MM Filosofie

even heel wat anders,misschien dat jullie dit herkennen.

dat het lijkt alsof je (waar je dan op dat moment ook mee bezig bent)het al eerder hebt

meegemaakt.

heel vreemd vindt ik dat en dacht misschien weten jullie hier iets meer over.

vroeger is me dat een aantal keer overkomen en nu inmiddels al jaren nooit meer gebeurt.

Bekend fenomeen, dat heet Deja vu. Déjà vu - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

ja is inderdaad een bekend fenomeen,heb de neurologische verklaringen wel eens

gelezen over kortsluiting in de hersenen,

ik vroeg me af of er nog meer theorieen zijn dan deze.

ik had mijn vraag anders moeten formuleren.

ik vind het wel interessant ook dat er mensen zijn die op een plek komen en dan sterk het

gevoel hebben daar al eerder te zijn geweest(vorig leven).

Je vergeet dat de massa van de aarde wel te berekenen is.

Het holle aarde idee doet me een beetje denken aan een aarde die plat is. Complete nonsens. Er is geen enkele reden om aan te nemen dat de aarde hol is, zeker niet als je de meest waarschijnlijke ontstaanswijze meeneemt in het verhaal.

Een déjà vu ervaring heb ik meermalen gehad. Een wetenschappelijke verklaring is er volgens mij niet voor. Belangrijk is het echter wel, want voor mij betekende het dat de situatie waarin ik het déjà vu gevoel kreeg noodzakelijk was, hoe penibel die situatie ook was. Het gaf dus aan dat ik op de goede weg zat. Ik hoefde dus niet langer aan de keuzes die ik gemaakt had te twijfelen.

Als je alleen de wikipedia link leest zul je zien dat er wel een wetenschappelijke verklaring voor is

Kan best zijn, maar ik heb die wetenschappelijke verklaring niet nodig.

oke, kan ik het dan in jouw geval zien als een soort van visioen?

Is een deja-vu nu eigenlijk altijd achteraf of kan het ook tijdens of van te voren zijn?

Wat ik weleens (regelmatig) heb, is dat ik in een gebeurtenis ben en dan opeens besef dat ik precies weet hoe het verder zal gaan, wie er iets gaat zeggen of doen en ook wat precies. Dat gebeurt dan ook allemaal precies zo. Dan heb ik ook het gevoel dat ik die situatie eerder beleefd heb op exact dezelfde wijze en dat ik daarom precies weet hoe het zal gaan verlopen. Het gaat bij mij om situaties die enkele minuten duren.

Een déjà vu ervaring is voor mij puur subjectief, omdat het voor mij een zaak is van het gevoel die ik alleen intuïtief kan vatten. Het heeft bij mij ook nooit langer dan enkele seconden geduurd. Het kwam om zo te zeggen als een flits. Je zou het misschien inderdaad kunnen zien als een visioen. Verder kan ik er verder weinig over zeggen omdat het voor mij met wetenschap helemaal niets te maken heeft. Met mijn persoonlijke geloof daarentegen des te meer. Ik zou het als een goddelijke ingeving willen beschouwen.

@dreiecke

jij beschrijft precies wat ik bedoel,dat je dan inderdaad precies weet hoe het zal gaan

verlopen omdat het lijkt dat je een bepaalde situatie al eerder hebt meegemaakt.

ik las net dat het vooral voorkomt bij jonge mensen tussen de 17 en 25 jaar dat verklaard

misschien dat het bij mij nooit meer is voorgekomen.

goeie vraag of een deja-vu ook tijdens of van te voren kan zijn.

het lijkt mij van te voren te zijn aangezien je weet wat er gaat komen.

@wibro

ik kwam inderdaad tegen dat visioenen vaak als een goddelijke ingeving wordt beschouwd.

ikzelf denk ook dat dat zo is en dat wetenschap hier los van staat.

al met al een mooie en bijzondere ervaring wibro.

Je projecteert je eigen betekenis er dus op en gooit al het serieuze onderzoek maar even op de hoop van 'heeft er voor mij niets mee te maken'. Zolang je zelf geen onderzoeker bent moet je het zelf weten, maar ik vind het af en toe verbluffend hoe mensen denken

Het is juist goed dat de wetenschap zich hier mee bezig houdt, een hoop religieuze gekken die anders uit naam van God dingen zouden kunnen gaan doen omdat zij een visioen hebben gehad.

Met name de film Red State maakt pijnlijk duidelijk hoe religie en dat soort gekken niet goed mixen. Aan de andere kant, Oppenheimer wordt ook wel ‘de vader van de atoombom’ genoemd. In het Manhattan Project werkten ongeveer 4000 wetenschappers uit de Verenigde Staten en Europa mee. Wetenschap of religie. Wat is het verschil? Het gaat mij erom dat mensen misbruik maken van iets en misbruik kom je overal tegen. In de wetenschap, maar ook zeker in de religie. Overal zitten risico's aan. De doden die zijn gevallen tijdens de kruistochten in de naam van Christus of de doden in Hiroshima en Nagasaki. Dus eigenlijk vind ik je opmerking wat overbodig.

Atoombom de bom met atomen | Wetenschap: Natuurkunde - wetenschap.infonu.nl

Waar je nu mee aan komt zetten heeft helemaal niets te maken met het punt dat ik maakte. Ik stel dat het diep treurig is dat mensen claims maken omdat ze iets leuker vinden, dan dat ze een wel doordachte methode als logischer zouden zien. Dat Oppenheimer 'de vader van de atoombom' genoemd wordt heeft hier helemaal niets mee te maken en dat wetenschappelijke uitvindingen tot bepaalde resultaten leidt die als negatief worden ervaren ga ik ook niet betwisten. Ik heb het over onderbouwde uitspraken, geen wishfull thinking.

Vind van mijn opmerking wat je wil vinden, ik vind de jouwe zinloos en overbodig.

De neuropsycholoog Douwe Draaisma heeft hier een mooi hoofdstuk aan gewijd in zijn lezenswaardige boekje 'Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt'. Aanrader dus.

Ik denk ook dat wetenschap er los van staat, gewoon om het simpele feit dat wetenschap nog niet zo veel weet.

Ik heb er nog eens een nachtje over geslapen maar voor mij zou een deja-vu misschien gewoon een droomsequence kunnen zijn. Een staat van dromen terwijl je wakker bent bijvoorbeeld. Ik ken mensen die zeggen dat hun deja-vu's voelen alsof ze het eerder gedroomd hadden en nu beleven. Zij linken het dus aan dromen. Zelf heb ik dat idee niet (dat ik het eerder gedroomd zou hebben), ik beleef het meer als eerder 'werkelijk' beleefd of doorgemaakt of misschien als kort visioen.

Maar dat over dromen als je wakker bent is dus een gevoelsmatige hypothese en (nog) geen wetenschap.

Ook zag ik in die wiki-link een stukje over deja-vecu (eerder ervaren), dat zou dan mijn eigen soort van ervaring beter omschrijven. Niet een ultra korte momentopname (een flits), maar een langduriger (gevoel van) ervaren. Hoewel net als tijdens dromen de hele tijdsbeleving ook anders kan zijn en een langere ervaring weliicht in werkelijkheid in een flits voorbij gaat.

Ikzelf vind het totaal niet hinderlijk. Het is een vorm van waarnemen, gewoon in helderheid en het maakt mij niet angstig.

En wat is dromen eigenlijk? Waarom is iedereen zoveel met zichzelf bezig en met zijn eigen omgeving? Om het via dromen allemaal een plekje te geven, duidelijkheid te krijgen over zichzelf en zijn omgeving? Wat zou precies de functie van dromen zijn? We kunnen ontkennen dat we dromen nodig hebben en toch heeft iedereen het (ook al denk je van niet).

Op zich is het dus sowieso een interessant (natuurlijk) verschijnsel.

Een vraag is ook of je eerst (ooit) iets kunt dromen en later (als) werkelijk kunt beleven of dat dat (vrijwel) tegelijkertijd gebeurt.

Exact! Hoe de wetenschap hier over denkt kan mij geen bal schelen. Het is puur zoals ik het beleef. 100% subjectief dus wat betekent dat ik het niemand opdring. Het is ten slotte mijn waarheid. Dat is het grote verschil met godsdienst- en wetenschapsfundamentalisten die denken dat wat zij als waarheid zien ook de absolute waarheid is die desnoods met geweld anderen moet worden opgedrongen.

In dat geval zal ik proberen om mijn zinloze en overbodige opmerking toe te lichten.

Jij zegt: Het is juist goed dat de wetenschap zich hier mee bezig houdt, een hoop religieuze gekken die anders uit naam van God dingen zouden kunnen gaan doen omdat zij een visioen hebben gehad. En vervolgens licht je het toe: Ik stel dat het diep treurig is dat mensen claims maken omdat ze iets leuker vinden, dan dat ze een wel doordachte methode als logischer zouden zien.. Prima! Maar als jij weinig tot niets met God en religie hebt, dan voel je daar ook niets voor en zoek je je antwoorden in de empirische wetenschap. Soms kun je een bepaald gevoel gewoon niet verklaren. Het is geen keuze, het is er gewoon of het is er niet. Wat voor de één logisch is, is voor de ander het tegenovergestelde en beide partijen kunnen dit (in hun beleving) prima onderbouwen.

Een gelovig iemand kan denken, God was er eerder dan wetenschap, dus hoe wetenschap het ook verklaard, God was er al bij betrokken. Waarom hebben we überhaubt een brein. Een gelovige kan zeggen, omdat God iets als evolutie mogelijk heeft gemaakt, dus ook het ontstaan van een brein. En blijkbaar was God zich ook bewust van de risico's, aangezien er een hoop gekken zijn. Is God dan ten alle tijden verantwoordelijk? Je zou dan denken van wel. Maar dan nog kun jij niet bewijzen dat God niet bestaat en ik niet dat hij wel bestaat, dus daar komen we toch niet uit. Als er zomaar allerlei processen kunnen plaatsvinden (zonder God) wat miljarden en miljarden jaren duurde met dit als resultaat, dan is het bestaat van God ook mogelijk. Dat is mijn logica.

Dus nogmaals: een hoop religieuze gekken die anders uit naam van God dingen zouden kunnen gaan doen omdat zij een visioen hebben gehad. Ja, zou kunnen. Wetenschappers ontwerpen een atoombom en vervolgens geeft Harry Truman opdracht deze op een stad te laten vallen! En dat laatste vind ik persoonlijk nou ook niet echt logisch.

Nu heb je het over wel of geen verantwoordelijkheid nemen (en of dat bij God ligt?)

Dat is m.i. een menselijke beslissing op eigen gronden (ego) genomen.

De wetenschap heeft bv iets gevaarlijks uitgevonden en iemand anders pleegt er een nare daad mee.

Diegene heeft dus m.i. de verantwoordelijkheid daarvoor en niet de wetenschapper die iets uitvindt. Gegevens zijn neutraal, wie er wat mee doet is van belang.

Ik zie het als menselijke (gezamenlijke) verantwoordelijkheid en denk niet meteen aan een god als verantwoordelijke.

@jacobaco

wat ben ik weer blij met jouw( goede opmerkingen die mij aanspreken.)

absoluut niet zinloos en overbodig!

jij denkt tenminste na over dingen en belicht meerdere mogelijkheden.

oke super,zal eens kijken in de bibliotheek.

Ja, en ik verwijt wetenschap dus ook niets. In mijn eerdere bericht zei ik al iets over misbruik. In dit geval dus misbruik van wetenschap en misbruik van religie bestaat natuurlijk ook. En wie kunnen ergens misbruik van maken? Ja, mensen.

Over God kun je van alles zeggen. Stel dat God dus verantwoordelijk is voor het bestaan van de mens. Als je je dat even probeert in te denken. Dan heeft God ons kennelijk zo ontworpen dat we tot alles in staat zijn. Atoombommen gooien bijvoorbeeld. God is dan verantwoordelijk. Ok, het is de beslissing van de mens om een atoombom te gooien, maar wat maakte deze beslissing op de eerste plaats mogelijk? God, want God heeft ons gecreeërd. Maar begrijp me niet verkeerd, ik zeg hiermee niet dat het zo is, maar het is iets om over na te denken. (zoals zoveel)

Dankje, ik zeg altijd maar. Het één sluit het andere niet uit.

@ JacoBaco 13.44u

Ok, dan heeft hij of zij of het ons ook de verantwoordelijkheid gegeven, vrijheid gegeven hiermee naar eigen inzicht mee om te gaan (denk ik). Ik denk dat we zelf verantwoordelijk zijn als mens.

Ik beschouw God niet als een dictator. Wij hebben inderdaad dan de vrijheid gekregen hier naar eigen inzicht mee om te gaan. Maar de eeuwenoude discussie over de vrije wil, blijft bestaan. Ik ben bijvoorbeeld homo. Is dit mijn keus? Nee, ik vind van niet. Er er dan een vrije keus? Ja, want ik heb nog altijd de wil/keus om ervoor te kiezen uit de kast komen. Maar zelfs daar kunnen we nog ingewikkeld over doen.

Maar als God er eerder was dan de mens en hij creeërt de mens, dan is God verantwoordelijk, want het is God's creatie. Hij heeft ons de mogelijkheid gegeven dingen te doen waar we geen controle over hebben. Daarom zei ik, soms zijn de dingen zoals ze zijn. Een verkrachter heeft als kind wellicht dingen meegemaakt die van invloed waren waardoor hij een verkrachter is geworden. En vast nog wel veel meer externe factoren. De mens is vatbaar om te kunnen veranderen in een moordenaar terwijl het niet je eigen keus is. Het overkomt je. Dat het je dus kan overkomen, daar heeft God voor gezord, want hij heeft ons gemaakt. Maar dit hoeft niet zo te zijn. Misschien heeft God de mens helemaal niet geschapen, maar bestaat er wel een God. Is dus geen keus om dit wel of niet te geloven, maar iets waar we eigenlijk weinig controle over hebben omdat het ons overkomt. Zelf vind ik het een kleine combinatie van het overkomt je en je bent zelf verantwoordelijk. Je bent verantwoordelijk, maar het overkomt je. Een soort overmacht zou je bijna kunnen zeggen.

@dreiecke

mee eens dat wij mensen zelf verantwoordelijk zijn en niet god.

jou eerdere stuk over dromen ja weer iets om over na te denken...

je hebt mij weer voedsel voor de geest gegeven

Iedere keer kom je in je argumenten op een moreel en epistemologisch relativisme terecht, het is fascinerend. Een gelovige kan denken wat hij wil, maar op het moment dat je een statement maakt dan ligt de bewijslast automatisch bij jou en met uitspraken komen als 'jij kunt God niet weerleggen' helpt je punt niet. Als God per definitie onbewijsbaar is, is het niet voldoende om uitspraken op een onbewijsbaar uitgangspunt te onderbouwen. Het is een leuk religieus taalspelletje, maar niet meer dan dat. Stellen dat je een bepaald gevoel soms niet kunt verklaren, kun je aan de hand van wat jij precies zegt eerder omzetten in 'een bepaald gevoel moet je soms niet willen verklaren'.

Harry Truman's beweegredenen voor het laten vallen van de atoombom waren overigens vrij duidelijk: de oorlog beeindigen en meer slachtoffers voorkomen. Ja, misschien dat twee bommen teveel van het goede was en nee, misschien was het niet de juiste beslissing, maar zijn beweegreden tot het laten vallen van die bom hadden hun fundament wel degelijk in de werkelijkheid en een overwogen beslissing. Wij kunnen hem dan ook compleet verantwoordelijk houden voor zo'n beslissing. Ik stel dat op het moment dat mensen neurologisch onderzoek af gaan doen als niet relevant, omdat zij iets anders geloven en vervolgens een goddelijke boodschap hier uit gaan halen, dat zij dan al hun verantwoordelijkheid afgeven en dat dit gevaarlijk is. Mijn uitspraken hebben niets van doen met empirische arrogantie, dit is waar wetenschapfilosofie zich mee bezig houdt: de methode vastleggen voor het doen van betrouwbare en onbetrouwbare uitspraken. Feitelijke uitspraken doen op basis van een gevoel en hierbij onderzoek die jouw gevoelens tegenspreken weerleggen op basis van 'ik geloof het niet', dat is een logical fallacy.

Ik ook niet, waar we uitspraken over kunnen doen, dat is een compleet ander iets. Ik geloof best in een mogelijkheid dat er een schepper zou kunnen zijn, maar ga geen uitspraken over de aard van dit beestje doen, omdat het onmogelijk is.

Geen idee waarom je inhaakt in de discussie met atoombommen. Waar jullie beide aan voorbij gaan is het feit dat de belangrijkste reden voor het afwerpen van de bommen op Hiroschima en Nagasaki van demonstratieve aard is. Met de oorlog in Europa al ten einde en in de pacific bijna afgelopen, was het in die dagen een kwestie van tijd voordat de oorlog met Rusland zou uitbreken. Daarom gooi je eerst een kleintje op Hiroshima en een grote op Nagasaki. Het was puur de bedoeling om angst in te boezemen. Het uiteindelijke doel van de atoombom is dus (gek genoeg) het bewaren van de vrede geweest.

En hoe denk je erover wat ik daarna zeg? Om 13:53