Over Zasu Pitts
Zasu Pitts werd geboren als Eliza Susan Pitts op 3 januari 1894 te Parsons in de Amerikaanse staat Kansas als dochter (het derde van vier kinderen) van Rulandus en Nelly Pitts. Haar ietwat vreemde roepnaam is een gedeeltelijke samenstelling van de namen van twee tantes naar wie ze vernoemd is. Volgens Zasu zelf werd haar voornaam niet alleen vaak verkeerd gespeld op de filmcredits, maar ook verkeerd uitgesproken. In haar in 1963 postuum verschenen boek Candy Hits maakte ze duidelijk dat "Zay- soo" de enige juiste manier is om haar naam uit te spreken. Nog voor de geboorte van Zasu, was het gezin Pitts neergestreken in Kansas, maar in 1903 verhuisde ze naar Santa Cruz, Californië. Op de Santa Cruz High School nam ze voor het eerst deel aan toneelstukken. In 1915 beleefde Zasu Pitts haar toneeldebuut, terwijl ze ondertussen zocht naar kleine rollen in films. Twee jaar later werd ze ontdekt door scenarioschrijfster Frances Marion en speelde ze kleine rolletjes in films voor Paramount, zoals haar debuut in Rebecca of Sunnybrook Farm (1917), waarin Mary Pickford de titelrol vertolkte. In A Little Princess (1917), wederom met Mary Pickford, stond haar naam voor het eerst vermeld op de credits. Langzaam maar zeker begon haar populariteit te groeien, vooral door de korte komedies die ze maakte voor Universal. In 1919 speelde ze dan ook haar eerste hoofdrol in Better Times van King Vidor. Een jaar later trad ze in het huwelijk met matinee-idool Tom Gallery met wie ze verscheidene films maakte zoals: Heart of Twenty (1920), Patsy (1921) en A Daughter of Luxury (1922). In 1922 kregen ze samen hun eerste van twee kinderen. In 1933 zouden ze echter van elkaar scheiden. Nog in hetzelfde jaar trad ze voor de tweede keer in het huwelijk met John Edward Woodall, dat zou standhouden tot haar dood. In 1924 was haar naam vooral gevestigd als comédienne in films en het was dan ook opmerkelijk dat ze in dit jaar een tragische rol vertolkte in de omstreden klassieker Greed van Erich von Stroheim. Hollywood was in shock dat Zasu ook in staat was het publiek tot tranen te brengen in plaats van de gebruikelijke lach. Hoewel deze film destijds, dankzij het terugmonteren van de oorspronkelijke vier uur naar twee uur, geen succes werd in de bioscoop, had ze haar punt gemaakt. In 1928 ging ze wederom een samenwerking aan met Erich von Stroheim in The Wedding March, waarin de lastige regisseur tevens de hoofdrol vertolkte. Zasu Pitts maakte zonder problemen de overgang van de zwijgende film naar de geluidsfilm, maar haar aanvankelijke rol als de moeder van het hoofdpersonage in All Quiet on the Western Front (1930) liep uit op een teleurstelling, omdat het bioscooppubliek tijdens een voorvertoning begon te lachen zodra ze in beeld kwam, uiteraard tot grote ergernis van regisseur Lewis Milestone. Hij besloot meteen alles scènes met de moeder opnieuw op te nemen en verving Zasu Pitts met actrice Beryl Mercer. Zasu Pitts had nu eenmaal door haar manier van acteren de lach aan haar kont hangen, iets wat met de komst van de geluidsfilm alleen nog maar meer versterkt werd. Dus bleef ze vooral komedies maken zoals Finn and Hattie (1931), Blondie of the Follies (1932), Sing and Like It (1934) en Ruggles of Red Gap (1935) naast Charles Laughton. In de tweede helft van de jaren dertig was ze ondermeer te zien in Mad Holiday (1936), 52nd Street (1937) en Eternally Yours (1939). Zasu Pitts bleef ook in de jaren veertig onverstoord films maken, waaronder een aantal met Slim Summerville zoals Uncle Joe en Miss Polly, beiden uit 1941. Intussen werkte ze ook zeer succesvol voor de radio en maakte ze haar opwachting in populaire programma's met Bing Crosby, Al Jolson en Rudy Vallee. Ook maakte ze in 1944 haar debuut op Broadway in Ramshackle Inn. Na de tweede wereldoorlog was ze nog te zien in films als The Perfect Marriage (1946) , de klassieker Life with Father (1947) van Michael Curtiz en Frances (1950), de eerste van een serie films over een pratende muilezel. Rond deze tijd verplaatste ze haar werkzaamheden meer en meer naar televisie en was ze steeds minder te bewonderen op het witte doek. In het midden van de jaren vijftig ging haar gezondheid achteruit nadat bij haar kanker was geconstateerd, maar ze bleef doorwerken voor televisie en verscheen nog af en toe in speelfilms zoals This Could Be the Night (1957) van Robert Wise, Teenage Millionaire (1961) en The Thrill of it All (1963) van Norman Jewison. Haar allerlaatste filmoptreden was in de doldwaze komedie It's a Mad, Mad, Mad, Mad, World (1963). In deze productie van Stanley Kramer verschenen vele komieken in een klein gastoptreden en natuurlijk mocht Zasu Pitts niet ontbreken. De film verscheen echter pas na haar dood in de biosopen. Zasu Pitts overleed, na een jarenlang gevecht tegen kanker, op 7 juni 1963 te Los Angeles, Californië. Ze werd 69 jaar. Haar eenvoudig graf bevindt zich op Holy Cross Cemetery (Grotto Section) te Culver City, Californië.
Zasu Pitts
