Coherence (2013)

Niet best.

Gemaakt voor geen geld, of dat mag je ten minste hopen. Ondermaats acteerwerk, onafzichtelijk camerawerk en ... was er eigenlijk een soundtrack? Ik zou het nu al niet meer kunnen zeggen. Het voelt aan als een afstudeerprojectje.

Verder erg veel dialoog. Met een team van 8 personages die constant hun mening moeten geven is het een erg drukke film voor eigenlijk iets wat best sfeervol had kunnen zijn. Een hoop conversaties die continue door elkaar lopen verstoren de sfeer, geen beste keuze.

Rest eigenlijk alleen nog maar het concept, waarvan duidelijk was dat Byrkit vermoedde dat het de film in z'n geheel wel kon dragen. De mindfuck is ongeveer 10 minuten effectief, daarna wordt het plot al héél snel uit de doeken gedaan door een of andere onnozele plottwist (de notities van een broer van een van de mannen legt haarfijn uit wat er aan het gebeuren is ... serieus?). Er wordt wat gegoocheld met populaire theorietjes maar het is allemaal even intrigerend dan een doordeweekse horoscoop. Lame pseudo-wetenschap die echt verkeerd ingezet wordt.

Het enige voordeel dat een filmpje als dit dan nog heeft is dat het alle kanten uitkan. Daar maakt Byrkit dan ook wel goed gebruik van, waardoor het nooit echt oeverloos saai wordt. Maar als regisseur valt hij compleet door de mand. Derderangscinema.

1.5*

Boeiende film waarin de eerste 15 minuten vrijwel niets gebeurt waardoor bij velen het geduld op de proef wordt gesteld. Ook het overdreven schokkende camerawerk kan dan wellicht enkelen uit de zaal jagen, zoals ook is gebeurd toen ik het bekeek.

De film is niet visueel of uitdrukkelijk, de gebeurtenissen worden vooral via dialogen overgebracht in plaats van dat ze zoals gebruikelijk getoond worden, waardoor het ook nog soms aan een toneelvoorstelling doet denken (daar leent dit verhaal zich uitstekend voor). Geen spectaculaire actie of scènes die van het beeld spatten dus, en voldoende redenen om deze film voor een flink deel van de maintreamkijkers af te laten vallen. Je zou het wat die aanpak betreft zelfs onder het kopje "experimentele films" kunnen scharen.

Wie daar geen problemen mee heeft staat een boeiende film te wachten die wetenschap en fantasie mengt. Meer dan thriller is dit een mix met psychologische, science fiction, en mystery-elementen, waarin de makers met feiten uit wetenschap en quantumfysica spelen.

Het verhaal draait rond een komeet die het doemscenario teweeg brengt waarin telefoon, internet en electriciteit uitvalt, en bovendien met de natuurwetten knoeit. In de film zien we hoe deze gebeurtenis een groep vrienden die dan aan het eten zijn beïnvloedt. Wat de kijker dan krijgt voorgeschoteld vormt een paradoxale puzzel die steeds in ontwikkeling is. Het mystery-element deed me in de verte denken aan de film Triangle (2009), al is dat verder wel een heel ander soort genre (horror).

Inhoudelijk worden helaas niet alle eindjes aan elkaar geknoopt, althans zo voelde het voor mij aan. Het is op den duur wel lastig te volgen wie wie is, en hoe het verhaal precies is verlopen. In die zin vraagt het eigenlijk om een tweede kijkbeurt.

Aanrader voor wie eens wat anders wil zien, en geen moeite heeft met films die niet alles op het scherm voorschotelen of waarbij je inbeeldingsvermogen en puzzelvaardigheden op de proef worden gesteld. Afrader voor het doorsnee Hollywoodpubliek.

Ruim 3,5*

If there are a million different realities, I've slept with your wife in every one of them

Het begin deed me erg denken aan It's a Disaster (2012). Maar gelukkig komt er een aap uit de mouw die het wel wat interessanter maakt. Echt kloppend is de uitwerking misschien niet, maar wel intrigerend evengoed. Jammer wel dat het "uit de hand geschoten" camerawerk zo irritant is, en ook jammer dat de cast wat twijfelachtig. Verder wel een goed voorbeeld van dat een film best met beperkte middelen gemaakt kan worden.

Matige B-film, die vooral wordt genekt door het slecht uitgedachte script. In wezen biedt het uitgangspunt van de film best potentie. Alleen moet het verhaal dan wel zo veel mogelijk consistent zijn met wetenschappelijke inzichten, zodat de situatie waarin de personages zich bevinden tot op zekere hoogte realistisch overkomt en je als kijker wordt meegesleept in een spannende film. Doordat het verhaal van flauwekul aan elkaar hangt is die opzet echter totaal mislukt.

Qua filmwerk/montage, soundtrack, en stijl (een groep mensen die 1,5 uur lang door elkaar heen kakelt) viel het ook nogal tegen.

Met een budget van slechts $50.000,- kun je best leuke dingen doen, zo laat deze film zien, als je maar beschikt over een intrigerend script, degelijke akteurs en een goede cameraman. Deze SF-film, over een groepje vrienden die tijdens een etentje terecht komen in een alternatieve werkelijkheid nadat een komeet de aarde is gepasseerd, zit slim en intrigerend in elkaar, met veel interessante ideëen en effectieve onbehaaglijke scenes. Op gegeven moment zijn de gebeurtenissen amper meer te volgen, maar dat versterkt juist de bizarre sfeer, omdat de personages ook letterlijk en figuurlijk in het duister tasten. De moeite waard.

Redelijke film over een groep vrienden die bij elkaar komen voor een gezellige avond, terwijl er een komeet door de lucht vliegt. Een science-fiction film die zich afspeelt op één locatie. Een leuk concept met een aantal interessante theorieën over meerdere realiteiten, maar soms iets te vaag uitgewerkt. Bovendien helpt het irritante camerawerk niet bepaald in het voordeel.

In een spontane opwelling ben ik niet voor een film van mijn watchlist gegaan (vooruit, ook om praktische redenen), maar heb ik een film van Netflix geplukt die in de categorie thriller valt en redelijk ontvangen werd. Ik presenteer u: Coherence!

Ik kan me toch niet helemaal vinden in de relatief positieve verhalen. Goed, het is beter dan het gemiddelde dertien-in-een-dozijn prutswerk waar Netflix goed in is, maar ik vond het maar een flauw en niet zo spannend verhaaltje. Een groep vrienden (type rijk, goeie baan, middelbare leeftijd) heeft een diner bij een van hen thuis, wanneer zoals voorspeld Miller's komeet overvliegt. Vervolgens ligt niet alleen de mobiele telefonie, het internet en zo af en toe de elektriciteit eruit, maar daar blijft het niet bij - de film gaat hard in de richting van de Twilight Zone. Het wordt uitgelegd, het is irritante volslagen onzin (als gewezen fysicus ben ik een beetje allergisch voor dit soort quantum mumbo jumbo), maar zelfs onder suspension of disbelief wordt de strijd en de interferentie tussen de verschillende realisaties van de vriendengroepen niet echt spannend. Het is een beetje een Primer met meer uitleg en een slapper verhaal, en ik kon me in alle eerlijkheid er niet echt toe zetten om de verschillende tijdlijnen en realisaties te blijven volgen. Daar was het gewoonweg niet interessant genoeg voor. 1.5*

Zeer zwak.

Conceptueel gezien heeft Coherence nog een heel aardig narratief om uit te putten, maar de uitwerking is echt bedroevend. Reguliere burgers die het ene moment van niets weten en het andere moment kwantumfysica uit hun mouw schudden alsof ze Einsteins in de maak zijn. Een nobele poging tot intelligentie, dat dan weer wel, maar in schier contrast met de oersaaie dialogen en de onderlinge liefdesverwikkelingen.

Filmtechnisch viel ik daarnaast behoorlijk over de beroerde editing. Ironisch dat de film dan Coherence heet. Visueel vond ik het een fletse bedoeling (op die staafjes na) en het camerawerk was bij vlagen ineens vervelend schokkerig.

Een bijna tenenkrommende B-film met kleurloos acteerwerk en een zwak script, gehuld in een zweem van ongeloofwaardigheid en slecht filmwerk.

0.5*

Deze ook eens bekeken, maar had er toch ietsje meer van verwacht. Niet dat het een slechte film was, maar ik vond het nogal veel blablabla en daarom niet altijd even boeiend, maar ondanks dat de film zich grotendeels op één ruimte afspeelt, verveelde dit niet.

Het einde was wel leuk en eigenlijk niet zo moeilijk om te volgen.

Niet slecht, maar van mij mocht er misschien iets meer tempo in gezeten hebben.

Vooral leuk om zo nu en dan weer 's te zien wat je met een klein budget kan. Met de opzet / het idee zit het wel goed. De uitwerking is wat minder. Er is amper een telefoonschermpje gebroken en de slecht acterende hoofdpersonen doen al net of ze middenin een diepgaand quantumfysica-gerelateerd mysterie belandt zijn met hun Sherlock Holmes praktijken. Ietwat storend. Het acteren is daarbovenop gewoon zo slecht dat het zo nu en dan voor een kleine woedeuitbarsting zorgt. Een filmpje waar iedereen graag theorietjes op los laat, maar wat mij betreft zijn die zo leeg als een huls. Interessante mislukking.

Iets aparte film met een nogal vreemd verhaal waarvan je zult hopen dat het jou in werkelijkheid nooit zal overkomen. En daarbij laat ik het, want anders vrees ik dat er te veel 'bloot' komt te liggen van de film. Hoe verder de film vorderde hoe irreeler het verhaal werd maar dat was niet iets wat negatief op ons overkwam; onder het motto 'hoe gekker, hoe mooier'!

Maar kijk en oordeel zelf! Een 7.

Ik ben het volmondig eens met Woland. Het concept van Schrödinger's kat wordt uit zijn voegen getrokken om vervolgens heel de film op te gaan baseren. Maar buiten het verkeerdelijk gebruik van, volgens mij, basisconcepten van de quantumfysica is dit gewoon een verschrikkelijke film.

Slecht acteerwerk en ronduit irritante dialogen maken het er allesbehalve beter op. Dit neigt al naar de found footage maar is voornamelijk een low-budget film die probeert geniaal te zijn. Probeert, want om dit te kunnen verklaren moet je al gaan nadenken over parallelle tijd en ruimte. In deze film is daar nergens sprake van. Naarmate de film vordert, begint de film serieus te slepen door gebrek aan spanning. Ook dat vreemde middel waar ze mee af komen in deze film: Echinacea met kurkuma, valeriaan en ketamine. Ik weet niet of het eerst de bedoeling was om het te doen lijken dat het één grote hallucinatie is maar deze combinatie is nogal raar (homeopathische middelen gemixt met een synthetisch narcosemiddel). Nu ja goed, alles kan

Het einde leek dan even nog wat beter te worden, maar dan gaat ze zichzelf nog even 'vermoorden'. Vervolgens neemt het effect van de komeet af en lijkt alles weer normaal. Of toch niet... Oh nee, mijn andere-ik leeft nog en nu belt ze mijn "nieuwe" man. Waarop dan de blik volgt van: I'm so screwed...

Volgens mij is de film ook gewoon een beetje te druk voor mij. Het had misschien meer effect gehad als ze het met 3 of 4 personen hadden gedaan. Dat had het zeker ook iets spannender gemaakt. Op deze manier leer je bijna niemand kennen en gooien ze er wel hier of daar een buitenechtelijke relaties/misstappen in of voegen ze wat feng shui toe maar voor de rest zegt dat allemaal weinig over wie deze mensen zijn. Als je dan steeds op één locatie blijft, moet er een sterke sfeer hangen. Die sfeer is echter al weg vanaf het moment dat ze zich beginnen te gedragen als Maxwell, Einstein, Planck, Heisenberg, Pauli, Faraday, Dirac en Feynman. 1.5* dus voor het begin want na een halfuur verloor ik heel snel mijn interesse.

Are you confused yet?

Het uitgangspunt van Coherence is behoorlijk geniaal. Een voorbijgaande komeet die tijdelijk meerdere realiteiten naast elkaar laat bestaan. Het gaat hierbij niet zozeer om één, of enkele andere realiteiten die naast elkaar bestaan, maar om een bijna eindeloze hoeveelheid aan realiteiten. Het duurde even voordat ik zelf doorhad dat het niet slechts om enkele realiteiten ging maar toen dit eenmaal helder was maakte dit wel meteen veel zaken duidelijk(er).

Deze realisatie zorgt er ook meteen voor dat ik Coherence eigenlijk nog een keer moet zien zodat ik alles wat er gebeurt beter kan plaatsen, maar dit is niet meteen iets waar ik nu gelijk om sta te springen. Coherence is rommelig gefilmd (iets te rommelig) en veel zaken worden ook behoorlijk onduidelijk in beeld gebracht. Er wordt een constante focus gevraagd waarbij de gesprekken tussen alle aanwezigen niet altijd even relevant of interessant zijn om te volgen. Daarnaast zijn ook veel scènes vrij donker waardoor het moeilijk is om te zien wat er nu precies gebeurt. Dit zal deels expres gedaan zijn om het bestaan van de meerdere realiteiten subtiel te houden, maar ongetwijfeld ook vanwege budgettaire redenen.

Enfin, de subtiliteit is eveneens een van de krachtigste punten van deze Mindfuck. De titel laat veel ruimte ter discussie over en je raakt dan ook niet snel uitgepraat over het unieke uitgangspunt en, nog belangrijker, hoe deze is neergezet. Je wordt dus ook sterk gestimuleerd om het allemaal een tweede keer te bekijken. In mijn geval alleen niet te snel achter elkaar, hier vond ik Coherence simpelweg te vermoeiend voor.


3,0*

Interessant om hierboven te lezen over quantummechanica en superpositie. Ook al wordt dit in de film volledig uit zijn verband gerukt, het werkt voor mij wel als kapstok voor een gedachtenexperiment:
iedere beslissing in je leven (en de beslissingen van miljarden anderen voor je of tijdens je leven) is in meer of mindere mate van invloed op het leven wat je nu lijdt. Hoe zou het zijn als door een enkele keuze anders gemaakt te zijn, je nu een ander leven zou leiden? Waarschijnlijk hebben we ons dit allemaal wel eens afgevraagd. Maar wat als je de keuze zou hebben om naar dat andere leven over te stappen? Zou je dat dan doen? Ongeacht de nog niet te overziene consequenties?

Heelijk zo'n sci-fi. Beoordelen op het quantum gebrabbel levert een mager cijfer op, maar als gebrabbel om dit gedachtenexperiment te verfilmen werkt het prima voor mij.
Uiteindelijk is Schrödingers Kat ook slechts een niet uit te voeren fysisch experiment ("gebrabbel") om een theorie te visualiseren.

Er valt van alles af te dingen op Schrödingers etentje, maar ik vond het toch wel tamelijk vermakelijk. Ik zou hem nog een keer kijken, maar die naturelle, ogenschijnlijk geïmproviseerde dialogen kan ik niet meer dan een keer doorstaan.

Wat ik in ieder geval een gewiekste keuze vind, is dat de aandacht aan het eind verlegd wordt van het mechanisme van de oeverloos vertakkende parallelle universa, naar een ethisch moment van het 'hoofdpersonage' in dit ensemblestuk.

Film nogmaals gezien, en toch bijgesteld naar 4 sterren.

De herziening laat een gedeelte van de magie verloren gaan. Coherence profiteert van een compacte inhoud en een leuk concept, maar als je het allemaal in het verleden al een keer hebt gezien hangt er toch een mate van verveling in de lucht. Het acteerwerk is gelukkig bovengemiddeld en de realistische aanpak van regisseur James Ward Byrkit is goed gekozen, maar aan de spanningsopbouw schort uiteindelijk teveel. Nadat de boel begint te escaleren blijft de film te veel op dezelfde lijn toeren, maar eindigt gelukkig wel sterk en met genoeg open deuren. Nog altijd is het leuk om met dit project mee te denken, maar wellicht geschikter voor een enkele kijkbeurt.

Erg interessant. Ik snap dat de meningen verdeeld zullen zijn bij een dergelijke low-budget-film, maar ik hou ervan. Het is fijn beklemmend. Acteerwerk en dialogen zijn echt niet zo slecht als hier en daar benoemd, het voelt natuurlijk aan om het klein blijft. Tuurlijk is het een thema waar je een beetje in mee moet kunnen gaan, kun je dat niet, ga je dit 1 ster geven. Ik vind het interessant, dus kan erin mee. Nieuw? Nee. Boeiend? Zeker. Ik heb slechtere lowbudgets gezien. Uitgangspunt boeiend genoeg, ook al voelt het met de komeet wat geforceerd aan. Precies de goede hoeveelheid ongemakkelijkheid voor het mystery-genre. Herziening na vele jaren en ik ga hem ophogen van 3,5 naar 4.

Edit: als ik nu lees hoe deze film is aangepakt, geeft dat alleen maar meer credit. Veel improvisatie, alleen kleine stukjes tekst voor iedereen als leidraad, om het geheel op een natuurlijke manier te laten ontvouwen. En dat het camerawerk daar ook op inspeelde. Kudos hoor.