Mandariinid (2013)

Deze sobere film is één grote aanklacht tegen oorlog voeren in het algemeen en vijanddenken in het bijzonder. De afgelegen omgeving in de Kaukasus vormt een indrukwekkende achtergrond voor de tegenstelling tussen opgefokte haat en medemenselijkheid. Een fraai vormgegeven film zonder enige opsmuk, maar met uitstekend acteerwerk, ontnuchterende dialogen en een mooie soundtrack. Deze film heeft meer indruk op mij gemaakt dan de uiteindelijke Oscar-winnaar Ida.

Een geode drama/oorlog film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Goed kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Goed achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Bijzondere film die een vrij realistische kijk biedt op de onzin en zinloosheid van een oorlog. Vooral het dramadeel waarbij de twee gewonde vijanden in het huis van de oude man moeten samenleven is sterk, daar moet de film het vooral van hebben. De ontknoping vond ik veel te gemakkelijk en niet aansluiten op de rest van de film, zonde, desondanks toch wel een verdiende 3,5*.

Kleine, maar "touching" anti-oorlogsfilm, waarin het menselijk denken tegenover blinde haat wordt gesteld, waarin de onzin van het oorlogvoeren wordt onderlijnd en gemaakte onderscheiden volgens godsdienstige of etnische overtuigingen als waardeloos van tafel worden geveegd.

Ijzersterke acts, eenvoudige maar gevatte dialogen en een streep onweerstaanbare schalkse humor, hetgeen wat hierboven staat nog eens in de verf zet, doorheen het absurde gebeuren.

Aanrader, zeg. Ook interessant om die toestanden tussen Esten, Tsjtsjenen en Georgiërs ieens te zien toegelicht.

Aardig filmpje waarbij ik gelijk moest denken aan Simindis Kundzuli (2014) die zich ook afspeelde in het grensgebied tussen Georgië en Abchazië met dat verschil dat ik die laatste film toch wel een stuk beter vind. Hoewel dat ook weer appels met peren vergelijken is want beide films lijken wat karakter betreft totaal niet op elkaar. Bij "Simindis Kundzuli" wordt toch vooral de nadruk gelegd op het poëtische en bij Mandariinid is het meer de nadruk die gelegd wordt op het zinlose van oorlog en dat terwijl men elkaar vaak zo hard nodig heeft. Origineel is het verhaal van deze film zeker wel. Een stukje geschiedenis is verder ook best wel interessant. Zoals de Krim door Chroestsjov - die stamde uit een Oekraïnische boerenfamilie - in 1954 aan de Oekraïne gegeven werd, zo werd Abchazië door Stalin - zelf een Georgiër! - destijds in de jaren twintig of dertig aan de sovjet republiek Georgië gegeven. Daar heeft men inmiddels spijt van gehad en door dat recht te trekken gaat men daarvoor oorlog voeren. Absurder kan het gewoon niet.

3.5*

Klein, ingetogen oorlogsdrama dat de waanzin van oorlog toont door de strijdende partijen terug te brengen tot individuen. Dat werkt verrassend goed, ook al omdat de katalysator van dit alles een tweetal koppige Estse boeren is die zich vooral druk maken om de mandarijnenoogst. Vond het ook een bijzonder stukje geschiedenis over Estse dorpjes in Abchazië, er wonen heden ten dage nog steeds een paar honderd Esten in die regio las ik.

Ik vreesde eigenlijk dat Tangerines zou eindigen met de vijanden die gebroederlijk mandarijnen plukken, maar hoewel de toenadering er uiteindelijk natuurlijk wel komt, loopt het allemaal toch iets anders. Toen Nika eindelijk ontdooide en er plannen werden gesmeed voor na de oorlog kon je wel op je vingers natellen dat er iets zou gebeuren, en zo geschiedde. Als de -enigszins verrassende- muziek schalt uit de auto van de Tsjetsjeen is dat ondanks alles ook wel weer ergens hoopvol, al heeft de geschiedenis zich weer eens herhaald.