The Haunting of Hill House (2018)

Van Mike Flanagan, bekend van diverse horrorfilms als Oculus (2013), Hush (2016) en Ouija: Origin of Evil (2016) en met de Nederlandse Michiel Huisman in de hoofdrol.

Ben hier enorm benieuwd naar. De trailer is lekker duister en Flanagan is een van de beste horrorregisseurs.

Ik ben hier ook erg benieuwd naar. Flanagan vind ik zelf een zeer overschatte horrorregisseur, maar dit kan wel eens erg goed zijn.

Ik ook. Benieuwd naar de reviews hier. Oculus was een vrij goede film een paar jaar geleden.

Dit gaat ook hier op de kijklijst. Ben erg benieuwd. Flanagan heeft een aantal prima films gemaakt. Met Huisman heb ik echt helemaal niks. Ik ga het hoe dan ook zeker een kans geven binnenkort.

Nog niet helemaal overtuigd. Ik krijg het gevoel dat de serie vol gaat zitten met jumpscares om het grote publiek tevreden te stellen. En zo niet een duistere en lugubere sfeer kunnen creëeren die ik bij een horror film/serie verwacht.

Daarbij is de casting ook niet top. Michiel Huisman is echt dramatisch. Geen fijne manier van praten, geen mimiek, geen talent. Als hij het kan maken in Hollywood, dan kan elk lulletje rozenwater naar LA gaan verhuizen.

Ondanks mijn vrij kritisch toon tot nu toe, blijf ik het toch een kleine kans geven.

jump scares zitten er tot nu toe niet echt in. Het is een beetje te vergelijken met The Conjuring. Duister is het zeker, luguber tot nu toe niet. Maar zit nu pas in de 3e ep dus weet nog niet wat er verder gaat gebeuren.

Ben nu bijna bij ep9, maar laatste paar eps waren meer langdradige familie drama crap dan horror. Had toch wat meer haunting willen zien zoals in films als Insidious, Sinister, The Conjuring en Rose Red. Wie weet in de laatste 2 eps.

Ik vind het een beste serie. Zit goed in elkaar en boeiend om te volgen. Geen horror, maar dat is het boek ook niet. Meer een psychologisch drama/thriller.

DarkMoonStudios.

ja maar dan moeten ze het niet promoten als een Netflix HORROR serie. Staat zelfs op de poster. Er zitten zeker wel wat horror scenes in hoor, maar eng zijn die niet. Die geesten doen ook niet echt veel behalve een beetje staan en kijken...

Een zeer aangename verrassing tot dusver. Persoonlijk vreesde ik een ietwat zwakke Netflix-productie met goedkope jumpscares, oppervlakkige wegwerp-personages en een mager verhaal dat eindeloos uitgerokken zou worden. Niet dus, in tegendeel. Elk personage krijgt de nodige aandacht, de boeiende vertelstructuur maakt dat de gebeurtenissen mijn volle aandacht hebben en de traag opgebouwde griezelmomenten werken grotendeels. Dat had ik helemaal niet verwacht. Een onderhoudend drama met een akelig kantje. Hier valt het tegen alle verwachtingen in zeker in de smaak.

Zeer aangenaam verrast. Een goed uitgewerkt verhaal rondom de Cranes met geloofwaardige acteurs die intensief overkomen. Ook hun karakters komen goed uit de verf.

Echt goede griezelmomenten die absoluut niet goedkoop overkomen. Het verhaal rondom de jongste dochter Nell (de kern) wordt langzaam uit de doeken gedaan. En ik ben gekluisterd aan mijn beeldbuis. Ook de kindacteurs leveren een mooie prestatie. Ik heb meerdere films van het bekende verhaal van Shirley Jackson gezien maar ik vond het gegeven van Het Huis nooit zo interessant. Nu wel ! Mooie beelden, griezelige spanning, interessante personen en gewoon een goed verhaal. En dat in de herfst..

Kwam ook vanochtend een kleine opmerking van mijn favoriete auteur Stephen King tegen:

THE HAUNTING OF HILL HOUSE, revised and remodeled by Mike Flanagan. I don't usually care for this kind of revisionism, but this is great. Close to a work of genius, really. I think Shirley Jackson would approve, but who knows for sure.

Zo’n opmerking heb ik - tot nu toe - van hem nog niet over zijn eigen serie ‘Castle Rock’ gelezen.

Het moet even op gang komen, maar vanaf de 3e of 4e ep begint het echt te draaien.

Helaas blijft dat niet zo..

Na 6 uitstekende afleveringen kakt het schrijfwerk opeens op hilarische wijze in. Met name in de finale, waarin vooral de vrouwelijke personages niet meer kunnen ophouden met hun opsommingen ("and pain and darkness and suffering and disease and darkness")

Jammer. Dat trekt toch het gemiddelde wat omlaag. Maar met een 3,5 * mogen ze ook niet klagen.

Wat een vette serie zeg.....fantastisch griezelwerkje.

Ik ben totaal geen liefhebber van het horror genre, maar was toch benieuwd na wat ik had gelezen over de serie.

Door de vele wisselingen tussen het heden en verleden kon ik er in het begin geen touw aan vastknopen. Maar dit komt allemaal goed naarmate de serie vordert.

In de laatste aflevering wordt alles duidelijk. Knap in elkaar gezet. 4*

Schitterende serie. Had Flanagan al hoog zitten, en dit is zonder twijfel zijn beste werk tot nu toe. Ik was op slag verliefd omdat het gelijk duidelijk is dat de serie een slow burn is die leunt op sfeer en interessante personages. Een heel interessante familiegeschiedenis ook, met hints van geestelijke problemen. Eigenlijk alle echt goede horrorfilms met een serieuze inslag zijn eigenlijk ook gewoon dramafilms, en The Haunting of Hill House zou ik zelfs in de eerste plaats een familiedrama willen noemen.

Als er in een film of serie verschillende tijdlijnen zijn kijkt dat niet altijd even prettig, maar ik heb het zelden zo goed gedaan zien worden als hier. Flanagan houdt de touwtjes stevig in handen, en de wetenschap van wat er in de toekomst gaat gebeuren of in het verleden is gebeurd maakt momenten of personages zoveel tragischer. De casting is ook echt fantastisch. Bijna iedereen lijkt genoeg op elkaar om voor familie van elkaar door te gaan, en kindacteurs zijn vaak het evenbeeld van hun volwassen versie. Vooral de jonge Shirley lijkt sprekend op haar oudere zelf.

Het niveau van de cast ligt ook aardig hoog. Pedretti vond ik echt een verrassing. Daar hebben we het laatste nog niet van gezien. De kinderen spelen ook allemaal echt goed, of zijn op zijn minst enorm aandoenlijk, en personages als Shirley en Steven halen dan wel steeds het bloed onder je nagels vandaan, je kan je wel volledig in ze verplaatsen. Je voelt een connectie met de Crains en raakt benieuwd naar de geschiedenis van de familie en het huis. Aanvankelijk deed de serie me wel wat denken aan van die mini-series gebaseerd op Stephen King-verhalen, alleen is het allemaal van een veel hoger productieniveau, en zonder een pulperig verhaal.

Het mysterie wordt ook in een mooi tempo onthuld omdat in de eerste vijf afleveringen steeds een van de broers of zussen centraal staat. De afleveringen hierna worden wat meer gebruik om de puzzelstukjes in elkaar te laten vallen, en om het perspectief van de ouders te tonen en er een wat nachtmerrie-achtige trip van te maken.

Aflevering vijf en zes zijn overigens het absolute hoogtepunt van de serie. The Bent-Neck Lady bevat een fantastische twist en een erg aandoenlijke en hartverscheurende romantische verhaallijn, Two Storms is echt meesterlijk wat betreft de sfeer en cinematografie. Prachtig lange takes en tracking shots, en de voor de serie zo kenmerkend consequent gebruikte elegante overgangen tussen heden en verleden.

Wat de horror betreft, Flanagan voelt zich niet te groot voor af en toe een wat makkelijke jump scare of gebruik van wat van de bekende clichés, maar hij speelt ook soms wel leuk met de verwachtingen die je hebt, en ook als de clichés echt alleen clichés zijn irriteert het nooit, waarschijnlijk omdat ze in een serie wat beter uitgespreid over het verhaal kunnen worden.

Uiteindelijk draait de horror voor negentig procent ook gewoon om de sfeer en een paar kleine geslaagde ontwerpjes. Regelmatig zie je in het huis op de achtergrond allerlei griezelige starende verschijningen. Het is een sport om ze allemaal te vinden. Ik vind het ook wel mooi dat slaapverlamming nog een kleine rol in de serie speelt. Weinig is griezeliger dan dat. Ik zie het nooit in horrorfilms gebruikt worden eigenlijk.

De laatste drie of vier afleveringen vond ik relatief wat minder goed. Het perspectief van Olivia en Hugh (en de Dudleys) blijkt niet zo interessant als dat van de kinderen, en zodra de serie ook wat meer een nachtmerrie-achtige trip wordt boeide het me allemaal iets minder. Uiteindelijk blijkt de boodschap van de serie ook wel wat aan de kleffe kant.

Het is niet helemaal een happy end natuurlijk, het huis heeft iedereen die erin is overleden geconsumeerd als het ware, maar de toon is wel erg warm en sentimenteel. En verder vond ik het op zich ook wel jammer dat er van dubbelzinnige gedachte dat alles door geestelijke aandoeningen kan worden verklaard weinig overblijft. 4.0*. Die laatste paar afleveringen schelen toch dat halve puntje extra.

Aflevering vijf, bizar. Wat een verschrikkelijk goede aflevering zeg. Ontzettend knap hoe Nellie en Arthur binnen no-time een geloofwaardig en meeslepende relatie opbouwen, maar vooral het einde... Fantastisch schrijfwerk en heerlijk hoe er met de regels van het genre gespeeld wordt. Snel door!

Schitterende serie!!!! Wat een sterk acteerwerk. Júist alle drama is wat je zó meesleept in het verhaal waardoor het op sommige momenten zo creepy wordt. Héél erg genoten van aflevering 1 tot en met 10.

Wat een leuke serie zeg. Hij deed me erg aan 'The Conjuring' denken. (Dat is een film, geen serie)

Tuurlijk, de eindverklaring waarom dit allemaal gebeurt is wat simpel en daar zitten wat plot-holes in., maar omdat het een spookserie is ga je heel makkelijk mee in een simplistische verklaring, omdat je direct accepteert dat dit geen realistische serie is. Daar kijk je de serie niet echt voor.

Echt eng vond ik het niet, al ben ik één keer hard geschrokken. Jeetje zeg dacht ik toen.

Ik vond vooral de characters, de 5 kinderen en de 2 ouders erg interessant. Hun verhaal en ontwikkeling en hun relatie met elkaar. Door de flashbacks zie je wat ze hebben meegemaakt en hoe dat ze heeft beïnvloed. Dat heeft wel wat.

Een seizoen 2 hoeft van mij niet trouwens. Hou het lekker hierbij. Het verhaal is af, klaar en er valt niks meer te vertellen. Of ze moeten een ander verhaal gaan verzinnen als American Horror Story, maar van mij hoeft dat niet zo.

Uitstekend geschreven, fantastische sfeer, nagelbijtend spannend en op enkele momenten angstaanjagend eng. Echt veel meer dan dat kan ik niet zeggen zonder afbreuk te doen aan de ervaring, maar als mijn eerste zin je ook maar een beetje aanspreekt, dan is The Haunting of Hill House absoluut iets voor jou.

Spannende serie, die mij van 't begin tot 't eind boeide en mij op het puntje van mijn stoel hield. De sfeer is uitstekend, met puik acteerwerk. Zowel van de kinderen als de volwassenen. Het einde kon mij niet helemaal bekoren, maar de aanloop was in ieder geval goed uitgewerkt. Tien afleveringen leef je in een mysterie rondom het huis en de gebeurtenissen in het verleden.

Mijn eerdere post blijft van toepassing. Opvallend kwalitatief op werkelijk alle mogelijke vlakken. Het maakt dat Hill House veruit de beste serie is die ik binnen dit genre al gezien heb. Aanvankelijk had ik weinig interesse in de horror films van deze regisseur, de waardering daarvoor ligt ook opvallend lager, maar bij deze staan de titels dan toch op de kijklijst.

Weet tot nu toe best te overtuigen. Sfeertje er lekker in. Cast doet het heel redelijk. Sowieso vind ik Timothy Hutton een heel aardig acteur.

Maar dat is dus ook zo. Zelf ook echt een lulletje, om te zien alleen al maar ook ik zit bijna op dat punt waar ik de zaken naar mijn hand kan gaan zetten. Gaat er puur om of je dat principe snapt of niet.

Toen ik eindelijk doorhad vanwaar ik de (jonge) vader z'n gezicht kende, voelde ik mijn plots heel oud.

Spacejet.

Damn... Elliot Phone Home !

Opvallend positieve reacties hier. Als Flanagan-fan ben ik eerlijk gezegd teleurgesteld. Eerst was Gerald's Game in mijn ogen al een misser en een langdradige film, hij gaat gewoon door op datzelfde elan. Langdradige monologen en dialogen verpesten het tempo en zijn vaak niet interessant. Jammer.

Vind juist dat er een paar geweldige monologen in de serie zitten. Zat op het puntje van mijn stoel bij die monoloog van Mr. Dudley in aflevering 7 of zo. En zo waren er nog een of twee ijzersterke monologen.

Sfeervolle serie, het einde van aflevering 5 is smullen. Het enige waar ik me vreselijk aan ergerde waren de opzichtige kleurlenzen van Henry Thomas (E.T). Die hadden ze beter aan Hutton kunnen geven, als ze toch op elkaar hadden moeten lijken, die heeft minder screentijd.

Ook ik kan aflevering vijf inmiddels aanstippen als een hoogtepuntje.

Er genoten van de zwevende man met de hoed met name het deel waar hij zich omdraaide.

Dat is wel het type gefriektness wat bij mij de juiste snaar weet te raken.

Nou lekker door met de tweede helft en hopen dat de boel niet als een pudding inzakt zoals je wel eens leest.

Tot dusver wederom een meer dan aardige Netflix productie gebleken.

Een paar bovenmatig memorabele momenten waar menig wanhopig pogende griezelprent nog een flinke punt aan kan lurken.

Ik was in eerste instantie niet van plan om deze serie zo snel na de release al te gaan kijken, maar door de goede recensies en mijn haat/liefde met het horrorgenre kon ik het toch niet laten. Wat mij betreft is dit een zeer geslaagde serie. De sfeer was uitstekend, de productiewaarde lag hoog en het acteerwerk was verrassend goed. Ik hoor mensen zeggen dat Huisman wat minder was dan de rest, maar dat heb ik zelf niet zo ervaren. Het grootste pluspunt van deze serie is wat mij betreft het camerawerk. Fantastisch om te zien dat series, die toch meestal vluchtig geschoten worden, ook van die filmische long-takes kan bevatten.

Het minpunt van de serie vond ik de toon. Het wisselende tussen horror en tussen een familiedrama, wat in principe niet fout is, maar de verdeling was niet altijd even prettig. Er zaten afleveringen tussen waar het hele horrorelement is weggelaten en waar we enkel naar een aantal (goed gebrachte, dat wel) dialogen aan het luisteren zijn.

Flanagan bevestigt dat het tweede seizoen niet over dezelfde familie zal gaan en dat lijkt mij een hele verstandige keuze.