Jauja (2014)

Fantastische poster!

[Cannes Review] Jauja - thefilmstage.com

Jauja gaat ontzettend goed zo te zien! joy

Cannes critics ratings - cannes-rurban.rhcloud.com

daar zitten wel veel Argentijnse hoog-stemmers tussen, maar ook een 8 van 'onze eigen' Dana Linssen

Raar. Ik vond zijn films eigenlijk ontzettend saai, maar dit werkt toch wel heel erg op mijn nieuwsgierigheid.

Zoals verwacht ook veel negatieve recensies zoals die van Indiewire

Dat belooft wat:

Aangekocht door distributeur Cinéart ... ... ... ... ... ... ... ...

Zeker weten?

leesvoer (ook ff doorklikken naar dat stuk van Quintin).

Met alle respect. Maar. Hoe leger (m.a.w., hoe algemener, hoe minder de identiteit van een film duidelijk en ondubbelzinnig door de regisseur wordt ingevuld) een film, hoe meer cinefielen er op kunnen projecteren? Voor mij is dat zowat het enige dat 'Jauja' bewijst. Ik ben niet vertrouwd met Lisandro Alonso's oeuvre, maar wat ik gezien heb, is een parabel waarvan de filosofie mij ontgaat. Steeds meer begin ik te geloven dat film een medium is dat niet gebaat is bij een slepend tempo. En net dat is het voornaamste kenmerk waarin 'Jauja' zich onderscheid van de gemiddelde film. De klok tikt onmetelijk traag, en ja hoor, er komt mooie cinematografie aan te pas, maar wanneer die niet wordt ingebed in een verhaal die allegorisch of pyschologisch interessant is, waar zitten we dan eigenlijk naar te kijken? Ik kan begrijpen dat je voorbij het particuliere het algemene moet proberen zien in deze film, maar voor mij hield het geen steek...en ik werd ook niet geïnspireerd om meer te zien dan er eigenlijk is. Dat is ook mijn voornaamste kritiek: het voelt niet intelligent aan. Misschien is het dat wel, en misschien zie ik dat een volgende keer ook. Maar ik betwijfel het. Andrey Zvyagintsev, Roy Andersson, Terrence Malick...dat zijn mensen die overweg kunnen met de kracht van de suggestie. Voor wat Lisandro Alonso betreft, ben ik daar (nog?) niet van overtuigd. (Voorlopig?)

1,75*

Ook gezien op het FilmFest Gent? Volledig akkoord met alles wat je aanhaalt.

De zaal wist precies ook niet wat ze net gezien hadden, heel raar sfeertje.

Met alle respect JJ_D. Maar. Ik zie hier toch een duidelijke opvatting over film doorschemeren:

- een filosofische parabel,

- een verhaal dat allegorisch of pyschologisch interessant is,

- voorbij het particuliere het algemene proberen te zien,

- meer zien dan er eigenlijk is.

Is dat eigenlijk wel waar Alonso naar streeft en is dat waar film in het algemeen naar zou moeten streven?

Akkoord, in die retorische vraag is mijn antwoord inderdaad al verondersteld: nee. Dit type film - bekend als slow film of contemplatieve cinema (ik reken Alonso daartoe o.b.v. mijn kennis van de rest van zijn oeuvre, deze film Jauja zag ik nog niet) - lijkt andere dingen te willen: het openen van een wereld (in Heideggeriaanse zin) d.m.v. een intensieve beleving van ruimte en tijd. Zo bezien is slow film voor mij juist 'een medium is dat gebaat is bij een slepend tempo'. Zo bezien is film een medium dat gebaat is bij de cinema ervaring. Zo bezien kan film dienen als een vervreemding van de ervaring van de kijker zelf.

Alonso ligt dan voor mij dan gevoelsmatig ook niet zo dicht in de buurt van regisseurs als Andrey Zvyagintsev, Roy Andersson, Terrence Malick, maar eerder van

Albert SERRA [Spain]

Aleksandr SOKUROV [Russia]

Apichatpong WEERASETHAKUL [Thailand]

Carlos REYGADAS [Mexico]

James BENNING [USA]

JIA Zhang-ke [China]

Lav DIAZ [The Philippines]

Lisandro ALONSO [Argentina]

Pedro COSTA [Portugal]

Raya MARTIN [The Philippines]

Semih KAPLANOGLU [Turkey]

Sharunas BARTAS [Lithuania]

TARR Béla [Hungary]

TSAI Ming-liang [Taiwan].

Zie ook Verhoevens interessante topic over dit soort films.

Zag afgelopen week Helium van debuterend regisseur Eché Janga. En tijdens het kijken van die film viel me een schilderij op dat twee keer toe in beeld kwam. Het deed me denken aan het werk van de beroemde schilder Caspar David Friedrich. En nu alweer bladerend door zijn werk valt me op hoeveel Lisandro Alonso refereert naar zijn werk. Een paar voorbeelden:

1

2

3

4

Maar niet alleen Caspar David Friedrich. Ook dit schilderij doet me opeens denken aan een scène uit Jauja waar Viggo Mortensen omhoogt kijkt naar de sterrenhemel.

Die schilderijen zijn prachtig, en de overeenkomsten inderdaad opvallend!

Maar ik zie het ook niet zo in deze film. De cinematografie is bij vlagen weliswaar prachtig, en de sfeer pakte in sommige scenes goed uit. Met name dat moment waar de kapitein op zijn rug naar de sterren ligt te kijken, erg mooi. Tegelijk dunkt me dat een in Patagonië geschoten film nog wel wat meer visueel kan uitpakken.

Over het geheel ben ik het met JJ_D eens, en vraag ik me af waar ik nu naar gekeken heb. Het probleem en de queeste van de film heb ik eigenlijk nauwelijks kunnen begrijpen, en de traagheid helpt dan niet om te genieten van de beelden.

Heeft iemand zin om de allegorie (zo die er is) uit te leggen?

Allegorie, nee, bah he.

Dat is een boeiend lijstje namen, waarvan ik er namelijk een aantal hoog waardeer, en ik ben zelf erg benieuwd naar Jauja.

Zo zeg, die was bij IFFRiG uitverkocht voor ik aan tickets scoren toekwam...dik balen. Iets bekend over een algemene release in ons landje?

Ja, die komt er niet.

Hè, dat is absurd! Dan nog maar posten voor een lastminute kaartje... of hopen dat de band nog eens langszweeft in den lande.

Dat geldt natuurlijk voor heel veel films en regisseurs (David Lynch?) - het is niet perse een minpunt als het publiek zelf aan het interpreteren mag slaan. Het andere uiterste is dat ALLES wordt uitgelegd en ingevuld (Interstellar maakt zich daar schuldig aan) en dan wordt het ook saai.

Akkoord. Voor mij moet er een evenwicht zijn tussen informatie (of min of meer concrete suggestie) en vrije fantasie. Wat dat betreft vond ik 'Enemy' (hoewel een totaal ander soort film) bijvoorbeeld schitterend. In 'Jauja' slaat de balans wat mij betreft echter ver door richting eigen hersenspinsels, zonder duidelijke input vanuit het scenario.

Alonso weet het slow film genre voor mij toch naar een universeler en filosofischer plan te tillen in vergelijking met het gros van de doorsnee sociaal-realistisch getinte films die de festivals tegenwoordig overspoelen.

Ik denk dat deze opmerking heel erg treffend is. De film ondervraagt het heden door er een dikke, smerige, verwarrende laag verleden overheen te schuiven. Wat dat betreft was mijn referentie naar Serra nog juister dan ik had durven vermoeden. Ook hij deconstrueert mythes door ze helemaal uit te kleden en terug te brengen naar de menselijke, al te menselijke en uiteindelijk ronduit groteske proporties. Waar Serra Don Quichot en Jezus onder handen nam, doet Alonso dat met de Western mythe. Wat overblijft is een verloren mens dat wandelt, dwaalt, slap-stick-achtig worstelt en struikelt in de ongenadige, sublieme natuur (Verhoevens associatie met C.D. Friedrich vind ik wat dat betreft best legitiem). Maar er is meer. Hij wordt ook nog eens achtervolgd door een legendarische, vermiste deserteur (inderdaad, de gekte van Herzogs Aguirre is hier heel duidelijk voelbaar), als een historische geest van de Westerse koloniale geschiedenis. Alonso is daarover vrij hard, ongenadig als Montezuma's wraak.

Morgen eenmalig te zien in Eye!

https://www.facebook.com/events/409271689249435/?ref_newsfeed_story_type=regular

Vooral het laatste stuk is vrij intrigerend. Op een manier dat je het niet echt begrijpt maar wel heel graag wat aanknopingspunten wilt vinden. Dat maakt dat de film toch wat extra's geeft. Het eerste stuk is fraai maar wat leeg, daar had Alonso toch wel ietsje meer body aan de film kunnen geven, nu hangt het iets te veel af van het laatste halfuur. 3.0*

Gezien op IFFRiG. Prachtige beelden en een intrigerend einde, echter wat een trage film. veeeeel te lange shots. En dus al heel snel saai.

De lage publieksscore bevestigt mijn vermoeden (geuit in de IFFR topic) dat dit niet voor veel mensen weggelegd is: plek 146. Jauja - 3.083. In Groningen deed de film het ook niet al te best met een score van 2.79. Ongeacht of we deze scores terecht vinden, kunnen we toch wel zeggen dat inderdaad veel mensen teleurgesteld zijn, doordat ze verkeerde verwachtingen hadden. De wegen van het film festivalpubliek zijn ondoorgrondelijk.

Pfft beetje mijn naam stelen.

Er was ineens een Jauja-hype op het IFFR. Of het nou door Mortensen was (die overigens niet alleen in deze film speelde maar hem ook meefinancierde, ik hou van dat soort acteurs) of door iets anders weet ik niet, maar het was de snelst uitverkopende film van het festival zo'n beetje. Terwijl ik de publieksstand zonder dat ik de film had gezien wel verwacht had.

Ik doe moeilijk heeft gelijk. Waarom zou je lege plekken in het scenario eigenlijk moeten invullen? Deze film speelt met tijd, ruimte en gekte en bevrijdt zich op momenten als die met de sterrenhemel of de ontmoeting in de grot (mijn favoriete scene, waarin ook nog eens terloops duidelijk wordt dat het zijn dochter is in een andere dimensie. Ik weet nog niet zeker of ik de eindscene eigenlijk een goed idee vond. Het is nogal een sfeerbreuk, maar het intrigeert wel en past ook wel weer bij die eerdere ontmoeting.

Kortom, ik van Jauja genoten en moet nu echt eens een keer die Alonsobox hebben.

4.0*