Jauja (2014)

Die schilderijen zijn prachtig, en de overeenkomsten inderdaad opvallend!

Maar ik zie het ook niet zo in deze film. De cinematografie is bij vlagen weliswaar prachtig, en de sfeer pakte in sommige scenes goed uit. Met name dat moment waar de kapitein op zijn rug naar de sterren ligt te kijken, erg mooi. Tegelijk dunkt me dat een in Patagonië geschoten film nog wel wat meer visueel kan uitpakken.

Over het geheel ben ik het met JJ_D eens, en vraag ik me af waar ik nu naar gekeken heb. Het probleem en de queeste van de film heb ik eigenlijk nauwelijks kunnen begrijpen, en de traagheid helpt dan niet om te genieten van de beelden.

Heeft iemand zin om de allegorie (zo die er is) uit te leggen?

Vooral het laatste stuk is vrij intrigerend. Op een manier dat je het niet echt begrijpt maar wel heel graag wat aanknopingspunten wilt vinden. Dat maakt dat de film toch wat extra's geeft. Het eerste stuk is fraai maar wat leeg, daar had Alonso toch wel ietsje meer body aan de film kunnen geven, nu hangt het iets te veel af van het laatste halfuur. 3.0*

Er was ineens een Jauja-hype op het IFFR. Of het nou door Mortensen was (die overigens niet alleen in deze film speelde maar hem ook meefinancierde, ik hou van dat soort acteurs) of door iets anders weet ik niet, maar het was de snelst uitverkopende film van het festival zo'n beetje. Terwijl ik de publieksstand zonder dat ik de film had gezien wel verwacht had.

Ik doe moeilijk heeft gelijk. Waarom zou je lege plekken in het scenario eigenlijk moeten invullen? Deze film speelt met tijd, ruimte en gekte en bevrijdt zich op momenten als die met de sterrenhemel of de ontmoeting in de grot (mijn favoriete scene, waarin ook nog eens terloops duidelijk wordt dat het zijn dochter is in een andere dimensie. Ik weet nog niet zeker of ik de eindscene eigenlijk een goed idee vond. Het is nogal een sfeerbreuk, maar het intrigeert wel en past ook wel weer bij die eerdere ontmoeting.

Kortom, ik van Jauja genoten en moet nu echt eens een keer die Alonsobox hebben.

4.0*

Visueel verbluffend westernachtig Deens drama met Viggo Mortensen (die een Deense vader had) als een man die op zoek gaat naar zijn dochter [Viilbjørk Malling Agger] nadat die spoorloos is verdwenen. Daarbij krijgt hij hulp van soldaat Angel Milkibar [Esteban Bigliardi]. Veel langdurige shots in een bizarre natuurachtergrond. Aan het begin van de films zien Angel masturberen in een poel terwijl Gunnar daarachter doelloos loopt rond te slenteren. Vervreemdend en afstotelijk met één van de vaagste (of meest belachelijke) ontknopingen ooit. Voor wie eens iets héél anders wil...