The Queen's Gambit (2020)

Uitstekende miniserie over een meisje in een weeshuis die leert schaken van de concierge daar. Een mooi, origineel verhaal dat op een meeslepende manier verteld wordt. Een boeiend hoofdpersonage die je hier ziet opgroeien tot een grootmeester. Anya Taylor-Joy zit in iedere scene en weet de aandacht goed vast te houden. Ondanks dat er enorm veel geschaakt wordt, wordt dit nergens vervelend.

Muziek ( met clip) van Shocking Blue - Venus is wel gaaf. Goed acteerwerk alleen wat langdradig en saai.

Geweldige miniserie over een weeskind (Anya Taylor-Joy) dat zich eind jaren vijftig ontpopt tot een schaaktalent van ongekend niveau. Bijzonder fraai in beeld gebracht, met veel aandacht voor detail en een prachtig gebruik van production design. De casting is daarnaast perfect, met zelfs de kleinste bijrol goed uitgewerkt. Enige dissonant is de laatste aflevering, waar één en ander helaas een beetje over de top gaat en de boel een beetje te gezellig wordt. Tot die tijd: subliem.

Prachtige serie. Met een veelzijdig verhaal en karakters met meerdere lagen. En ook nog een hoofdrol voor schaken (een oude liefde): wat wil een mens nog meer?? Ik lees ondertussen hier en daar (m.n., uiteraard, geschreven door vrouwelijke columnisten en journalisten) dat de serie zou gaan over de strijd van een meisje in een mannenwereld. Sterk overdreven! Zoals gezegd kent het verhaal meerdere lagen: 1 van hen is idd hoe een meisje het maakt in een van oudsher door mannen gedomineerde wereld. Maar er is veel meer! M.i. gaat de serie ook (en dit aspect speelt volgens mij een grotere rol!) over het verschil tussen een bruisende natuurtalent (zeg maar gerust: een genie) vs. geschoolde en tot op het bot doorgeleerde & getrainde schakers. Ik heb dit t/m heden nergens gelezen, maar tijdens het bekijken vd serie moest ik vaak denken aan de strijd vd legendarische Bobby Fischer vs het Russische schaak establishment. Ik herkende veel uit het karakter van Elizabeth met Fisher: ook Fisher was een absolute natuurtalent, een genie, die het vrijwel in zijn eentje opnam tegen de (Russische) schaakwereld. Evenals Elizabeth in de serie was ook Fischer in het echt vaak ongrijpbaar & onhandelbaar. Ook fantastisch vormgegeven was de hele jaren 60 sfeer; geweldig gedaan, en wat een muziek. Jullie begrijpen het al: deze serie was voor mij smullen!

Sterke serie fraai gestileerd die een interessant verhaal vertelt over een Wunderkind. Fijne cast ook en de protagoniste is fascinerend mede door haar intense blik.

Aanrader.

Voor de tweede keer gezien, en deze kijkbeurt was niet minder dan de eerste.

Ik heb zelf geschaakt, al ben ik nooit echt goed geweest en veel analyses van partijen gaan ver boven mijn pet, maar toch vind ik het erg mooi dat het schaken op deze manier zo onder de aandacht wordt gebracht. De keuze voor een vrouwelijke hoofdrol zal hopelijk ook voor meer animo onder vrouwen en meisjes zorgen; op mijn schaakclub waar ik vroeger lid van was, was er slechts één vrouw. De serie moedigt louter aan, ook gezien dat de meeste opponenten erg galant zijn als ze verliezen van de hoofdpersone. Iets dat bepaald niet realistisch is.

Ik heb deze serie eerst gezien met mijn vriendin en later met mijn ouders, die allen nog minder van het spel begrijpen dan ik. Maar de serie heeft voor iedereen wel wat, zoals de kledingstijl of de oude auto's. Niettemin is de presentatie zo dat je niet zelf schaak hoeft te spelen of te begrijpen om de spanning te voelen. Toch is er heel veel aandacht aan details, zoals het indrukken van de schaakklok met dezelfde hand als waarmee je zet. Oud-wereldkampioen en wellicht de grootste schaker ooit Garry Kasparov was een adviseur voor de serie en blijkbaar heeft men goed naar zijn advies geluisterd.

Maar er zijn veel meer subtiele details. De hoofdpersone wordt bespot door haar klasgenotes omdat ze niet dezelfde schoenen heeft. Later wanneer ze geldt heeft, zien we haar op dezelfde schoenen rondlopen. We hebben niet gezien dat ze ze gekocht heeft, het wordt niet breed uitgesmeerd, maar het is een leuk detail. Of de kledingkeuze, zoals de outfit die ze helemaal op het einde aanheeft: gekleed als het schaakstuk de witte dame.

Wat aardig is aan het plot is dat het verwachtingen creëert, maar dan iets anders doet. Ik was ervan overtuigd dat de adoptiemoeder haar uit zou zuigen, maar ze bleken juist een erg sterke band te krijgen. Ik verwachtte dat ze compleet in de put terecht zou komen door alle alcohol en pillen, ze weet er juist vanaf te komen. Iemand verzuchtte op internet: eindelijk eens een serie waarin een meisje niet misbruikt wordt. Je verwacht het zo vaak, dat het ineens verfrissend is als het eens niet zo dramatisch uitpakt.

Verder fraai gefilmd en gestileerd, het enige dat jammer is, is dat de serie maar 7 afleveringen heeft. 4,5*.

Knap dat je als schaakleek gewoon meegezogen wordt in de wereld van het schaken, doordat alles zo sprankelend en spannend in beeld wordt gebracht. Erg van genoten, ook al was niet elke aflevering even interessant. Deze komt nog bij mijn beste series van 2020.

4*

Zoals gezegd: Wat een ontzettend fijne serie. Halve Tamme

Sterk acteerwerk, niet alleen van de excellerende Anya Taylor-Joy, maar ook van een Dorociński en Camp.

Het mooie in het verhaal is dat er geen overbodige dramatiek bij wordt gehaald daar waar dat wel op de loer lag en naar gehint wordt. Het drama zit in het personage Beth Harmon zelf. Dat het uiteindelijke allemaal naar een mooi einde toegaat kan ik in dit geval alleen maar toejuichen. Uiteindelijk blijken er in de serie best veel mooie mensen met vriendschap en respect in de serie rond te lopen. Misschien wat zoet maar dat maakt niet uit als het zo wordt afgeleverd.

Fijne productie. Dat er geen tweede seizoen moge komen.

Prachtige serie. Meeslepend verhaal, visueel sterk (op enkele CGI-beelden van Moskou na), en geweldig gespeeld. Ik snap schaken, maar daar is alles mee gezegd... het zet je daarentegen wel aan het denken over het spelletje en al zijn tactieken. Deze serie heeft me verrast en smaakte elke aflevering naar meer.

Daarentegen hoop je na de laatste aflevering dat er niet nog een seizoen komt. Kan alleen maar afbreuk doen aan dit seizoen. Aanrader deze serie!

Prima serie, maar ik vind hem toch wel tamelijk overschat. Het scenario is gewoon niet geraffineerd genoeg, en hier en daar zelfs vrij klef (neem de hele laatste aflevering bijvoorbeeld....

Als bescheiden schaakliefhebber is het leuk eens een ander onderwerp voorbij te zien komen, verder is het zeker goed gespeeld en leuk gemaakt, maar je kunt toch moeilijk zeggen dat we hier met een absolute topserie te maken hebben.

Ik begin altijd veel te laat aan gehypte series, en ook deze is inmidels wel weer overgewaaid, maar het heeft alle positieve reacties zeker waar gemaakt. Laten we beginnen met Anya Taylor-Joy. 5 jaar geleden maakte ze al indruk in The Witch (of eigenlijk The VVitch) maar ik had niet verwacht dat ze zou uitgroeien tot een van de betere actrices in Hollywood. Ze zet met deze serie een ontzettend goede rol neer. De andere performances waren ook sterk, al kan ik het jochie uit Love Actually en Game of Thrones nooit zo serieus nemen.

Een andere bijzondere prestatie is de manier waarop de makers schaken interessant en spannend gemaakt hebben. Ik had hier op voorhand helemaal niets mee. De productie designs verdienen ook complimenten. Je wordt echt meegezogen in de jaren 60, zonder dat de decors te overdreven in your face zijn. Minpunt vond ik dat, ook al is het een miniserie, ik het verhaal net wat te lang vond. Zo tegen het einde zaten er wat saaiere gedeeltes in.

Ik ben toch wel een beetje een schaakliefhebber (doch een beroerde schaker), maar ik snap de hype over The Queen's Gambit niet helemaal. Natuurlijk, Anya Taylor-Joy is een bijzondere en stijlvolle verschijning, en acteert ook prima. Maar veel meer dan een solide gemaakt sportdrama kan ik er niet van maken. Met misschien een wat ongebruikelijke sport, en met uiteraard wat oog voor de persoonlijke ups and downs van Beth Harmon, maar voor de rest vond ik het allemaal vrij standaard overkomen.

Nu is solide gemaakt ook niet slecht, natuurlijk. The Queen's Gambit overtuigde mij vooral als sportfilm. De vonk voor het spel die oversloeg toen ze het spel leerde kennen, de spanning, de competitiviteit en relaties tussen de spelers, de manier waarop de belangrijke wedstrijden werden uitgebeeld, prima gedaan. Ook al ging het qua opbouw volgens het boekje, met veel overwinningen, een paar onvermijdelijke nederlagen, en een grand finale - ik vond sowieso de laatste afleveringen misschien wel het sterkste. Leuke bijrollen ook voor de andere schakers; Thomas Brodie-Sangster in het bijzonder, maar ook Shaibel, Harry Beltik (ik dacht al gelijk dat ie een bekend hoofd had, maar het duurde heel lang voor ik op Dudley Dursley kwam) en de Russische grootmeester Borgov waren leuk. Met dus ook een laatste episode die een beetje sappy was met haar hernieuwde vriendschappen en het overlijden van Shaibel, maar toch ook wel weer een passend hoogtepunt was.

Maar de wat meer soapy elementen en karakters zodra we meer richting het persoonlijke leven van Beth gingen overtuigden me een stuk minder. Personages als Alma of Cleo waren niet zo interessant en ik geloofde hun interacties met Beth ook niet zo. Net als bijvoorbeeld dat ze een avondje aan de zuip gaat voor haar belangrijkste wedstrijd tot dan toe. Überhaupt haar verslavingsperikelen leken meer een wat gezochte manier om wat drama in het verhaal te trekken, zonder dat ik een moment ook echt het idee kreeg dat haar drankzucht echt of problematisch was. Het voelde vaak als gezochte sentimentaliteit en iets als bijvoorbeeld aflevering 6 was daardoor echt een moeizame zit. Over de hele serie genomen, zeker niet slecht maar ik vond het toch best generiek en voorspelbaar.

Ik vond het een goede serie maar ook weer niet geweldig. De serie had een wat Engelse uitstraling vond ik, vanwege de overwegend rustige karakters en het trage verhaal. En misschien ook vanwege het weeshuis, waar de omstandigheden dit keer gelukkig dit keer wel mee vielen, zoveel ellende al gezien in films over weeshuizen.

Heb me zeker vermaakt met de fraaie beelden, de romantische muziek, het recht-toe-recht-aan verhaaltje, en de aparte uitstraling van de actrice Anya Taylor-Joy.

Maar niet geweldig, daarvoor was het allemaal net iets te onwaarschijnlijk, te romantisch en lieflijk allemaal.

De actrice was ook wel erg bezig om zo bevallig en lieftallig mogelijk over te komen in haar mimiek. Elfjes-achtig is het woord.

Maar dat paste ook wel bij het verhaal, dat als een modern sprookje verteld werd.

Lieve deugd, wat een doodsaaie serie. Zelfs als schaakfan kon ik hier geen greintje plezier uithalen. Het wedervaren van dat verslaafd vrouwmens kon op geen enkel vlak bekoren. De acteurs kunnen wel spelen, maar het script is poep en het plot gewoon oninteressant.

Ergens zo rond aflevering 5 kwam de klad er wat in. Dan zit er een aflevering lang weinig nieuws meer in, om vervolgens in de zesde aflevering ineens veel meer op de psyche te vallen, maar ik vond dat binnen het geheel toch wat uit het niets komen. Die afleveringen daarvoor waren vooral veel meer plot en de verslaving kwam maar zijdelings langs. Het meeste nog in de eerste aflevering in dat tehuis. Vooral de passie van de hoofdpersoon - voor in dit geval schaken- wordt enorm sterk getoond. Maar de verdere psyche van haar vond ik minder sterk naar voren komen.

Dat neemt niet weg dat er ook heel veel goeds in zit. Soms heerlijk zwierig camerawerk, mooie decors, kostuums, tijdbeeld en een goed tempo. Meestentijds heb ik me zeer goed vermaakt, juist door die zaken. En het stralende middelpunt is Taylor-Joy toch echt wel. Wat (zeer passend) onderkoeld, maar met een enorme sterke uitstraling. 3,5*.

Prachtig gefilmd met geweldige sets maar ook erg veel stijl over substantie, het lijkt soms wel een modeshow waarin poppendopje Anya Taylor Joy mag rondparaderen in allerlei outfits terwijl ze verder vooral met schaken bezig is. Ondertussen veel sixties muziek, mooie bolides en gefohnde kapsels. Een drank -en pillenprobleem erbij, een moeder die sterft, een weeshuis, moeizame relaties met jongens en hup, we hebben genoeg drama-vinkjes. Zeker een onderhoudende serie maar het bleef allemaal wat vlakjes. Ik vond de kindactrice die de jonge Beth ook overtuigender, met dat stuurse en autistische, dan Taylor Joy, die toch vooral een mooi gezichtje met grote ogen blijft en eigenlijk veel te cool, modern en hip doet voor zo'n savantistisch kind. Dan is er nog jeugdmaatje van het weeshuis Jolene, die bijna enkel zeurt over blanken dit en blanken dat alsof ze geen enkel ander onderwerp weet, ze hadden haar beter Sylvana kunnen noemen of zo. Verder wint het schaakmeisje wel erg veel, het lijkt wel een sprookje. Zeer zelden wordt ze vermorzeld. Zo wordt de lange en moeizame weg naar de top eentje met zeven mijls laarzen en dat riekt toch een beetje naar Mary Sue.

Ondanks al deze minpunten toch een verdienstelijke, goed verteerbare serie, zeer vakkundig gemaakt en een verademing bij de berg troep die verder voorgeschoteld wordt.

Zo'n beetje alles is al gezegd. Het mooiste aan deze serie vind ik de jaren '60 aankleding en de muziek, vooral de eindtunes. Iets minder vind ik de tijd die aan de schaakmatches zelf wordt besteed: iets teveel van het goede. Voor de rest wat mij betreft een prima en sfeervol geheel.

Ook mooi dat ze "onze" Mariska Veres nog lieten zien. Daarnaast is er nog een Nederlandse bijdrage waar weinig mensen van weten: de vliegtuigcabine waarin Beth is gefilmd is van een echte Sud Aviation SE210 Caravelle III, verhuurd door een vliegtuigmuseum in het Limburgse Baarlo en aldaar nog steeds te bewonderen, net zoals andere vliegtuigen die in bekende films als decor hebben gefigureerd.

gewoon een hele mooie serie die ik bijna aan een stuk heb afgekeken.

was weer eens wat anders.

ook leuk dat we onze eigen Shocking Blue nog even hebben kunnen zien al klopte het jaartal niet op dat moment

het nummer Venus kwam pas uit in "69 en de film was op dat moment in "67/"68.

mooi gespeeld door de hoofdrolspeelster Anya Taylor-Joy met haar mooie grote ogen, die ook een bepaalde spanning meebrachten.

gehele serie mooi uitgevoerd .

voor mij tussen 3,5 en 4 sterren ruimschoots verdiend