Experiment in Terror (1962)

Experiment van Blake Edwards om een Hitchcock-film te maken. Het moet gezegd, hij komt een heel eind dankzij een prima script en het eerste klas acteerwerk van Lee Remick. Zelfs Glenn Ford, van wie ik doorgaans niet zo’n fan ben, overtreft zichzelf.

Een enerverende en spannende film voor de liefhebbers van suspense.

Wat meteen opvalt is de prachtige filmmuziek. Henry Mancini aan 't werk geweest!

En de vele mooie auto's in het straatbeeld van Los Angeles.

Het verhaal is ook prima.

Ford acteert echter, evenals in The Mantrap uit '65 waar hij ook een agent is, op de automatische piloot, vrij inspiratieloos. In The Big Heat weet hij wel te boeien als agent.

Tja, en Lee Remick: is voor mij een 2e Grace Kelly: een ijskoude. Ook door wat ze hier doormaakt, zou ze emoties moeten tonen, maar helaas, die momenten zijn er maar zelden. Laat je niet afleiden door haar looks, kil en afstandelijk is haar eigenlijke uitstraling.

Stefanie Powers, die haar jongere zus speelt, probeert er echter wat van haar rol van te maken, even-als Ross Martin, die de gangster speelt, formidabel.

Dit is 1 van de weinige films uit Hollywood, waar geen romance in voorkomt.

Beide zussen Sherwood, wezen, hebben volgens het boek, dat rijke huis geërfd, wat eigenlijk niet correspondeert met Kelly's (Lee Remick) 1-voudige baan bij de bank. Laat staan haar prachtige Ford Fairlane 500 Sunliner uit '58.

De R-2 DVD heeft een prima transfer, audio en beeld zijn van bovengemiddelde kwaliteit (zie mede link naar Blu-ray review hierboven), daarom dit maal van de Blu-ray aanschaf afgezien.

Verhaal nogmaals OK, maar had van beide hoofdrolspelers meer verwacht.

Samengevat, een IMDb *7/10.

Blake Edwards, dan denken we meteen aan The Pink Panther en comedy, maar dit is dus echt een serieuze thriller. Nogal omslachtig idee om een bank te overvallen, niet zelf gaan doen, maar je bedreigt een bankmedewerkster en laat haar het vuile werk opknappen, zitten nogal wat praktische haken en ogen aan lijkt me, maar vooruit nemen we voor lief.

Film zien we voornamelijk vanuit het standpunt van FBI-agent Glenn Ford, die de hele zaak zonder dat er doden bij vallen wil afhandelen. En omdat we het meer zien vanuit de FBI in plaats van Lee Remick's point of view zijn de thrills wat indirecter dan gewenst, maar bij de climax zitten we wel weer nagelsbijtend op het puntje van de stoel.

En maar wederom, wat was het zwart/wit-camerawerk geweldig in de jaren zestig, echt jammer dat we naar kleur zijn overgestapt.

Fijne soundtrack, onheilspellende sfeer en uitstekend spel, maar jammer van het conventionele opjaageinde.

3,75*

Voordat Blake Edwards zijn plaats in de filmgeschiedenis vergaarde met de Pink Panther-komedies, regisseerde hij deze spannende thriller waarin Kelly Sherwood [Lee Remick], een jonge vrouw, door een astmatische, sinistere schurk [Ross Martin] wordt overvallen in haar huis. Hij dreigt Kelly's jongere zus Toby [Stefanie Powers] te vermoorden als Kelly weigert een bankoverval te plegen. Kelly weet contact te leggen met de politie en krijgt hulp van agent John Ripley [Glenn Ford].

De stijlvolle cinematografie van Philip Lathrop en de prima score van Henry Mancini - die hier en daar erg doet denken aan Bernard Herrmanns meesterwerk Psycho - versterken de toch al beklemmende sfeer die Blake Edwards weet op te roepen door ongebruikelijke camerastandpunten en uitgekiende belichting. Remick is bovendien erg overtuigend in de hoofdrol en Martin zet een memorabele schurk neer, waardoor deze film van begin tot einde de spanning erin weet te houden.

Zeer goede thriller, die onmiddellijk naar de strot grijpt... letterlijk dan. Er wordt een klassiek stramien gevolgd, namelijk de jacht op een misdadiger, maar een aantal elementen dragen toe tot een aangename spanning. Zo weet men niet of de man alleen handelt of handlangers heeft. Daar wordt enkele keren handig mee gespeeld. De openingsmuziek van Mancini lijkt zo te hinten op een echte film noir klassieker, of in dit geval een vergeten klassieker. Een jonge bankbediende wordt door een zware crimineel gedwongen om haar werkgever voor een flinke som lichter te maken, zoniet zal haar zuster het moeten bekopen. Remick speelt goed al gaf ze nooit echt een geterroriseerde indruk.

War volgde Blake Edwards zijn grote hit Breakfast at Tiffany's mee op? Nou met deze dus. Edwards is zeker later in zijn carrière vooral bekend geworden om komedies. Maar wat vroeger was hij breder georiënteerd.

Enigszins arbitrait wordt de eindgrens van de klassieke noirperiode vaak gelegd in 1958 (Touch of Evil is de laatste) of 1959 (Odds Against Tomorrow is de laatste). Daarna werden noir-achtige film ook wel wat zeldzamer en veel verder in de 20e eeuw kwamen er weer meer.

Dit voelt als een film die een prominent voorbeeld was geworden van sixties noir als er meer waren geweest en de klassieke periode had doorgelopen.. De film is behoorlijk noirish al zijn er ook verschillen. Een van de belangrijkere vind ik dat de politie goed zijn werk doet en te vertrouwen is en de karakters zijn niet erg grijs en de villain is alleen maar dat. De setting is een fantastisch gefilmd suburbaan San Francisco op een heuvel in de wijk, jawel, Twin Peaks. Waar Remick wordt aangevallen in de garage van haar drromhuis dat voldoet aan alle American Dream eisen van de tijd. De film ziet er zo fraai uit dat het bijna verbazingwekkend is om te horen dat Zwartwit geen artistieke keuze was, maar gewoon een budgetding.

Ford, Remick en Powers zijn prima en ook de boef die als acteur niet op de optiteling genoemd wordt, maar pas bij de aftiteling is dat ook. De film maakt er gebruik van dat we lang niet weten hoe de man eruit zien en laat ons de paranoia van Remick voelen. Dan is er nog muziek van Mancini die inderdaad van grote meerwaarde is.

En ik kan me niet voorstellen dat Lynch niet door deze film is beïnvloed. De naam Twin Peaks, Er schijnt ook een boef die Red heet in de serie te zitten (hier heeft hij de achternaam Lynch trouwens). Verder is dreiging in suburbia een Lynch ding is is Badalamentis muziek niet heel ver verwijderd van die van Mancini hier.

Sowieso een fijne sixtiesthriller.