juist vertrouwen op een junk ('t is wel heel romantisch, dat geef ik toe)? Dat er einde moest komen aan de relatie tussen de violiste en de DJ zat er dan wel weer dik in. En nog een niet onverwachte trieste uitslag m.b.t. het nieuwe jazz center; het hek zal nooit verdwijnen en de rassenscheiding blijft zo (in ieder geval deels) intact.

Misschien is e.e.a. verdedigbaar als manieren om kritiek te leveren op de Amerikaanse maatschappij, maar het doet wel wat geforceerd en ongeloofwaardig aan.

Al met al een (heel) aardige serie, met hier en daar heerlijke muzikale uitschieters (die dixieland muziek klinkt toch vaak behoorlijk gestoord - op een goede manier) en prima tot uitstekend acteerwerk.

Lang zat ik op 3,5*, maar door de eindes toch weer naar drie sterren.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:23 uur

geplaatst: vandaag om 20:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op TvMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.