The Hundred-Foot Journey (2014)

Lekkere (letterlijk en figuurlijk) feelgood-film van de maker van zoveel lekkere feelgood-films, Lasse Hallstrom. Het leuke gegeven (frans sterrenrestaurant krijgt concurrentie van een indiaas restaurant aan de overkant van de straat) krijgt een flinke boost door de eersteklas cast. Veel mooifilmerij, dik aangezette romantiek en handige levenslesjes, maar vooruit, het wordt allemaal met zoveel overgave gebracht dat weerstand bieden zinloos is. Geproduceerd door Steven Spielberg.

Aardige feelgoodfilm over eten met sympathieke personages maar die naarmate de film vordert wat langdradig en traag aandoet.

De foodshots zijn kleurrijk en mooi in beeld gebracht maar ik heb laatst ook de film Chef gezien en daar spatte het allemaal wat meer van het scherm.

Wel denk ik dat ik door deze film deze week nog wel langs het beste Indiase restaurant van Amsterdam 'Mother India' ga om een butter chicken te halen

Even met de ogen dicht genieten van de Oosterse ingrediënten die de westerse sterren komen verwennen. Heerlijk met zo'n cast en zo'n meester-productie.

Zowel gastronomisch als romantisch wordt de thermometer tegen het licht gehouden met een prachtig verhaal waarin culturen mekaar opvrijen zonder afstand te doen van een IJfeltoren waarop de spits een Mochelin-ster pronkt. Eén? Nee toch.

Een aandoenlijke film waarin de stamvader en -moeder primeren.

Om jet in punten uit te drukken lijkt me het maximum onvoldoende. De ogen dicht en op het puntje van je tong een 5,0 punten proeven.

Lasse Hallström staat al haast garant voor een mierzoet feelgood drama. En daarin stelt hij hier niet teleur. Wel vakwerk, tot in perfectie gefilmd in ondergaande-zon kleuren, goed gecaste acteurs die het voorspelbare verhaal moeiteloos brengen. Ook weer erg weinig nieuws onder de ondergaande zon, erg verrassend is het allemaal niet.

Gek hoe deze film me zo sterk kan bekoren.

Het is eigenlijk een opeenstapeling van feelgood en romcom tropes die zeker niet vernieuwend is.

En toch vond ik deze film super.

Oké, eten (en dan vooral goed) is iets waar ik van kan smullen, letterlijk en figuurlijk. Maar dat kan ik ook van een soundtrack of prachtige beelden.

Toch heeft deze film net dat beetje meer.

Vooral ook tof is dat het nergens té wordt. Nergens had ik het gevoel van: 'deze scene, liever niet' of 'deze verhaalboog: hij kon mij gestolen worden'. Op zich al een sterk wapenfeit voor een film van deze duur.

Komt er nog bij dat hoewel alles vrij voorspelbaar is, alles ook heel realistisch is.

En misschien net omdat ik telkens dacht 'eigenlijk kan dit eigenlijk echt wel' dat deze film ruim zijn sterren verdiend i.p.v. dat hij er om moet krabben.

Goeie film over een gezin uit India die een restaurant openen in een klein Frans dorpje. Een mooi en redelijk meeslepend verhaal. Een fijne setting en dito sfeer. Niet bepaald vernieuwend of origineel, maar het kijkt allemaal wel lekker weg. Goed acteerwerk met uiteraard Helen Mirren voorop.

Erg leuke film. Helen Mirren speelt super! De film bulkt van de cliché's, maar als het goed gebracht wordt is daar niks mis mee. Ik heb genoten. Ook van de mooie plaatjes in Frankrijk. Soms bewerkt met computer, maar dat geeft niet. Gewoon genieten en kijken en niet teveel van verwachten.

Een goede komedie/drama film...

Leuk/mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Smeuïg als een smeuïge omelet, welsiswaar met voldoende Indiase kruiden, maar zonder peper en zout om het pittiger, grappiger en "echter" te maken.

Eigenlijk een feelgoodie met Helen Mirren als karikatuur van madame van een chic restaurant en Om Puri eerder thuishorend als uitbater van een snack- en jeneverbar.

Wel mooi beeldwerk en kleuren in een film die met een "merci" en een "bonjour" en af en toe wat Engels met Frans accent, er ons moet doen aan herinneren dat we in la douce France zitten, al is daar natuurlijk ook Michel Blanc als lekkerbekkende burgervader.

Deze film is makkelijk te omschrijven met drie woorden, namelijk als een voorspelbare, clichématige, feelgood film. Omdat deze film mede is geproduceerd door Steven Spielberg, was dat natuurlijk ook wel te verwachten.

Het zoetsappige verhaal draait in feite om het maken van heerlijk eten, maar eerlijk gezegd spatte dat niet in geuren en kleuren van het scherm zoals dat wel was bij bijvoorbeeld de film "Chef (2014)". Bij die film kreeg ik ook zin om te eten, terwijl dat bij deze film niet het geval was. Slecht is deze film overigens niet, want het verhaal is wel zeer vermakelijk (hier en daar ook wat glimlach humor) om naar te kijken en zit natuurlijk ook mooi en leuk in elkaar ondanks dat alles zeer voorspelbaar is. Na het probleem met de remmen van de auto van de gevluchte Indiase familie Kadam en direct daarna de ontmoeting met de zeer behulpzame en mooie Franse Charlotte Le Bon, in de rol van souschef Marguerite, en de eerste kennismaking met het mooie Franse dorp, weet je precies hoe het verhaal zal verlopen en krijg je ook letterlijk de één na andere flauwe cliché voorgeschoteld. Wat je overigens ook regelmatig krijgt voorgeschoteld is eten zoals duif in truffelsaus en zee-egels, maar trek kreeg ik daar niet in

Met name de uitvoering van het verhaal maakt deze film nog genietbaar en dat komt vooral door top-actrice Helen Mirren (in de rol van de kille en naar perfectie strevende madame Mallory die de eigenaresse is van het één Michelin-ster klassieke Franse restaurant "Le Saule Pleureur" en die geen concurrentie duld van een ander restaurant een paar meter tegenover haar restaurant, dat is dus het restaurant welke de Indiase Kadam familie opent, en die al jaren hunkert naar een tweede Michelin-ster), die zoals gewoonlijk leuk, goed en overtuigend acteert en ook door de fraaie beelden van het pittoreske schilderachtige dorpje Saint-Antonin-Noble-Val. Vooral de beelden van de markt waar al het eten was uitgestald was zeer mooi en kleurrijk. Overigens zorgde de vete (althans in het begin, want naderhand worden ze natuurlijk zeer voorspelbaar goede vrienden) tussen madame Mallory en Om Puri (in de rol van Indiase vader en tevens de eigenaar van het concurrerende Indiase restaurant "Maison Mumbai") voor leuke humoristische situaties. Soms natuurlijk wel behoorlijk cliché en flauw.

De overige cast deed het overigens verdienstelijk maar met hoofdrolspeler Manish Dayal (als de Indiase kok die enorme kooktalenten heeft) had ik eigenlijk weinig op en ik vond hem ook maar een saai karakter. Hij had ook eigenlijk altijd dezelfde gelaatsuitdrukking op en mompelde steeds met dezelfde monotone stem. De film is verder wat langdradig en omdat het het allemaal zo voorspelbaar is, zit er ook totaal geen leuke wending of verassing in het verhaal inclusief het einde. Ondanks dat vond ik het einde nog wel aardig en was het zelfs nog een beetje emotioneel.

Gewoon een aardige Komedie / Drama die zich lekker wegkijk en waarbij je je ook goed voelt, maar vanwege de voorspelbaarheid en de vele clichés is dit zeker geen topfilm. Omdat het verhaal draait om Indiase toevoegingen (kruiden in dit geval) in de Franse klassieke keuken, had ik eigenlijk gehoopt op een scherper en pittiger verhaal, i.p.v. dit zoetsappige verhaal.

Aangename feel-good film waarin culinaire grandeur en een botsing van twee culturen centraal staan. Het clichématige verhaal wordt met sterke beelden, mooie muziek en subliem acteerwerk prachtig tot uitbeelding gebracht. De onhandigheid en spanning van de pas aangekomen Indiase familie genereerd heerlijke humor en alles kent een heerlijk sfeertje. Al met al dus een perfecte feel-good film.

Deze gastronomische tragikomedie geproduceerd door Spielberg en Oprah Winfrey is over de hele lengte vermakelijk maar in het laatste half uur gaat het wel richting sentimentele draak. Het moest duidelijk allemaal "eind goed al goed" zijn op de meest clichématige manier. Wat me ook tegenviel is dat de Indiërs meer begaan zijn met de extra Michelin sterren van het restaurant over hun deur dan hun eigen restaurant. Op één scène na zie je nooit volk in Maison Mumbai en krijgt het Indische restaurantje geen plaats meer in de film. Jammer. Dat kost punten, veel punten in mijn beoordeling. De mooiste rol is voor Helen Mirren die haar personage laat evolueren van afstotelijk tot hartverwarmend.

Originele invalshoek. Kok uit India leert Franse keuken kennen en groeit op tot topchef in Parijs. Daarnaast een romantische kijk op twee oudere koppige eigenaars van concurrerende restaurants die tegenover elkaar liggen in een straat van een eenvoudig Frans plattelandsdorp waar geen andere restaurants zijn. Franse keuken meets Indische keuken. Visueel mooi gebracht. Zelf heb ik twee liefhebberijen: goede film en lekker eten. Deze biedt beiden. Vandaar 4,5*.

Niet bepaald realistisch. Een Michelin-ster restaurant waarbij de eigenaar zowel Chef de cuisine en Maitre D' lijkt te zijn (wat schier onmogelijk is als je een hoge kwaliteit nastreeft), de vrouwen in de keuken op elegante wijze een haarlok uit de haarband laten glippen, waar een sous chef zich bedreigt voelt door iemand in opleiding, die vervolgens binnen een jaar Chef de cuisine van een moleculaire cuisine restaurant wordt en daarbij drie Michelinsterren binnenhaalt.

Los daarvan heeft deze film een fijne sfeer en kijkt prettig weg. Het eten wordt vaak smakelijk in beeld gebracht. De twisten tussen beide restaurants zijn grappig om te zien met als hoogtepunt een montage scène met een flitsende montage waarbij ook de soundtrack afwisselend klassieke muziek en Indiase muziek vloeiend in elkaar over laat gaan. Best aardig allemaal. 3*.

Dit was nog een leuke film. Deed me niet direct een belletje rinkelen, maar hij keek wel vlot weg. Ondanks de lange speelduur, voelde het zeker zo niet aan.

De cast was goed gekozen, Helen Mirren was weer top.

Verder een kleurrijke film, niet echt verrassend, maar vond het desondanks de moeite om gezien te hebben.

Aardig.

Onderhoudend op alle vlakken. Een film die gemaakt is met een duidelijk doel en dat doel is feel good. Daar richt het z'n pijlen op en staat er met Lasse Hallström ook de juiste regisseur voor aan het roer, zeker als het wat zoetsappig mag zijn. Subtiliteit blijft achterwege, voor fijnzinnige dialogen moet men deze film evenmin kijken. Wel is het degelijk in al z'n eenvoud. Helen Mirren is geknipt voor haar rol, al moet haar tegenspeler Om Puri niet voor haar onderdoen. Gemakkelijke tussendoor.

3

Hallström doet z'n ding.

Het blijft altijd een beetje afwachten met een regisseur als hij, vooral omdat hij altijd de neiging heeft zich in de meest sentimentele verhalen te storten. Soms knalt hij daarbij tegen de lamp aan, andere keren heeft hij wel iets magisch te pakken. Hier doet hij zijn eigen ding wederom, maar het weet wat minder te werken.

In principe vormt de opening van de film het interessantste stuk. Merkwaardig eigenlijk, want dit zijn de enige paar scenes die zich niet in Frankrijk afspelen. Wat er verder mee gedaan wordt, ondanks de grote schaal van het gebeuren erin, is eigenlijk niet van toepassing. De film doet namelijk gewoon zijn eigen vrolijke ding eenmaal de biezen zijn gepakt en naar Frankrijk zijn gesmeten.

Het acteerwerk vond ik flauwtjes. Iedereen zit wel in zijn of haar rol, maar imponerend of echt memorabel is het niet. Hiervoor geef ik dan ook eerder Hallström de schuld, die van elk personage een soort uitknipsel maakt. Een aantal vaste persoonlijkheden uit een ton gegrabbeld en daarmee het verhaal ontworpen, het is toch wel bijzonder hoe weinig eigenheid deze film kent.

Verder wel naar behoren. Alleen extreem voorspelbaar en absoluut nergens vernieuwend waardoor een echte impact uitblijft. Ook de oorlog tussen cultuur wordt met wat fluwelen strikjes opgeleukt, maar de omgeving blijft prachtig en het verhaal loopt prima. Het gebrek aan verrassing is wat jammerlijk, maar als je bekend bent met de desbetreffende omgeving is het extra genietbaar.

Glad geproduceerd, luchtig niemendalletje over een restauranteigenaar [Om Puri] die zijn thuisland India moet ontvluchten. Hij belandt met zijn familie het Franse dorpje St.-Antonio waar hij de ideale locatie vindt voor een nieuw restaurant. Hij moet wel de concurrentiestrijd aangaan met het restaurant van Madame Mallory [Helen Mirren] dat al twee Michelinsterren heeft en jaagt op een derde. Een moderne variant op Romeo & Juliet met Hassan [Manish Dayall] en Marguerite [Charlotte Le Bon] als vredestichters en een voorspelbaar optimistische ontknoping. Een goed gemaakt niemendalletje waar liefhebbers van haute cuisine extra van zullen genieten.