Stranger Things - Seizoen 4 (2022)

Eindelijk seizoen 4 van Stranger Things en man wat heb ik hier na uitgekeken, en hij stelt mij zeker niet teleur. Ook de lengtes van de afleveringen zijn top, de sfeer, setting ja ja de muziek zijn mooi gedaan en de cast speelt goed. Ik kijk uit om de rest te gaan zien.

Ze zijn weer terug. Nadat het vierde en beloofde seizoen van Stranger Things tijdens de opnames stil lag door de corona mogen we de bekende actievolle synth-soundtrack die je hoort als de vrienden zich weer klaarmaken voor een nieuw avontuur weer losgooien.

Er is veel veranderd. We bevinden ons in 1987 en de vrienden zijn inmiddels 15 a 16 jaar. Verdorie, dat is een mooie periode in je leven waar je maar eindeloos verhalen over kan verzinnen en schrijven. Een zorgeloze tijd... Maar, is de zorgeloosheid nu ook eens een keer aan bod bij onze vrienden?

Natuurlijk niet...

Er vind wel een scheidslijn plaats. Mike gaat per vliegtuig naar Californië. Hij popelt om zijn geliefde Eleven (El) weer te zien, die daar als wees bij de ouders van Jonathan en Will woont. El's leven echter gaat daar niet over rozen. Ze is het mikpunt van het getreiter waarbij die Angela, een verschrikkelijke bitch, aan het roer staat. Dat ze haar krachten daarnaast ook heeft verloren ontdekt ze ook pas op het moment waarbij ze een nieuwe stok heeft gegeven waarmee ze geslagen kan worden. De scene op de rolschaatsbaan was ronduit diep pijnlijk... maar... het gaf me wel een kick wanneer Angela door El met een rolschaats volop haar smoel werd geslagen. El wordt al snel schuldig gevonden aan mishandeling en wordt gearresteerd. Maar dan blijkt ze niet voor niks gearresteerd te worden.

In Hawkins gaan de overige vrienden ook door met het leven en halen ze alles uit de zomer wat erin zit. Echter lijkt het kwaad hen nog steeds in de gaten te houden en hebben ze een nieuwe meedogenloze tegenstander waar ze mee moeten dealen. De ondenkbare Vecna.

Zoals de eerste teaser al deed vermoeden zit Hopper in een strafkamp in Rusland en komen zijn skills die hij door de jaren heen heeft opgebouwd goed van pas om deze koude hel te overleven. En Hopper zou Hopper niet zijn als hij geen goede plannen had om te ontsnappen.

Ja, het vierde seizoen is opgedeeld in drie verhalen tegelijk, maar ze lijken parallel goed samen te lopen. Alle elementen zijn weer terug: de jaren 80-shizzles, de spanning, de charmes van de acteurs, die duizelingwekkende hallucinaties die door Vecna worden veroorzaakt, de liefde die er in de decoraties is gestoken en het heerlijke geëxperimenteer met de genres. Langzaam maar zeker komen we dichter bij een nieuwe waarheid... Bijvoorbeeld over wat El nou daadwerkelijk gezien heeft.

De serie stopt wel vrij plotseling... Maar niet getreurd... nog een paar nachtjes slapen en dan mogen we weer verder genieten.

Ja, wat moet ik hiervoor geven? Een 5,0* denk? Het niveau is nog steeds op juiste pijl.

Ik heb weer eens zin de volle score aan een seizoen te geven, dat is echt belachelijk lang geleden, maar dit seizoen verdient gewoon alle lof. Het was extreem goed geschreven, met veel aandacht voor de boeiende karakters van iedereen, maar ook met meer dan voldoende ruimte om het verhaal op te bouwen tot een geweldige climax. Het was spannend, duister, horrorachtig, nostalgisch, grappig, emotioneel en vermakelijk. Eigenlijk zit elke emotie er wel in. Het oogt ook zo mooi, wat een geweldige decors en je voelt oprecht of je weer even terug naar die tijd bent gegaan. De finale is misschien minder episch als ik had gehoopt, maar de hele weg er naar toe was van zeldzaam grote klasse. Als ze dit nog kunnen overtreffen of zelfs maar evenaren in het slotseizoen, dan word ik denk ik gek. Stranger Things is oprecht een van de beste series ooit gemaakt.

5*

Enorm genoten van dit seizoen! Ik heb niet vaak dat ik een serie per se gelijk wil zien, maar vanavond kon ik niet langer wachten om het slot van dit seizoen te zien. Het eerste deel van het seizoen sloot af met wat mij betreft de beste aflevering van de serie. De resterende twee afleveringen zaten net iets beneden dit niveau, maar waren goed genoeg om dit seizoen bijna de volle 5 sterren te geven.

Hoogtepunt was voor mij verrassend genoeg de backstory van de grote villain. Dat zat zeer goed in elkaar. Ook de nieuwe personages zijn leuke toevoegingen. Wat mij betreft was het seizoen iets beter geweest als dit het slot was van de serie, en de laatste aflevering iets anders in elkaar had gezeten.

Stranger Things was langzaam aan het inkakken met elke keer net wat mindere vervolgseizoenen na een ijzersterk eerste seizoen. Niet heel vreemd omdat de oorspronkelijke opzet gewoon was om een korte serie te maken zonder die vervolgen. Maar het publiek was verknocht geraakt aan deze kids, net als ik! En toen zijn de bedenkers de serie toch wat op gaan rekken. COVID lijkt een zegen te zijn geweest. De Duffer brothers kregen hierdoor extra veel tijd voor een 4e seizoen en dat was te merken. Het oude nivo van seizoen 1 is hier weer terug. Verder worden de verhaallijnen van de eerdere seizoenen ook netjes samengeknoopt tot een logisch geheel.

De muziek is altijd uitstekend geweest en een bijzondere rol is dit keer weggelegd voor "Running up that hill" van Kate Bush, zelf fan van de serie!

Minpuntjes waren voor mij de overdaad aan sobby "I love you too" scenes en het plotgat w.b. het inkopen van het arsenaal aan wapens: wie heeft die betaald? Het stelen van die camper vond ik ook minder maar ja het was voor de goede zaak.

Verder heb ik er enorm van genoten. De laatste 2 afleveringen waren ook zalig lang van duur.

Prima vierde seizoen dat, hoewel de rek bijna uit de reeks is, een aantal verrassingen voor de kijker in petto heeft. Het opdelen van plot en personages is niet overal even geslaagd en bepaalde hoofdrolspelers komen er ditmaal een beetje bekaaid af, maar al met al is dit vierde seizoen beter dan het tweede en derde. Wel hadden de meeste afleveringen flink ingekort kunnen (en moeten) worden.

Wa ne zalige afsluiter van seizoen 4, dit is het beste vh beste in dit genre, audio-visueel top! Ook ben ik zeer te spreken over de lange speelduur/episodes, snap niet dat mn hier iets kan op tegen hebben, als ge iets top vind, kan het ni lang genoeg duren, want vind 40-50min dan vaak te snel voorbij. Denk dak afl 9 nog is ga herbekijken, gewoon omdat het zo top was

Weer een wat leuker seizoen ondanks dat de cast wel erg groot wordt. Of juist door de nieuwe karakters, want er zitten er een paar erg leuke bij zoals de pizza-stoner en Yuri de smokkelaar. Veel draait ook om het nieuwe karakter Eddie, die met zijn kapsel erg doet denken aan Eddie van Halen (al kan zijn naam ook afgeleid zijn van het Iron Maiden monster), maar ondanks dat ik ook een metalhead ben, heb ik juist niet zoveel met hem. Maar over het algemeen weten de ook de minder uitgesproken karakters te interesseren. Er is alleen soms iets teveel klef gedoe met "I love you".

Het aardige van dit seizoen is dat het last lijkt te hebben van het probleem van Jerommeke, maar dat de ontknoping uiteindelijk toch anders uitpakt. Wat ik met het probleem van Jerommeke bedoel is het probleem dat Willy Vandersteen had na het creëren van Jerommeke in Suske en Wiske: toen éénmaal de onverslaanbare sterke man op het toneel verschenen was en zelfs een vriend van de hoofdpersonen werd, is het haast onmogelijk om een spanningsboog op te bouwen, want zodra er een probleem is, kan Jerommeke dat subiet aanpakken. Vandersteen loste dit op door Jerommeke bij aanvang van een verhaal ergens op reis te sturen zodat de hoofdpersonen het zelf moeten oplossen.

De Jerommeke van Stranger Things is natuurlijk Eleven en we hebben al in het tweede seizoen gezien dat ze is weggestuurd om op het moment supreme aan het einde alles te redden. Ik zag een beetje eenzelfde scenario aankomen hier, maar uiteindelijk is haar rol toch wat kleiner en veel minder beslissend dan ik had verwacht. En dat was welkom.

Verder natuurlijk veel jaren 80 referenties. Zelfs zonder A Nightmare on Elm Street gezien te hebben, kan ik de referenties eraan waarderen als ook het feit dat de de Freddy Krueger acteur ook een rol in deze film heeft. Het bezoek aan de psychiatrische kliniek doet natuurlijk aan The Silence of the Lambs denken. En natuurlijk talloze muzikale momenten waarbij Kate Bush, Pass the Dutchie en Metallica's Master of Puppets de meest prominente zijn. Al met al vermakelijk dus. 3,5*.

Wow...

Wat keek ik hiernaar uit. Dit gaat misschien vreemd klinken, maar het eerste waar ik aan dacht toen Hollywood twee jaar geleden op slot ging was deze serie. Het probleem van een serie als deze is natuurlijk hetzelfde probleem waar Harry Potter mee te maken had: de kinderen zitten in een fase waarin ze heel snel aan het groeien zijn en het mag zich allemaal maar in een beperkt aantal jaren afspelen. Nou goed... zorgen om niks uiteindelijk. Het vierde seizoen is er en gelukkig zitten we nog steeds in de jaren 80.

Wat ik me nog meer afvroeg: zou dit seizoen het vorige kunnen evenaren? Ik weet dat veel mensen dit met me oneens zijn, maar ik vond seizoen 3 het sterkste tot nu toe. Die conclusie trek ik overigens nog steeds, ook nadat ik de eerste drie seizoenen in de aanloop naar het vierde heb herzien. Het ligt allemaal dicht bij elkaar, maar alle genres komen in het derde seizoen samen, de personages zijn op hun best, men lijkt alles uit de kast te trekken en de zomerse sfeer is gewoon top. Ik gaf dat seizoen destijds - en nog steeds - de volle mep. Is het seizoen perfect? Nee, maar de schrale minpunten konden wat mij betreft niet opwegen tegen wat dat seizoen allemaal wél goed deed.

Afijn, seizoen 4. Ik zal heel eerlijk zijn: nadat ik aflevering 1 gezien had, vreesde ik even het ergste. Ik was nog niet onder de indruk. De eerste aflevering introduceert een hoop nieuwe personages en locaties, maar het 'Stranger Things gevoel' ontbrak een beetje. Dat gevoel blijft ook na de eerste aflevering nog even aanwezig en het heeft er, naast alle nieuwkomers, waarschijnlijk vooral mee te maken dat dit het seizoen is waarbij de groep volledig uit elkaar getrokken is en iedereen zich elders begeeft. Later in het seizoen blijkt dat er een duidelijke gedachtegang achter zit en de Duffer Brothers komen er uiteindelijk nog goed mee weg, maar ze weten niet te voorkomen dat niet alle verhaallijnen even interessant zijn. Met name die omtrent Mike, Will en Jonathan valt tegen. Ze hebben altijd belangrijke rollen gespeeld, maar voelen in dit seizoen helaas een beetje als beeldvulling. Bovendien duurt het seizoen eigenlijk iets te lang. Goed dat er aandacht wordt geschonken aan een goede opbouw en 'world-building', maar eigenlijk wordt het pas écht interessant vanaf aflevering 4. Daarnaast moet ik eerlijk bekennen dat ik de nieuwe personages nou niet allemaal even sterke toevoegingen vind. Ik heb heus geen hekel aan personages als Eddie en Argyle, maar ik kan ook niet zeggen dat ze veel indruk achterlaten. Dat Eddie in korte tijd zó enorm geliefd is geraakt onder de fanbase verrast me zelfs een beetje.

Maar goed, ik begon deze review met 'wow' Ik klink tot dusver misschien wat negatief, maar dat is omdat ik alles wat ik minder vond in één adem genoemd heb. Verder ben ik namelijk echt wel heel erg onder de indruk van deze nieuwe reeks. Ik zei dat het seizoen eigenlijk pas vanaf aflevering 4 echt interessant wordt, maar de serie gaat vanaf dat moment ook wel écht volledig los. De confrontatie tussen Max en Vecna in aflevering 4 is werkelijk schitterend: Stranger Things onderscheidt zich qua visuals eigenlijk niet meer van de de reguliere blockbuster in de bioscoop. Dat niveau weet men vervolgens gelukkig grotendeels tot en met het einde van het seizoen vast te houden. Complimenten zijn op zijn plaats voor de uitwerking van Vecna, die eigenlijk alles uit de voorgaande seizoenen in een nieuw daglicht plaatst. Grappig dat ik al die tijd gedacht heb dat de Mind Flayer de grote 'baddie' was en Dustin dit idee nog eens versterkt door te zeggen dat Vecna in dienst van hem opereert. Als ik het goed begrijp is het omgekeerde het geval en zit Vecna juist achter alles wat we gezien hebben. Gave twist! En daarnaast is het personage zelf ook goed uitgewerkt. Ik zie wel wat gelijkenissen tussen zijn origins en die van Voldemort, maar daar kijk ik graag doorheen. Alle lof ook voor Jamie Campbell Bower, die hem overtuigend weet neer te zetten en onherkenbaar is in zijn uiteindelijke vorm.

De personages die direct met Vecna te maken hebben en hem proberen te verslaan hebben ook gelijk de meest interessante verhaallijn te pakken. Ik vond Sadie Sink behoorlijk sterk in dit seizoen, maar ook Joe Keery weet er echt wat leuks van te maken, want er is sprake van chemie tussen hem en vrijwel iedereen waar hij het scherm mee deelt. En ja... David Harbour is gewoon fantastisch natuurlijk. De verhaallijn van Hopper had faliekant kunnen mislukken, omdat deze lange tijd compleet losstaat van wat zich in Amerika afspeelt, maar Harbour haalt zó veel uit zijn rol hier dat het moeiteloos interessant blijft en de climax in Rusland is uitermate spannend. Eigenlijk doet de hele cast het uitstekend. Ook Noah Schnapp wil ik nog even apart benoemen. Ondanks dat zijn personage tot het groepje behoort dat er wat verloren bij loopt dit seizoen, weet hij wel heel mooi neer te zetten dat Will met zijn gevoelens voor Mike worstelt. Die ene scène in het busje waarbij hij zijn tranen probeert te verbergen is erg sterk.

Verder kent het seizoen nog talloze andere memorabele momenten. Het bezoek aan Victor Creel en de flashback, Vecna die de vorm aanneemt van Billy, de onthulling van Henry, het groepje dat de Upside Down binnendringt, de hereniging tussen Eleven en Hopper... Het is te veel om op te noemen eigenlijk. Zoals gezegd: vanaf aflevering 4 kom je in een achtbaanrit terecht die zijn weerga niet kent. De climax is op en top spectaculair en is (voor de vierde keer op rij!) bevredigend. Mooi dat de Duffer Brothers zo weten uit te pakken en dat ze er telkens in slagen om hooggespannen verwachtingen waar te maken. Verder keert al het andere goede uit de voorgaande seizoenen weer terug: de soundtrack, aankleding en de mix van genres komen absoluut uit de verf. De visuele effecten zijn bij vlagen adembenemend.

Kortom: ik ben zondermeer erg tevreden met dit seizoen. De ietwat (te) trage start daargelaten heb ik me hier weer ontzettend goed mee vermaakt en ik kijk alvast uit naar een toekomstige herziening. Ook ben ik natuurlijk ontzettend benieuwd naar seizoen 5 en ik waardeer de keuze dat de schrijvers het daar vooralsnog bij willen laten. Laat Stranger Things nou alsjeblieft gewoon een serie zijn met een duidelijke start, middenstuk en slot, en niet vijftig spin-offs krijgen of nog allemaal late vervolgseizoenen. Dat verdient deze prachtserie niet.

4,5*

Het gene wat deze serie waard maakt om te kijken is dat het mij elk seizoen weer verrast.

Het is niet zo als in TWD dat je voordat een seizoen begint al bijna weet hoe het hele seizoen eruit gaat zien.

De schrijvers van series kunnen nog wat opsteken hoe Stranger Things in elkaar is gezet.

De 3-5 verschillende story lines die uiteindelijk weer uitmaken van 1 groot geheel in zo goed in elkaar geschreven dat ik dit één van de beste series vind die ik ook heb gekeken .

Voordat ik seizoen 4 starte dacht ik ''De mindflayer is dood hoe gaan ze in vredesnaam een vervolg hier van maken''.

En wat er in dit seizoen gebeurde hebben ze heel goed gedaan want ik had dit niet verwacht.

Ondanks ik dit seizoen misschien iets minder vond dan de rest , hij is nog steeds super goed met onverwachte wendingen en een aantal nieuwe personages , zeker kijken dus !

Minder flauw en campy dan het vorige seizoen, maar ook een stuk minder spannend en interessant eens Eleven haar superkrachten verliest. De momenten in de Russische gevangenis zijn niet heel interessant. De Russen die een monster gevangenhouden dat even later op erg simpele manier zonder enig probleem kan ontsnappen (en daarbij bijna het volledige personeel uiteenrukt). De toevoeging van een behoorlijk irritant personage met haar tot op zijn kont, dat van Argyle, die niets aan het verhaal toevoegt anders dan wat infantiele comic relief, helpt ook niet. De acteerprestaties zijn over het algemeen wel nog steeds even sterk, en de chemistry tussen de talloze hoofdpersonages blijven overeind staan. Winona Ryder met haar grote bruine ogen en vreemde gezichtsuitdrukkingen is ook erg leuk! Eleven als CGI kindje ziet er niet heel goed uit, maar het achtergrondverhaal van nummer Een die bewaker werd en later ook de bad guy, is wel interessant. Dat hun 'papa' eigenlijk in seizoen 1 al was gedood, zien we maar gewoon door de vingers.