Wild at Heart (1990)

Tja, deze film is in de eerste plaats dan ook een sprookje. Daarna pas wat anders...

Dit was een erg rare film, en dat bedoel ik niet gelijk negatief, maar het is allemaal zo vaag, met een magisch tintje eraan.

Het verhaal was best goed, zeker in het eerste uur van de film (voor mij het beste uur) daarna komt er een soort van mysterieus tintje aan, en wordt alles voor mij minder, zeker het geluid. Heel veel ijzingwekkende geluiden en schreeuwen waar ik bijna kippenvel van kreeg, wat ik NIET positief vond.

had er wel iets anders van verwacht, maar je merkt wel gelijk wie hem geregisseerd heeft.

heeft ook wel wat weg van Natural Born Killers.

zeker met de snelle wisseling van beelden soms

En wat is Dafoe lelijk zeg!!(vooral in deze film) niet normaal die tandjes bij hem!

toch nog 3.5*

Mwoah, dat stoorde mij nou weer niet echt.

Zoals velen reeds kwamen te zagen: "rare film".

Niet "raar" zoals dat bij 'Lost Highway', 'Eraserhead' of 'Mulholland Drive' het geval is; integendeel, deze film is één van de Lynch-films die je het makkelijkst kan volgen vind ik.

Raar is echter zoals enkele reeds aangestipt hebben het gebruik van bepaalde scènes en personages die schijnbaar nergens naartoe lijken te leiden. Wel ben ik er van overtuigd dat sommige personages en scènes puur sfeerbevorderend moeten werken: zo kan ik me perfect inbeelden dat ik op een zwoele zomeravond een bizarre kerel als het personage van Jack Nance tegenkom (dat heb ik al een paar keer voorgehad, nu ik er over nadenk). Ik zoek niet meteen naar achterliggende betekenissen (Lynchfans hebben de neiging om CONSTANT betekenissen toe te kennen aan alles wat op het scherm getoond wordt ), maar kan wel best genieten van de sfeer die de beelden opwekken.

Wel vond ik het allemaal iets te mager overkomen, in vergelijking met andere films. Laura Dern's moeder vond ik een vrij zwak personage (terwijl het één van de centrale figuren binnen de film is), de oorspronkelijke beslissing van Sailor om Lula te verlaten vond ik nogal vreemd (gezien hun ijzersterke liefde gedurende de hele film), en zo zijn er nog wel enkele zaken op te noemen.

Desondanks de film ongeveer 120 minuten duurt, heb je het gevoel dat er her en der vrij veel 'lucht' is tussen de sterkere scènes.

Cage en Dafoe acteren zeer goed (Dafoe is een ware gluiperd, maar lang niet zo akelig als Frank Booth uit 'Blue Velvet'), Dern acteerde ook zoals het paste bij haar white trash-personage (al kon ik de performance niet echt smaken, maar da's ieder zijn ding),...

Wild at Heart is eigenlijk best een moeilijk geval: langs de éne kant zorgt de logische verhaalstructuur ervoor dat deze film voor newbies best eens een goede introductie tot het werk van Lynch zou kunnen betekenen, langs de andere kant valt er heel wat op te merken en faalt de film op enkele vlakken waardoor de Lynch-ontdekker best wel eens ontgoocheld zou kunnen geraken.

De sterktepunten van deze film zijn de goede soundtrack (altijd zo bij Lynch vind ik), enkele memorabele scènes (reeds overvloedig vermeld in dit topic; mijn favo's zijn de man met de hoge stem aan de bar, Juana 'Fuck me now, Reggie!', de confrontatie tussen Bobby Peru en Lula en de overval) en degelijke acteerprestaties.

Mijn oordeel na de film twee maal bekeken te hebben: 3*

Dat lynchfans altijd de neiging hebben betekenissen toe te kennen aan alles wat op het scherm getoond wordt, vind ik generaliserend (en dan ook nog CONSTANT met hoofdletters?, onzin.). Ik kijk David Lynch films juist voor de sfeer en ik denk dat ik niet de enige ben.

Ik kijk ook veel meer voor de prachtige beelden en de sfeer die meneer Lynch neerzet. Die verhaalstructuren snap ik toch meestal maar half, bovendien laat Lynch daarin erg veel aan je eigen verbeelding over. Dus het heeft niet eens zin om zijn bedoelingen uit te gaan pluizen

Ja, sorry, wou het niet veralgemenen, maar een heel groot aandeel Lynchfans vertoont toch zeker en vast die neiging.

Zelf geniet ik van Lynch's films door de heerlijke surreële en bevreemdende sfeer die hij telkens weer weet op te wekken, en ben ik geïntrigeerd door Lynch's films o.w.v. de concepten, ideeën en betekenissen die je er in kan ontdekken (Lost Highway en Mulholland Drive vind ik echt fantastische uitdagende films, die je keer op keer wil herbekijken voor de sfeerschepping, maar ook in de hoop telkens weer een puzzelstukje te kunnen ontdekken).

Vind ik ook, maar ik vind Wild at Heart minstens even sfeervol als Mulholland Drive of Blue Velvet. Al vind ik niet dat je de verschillende sferen van deze films echt met elkaar kan vergelijken.

Naar mijn mening een zeer matige film van David Lynch. Dit was de laatste Lynch film die ik nog moest zien en tevens ook de minst goede film waardoor ik niet probeer te zeggen dat dit een slechte film is, want dat is deze film zeker niet.

Nu geef ik de film een kleine 2.5 sterren en wellicht na het herzien van deze film overweeg ik het om er een half puntje aan toe te voegen.

Flinke tegenvaller na MD en LH. De film wist me gewoon niet te boeien en het eind vond ik echt slecht. Door een paar scenes word de film van de ondergang gered.

2.5*

Ik vond Willem Dafou de beste acteur in dit verhaal . Deze film heb ik ergens begin jaren '90 al eens gezien. De film was toen net op video uit. Nu, 15 jaar later weer een keer op DVD. Nu zet ik de film op 3 sterren. Vooral omdat ik de personages nogal overdreven vind . De moeder, de 'bad guys' en eigenlijk alle personages behalve de hoofdrolspelers iets te veel van het goede...dit kom je wel meer by Lynch films tegen vind ik.

Nogmaals, naar mijn mening had Dafoe de sterkste rol.

Zeker geen slechte film, maar 15 jaar geleden zou ik de film 4 sterren gegeven hebben. Tja, alles veranderd in de tijd. De wereld, de film, en natuurlijk de kijker...

De Grootste afwaardering ooit. van 4.5 naar een 1*.

Wat is dit slecht zeg. Het hangt echt van los zand aan elkaar, zonder ergens een echt raakvlak te ontdekken.

Love Me Tender van Nicolas Cage in de eindshots kan zo ingelijst worden voor het meest wansmakelijke shot ooit.

Bovendien doet al dat onnodige excessieve geweld de film geen goed. Kut-Soundtrack ook. Kinderlijk zielig plot ook. Ach man, wat een spijt dat ik dit op dvd heb.

Bagger 1*

DVD te koop!

Ik zag hem gisteren ook weer en ook ik waardeer hem nu lager, maar wel maar een halve ster. Wat mij nu het meest tegenstond was het superlage tempo. De film heeft totaal geen vaart en het duurt haast een uur voordat de film eindelijk lijkt te beginnen. Nog wel genoeg goede scènes om te blijven boeien verder.

3,5*

fisherking: klik

Fisherking, waarom gaf je hem dan in vredesnaam eerst 4.5?

Omdat FK vroeger nog wel eens verstand van films had...

nou deze film net gekocht voor 5 euro hoop dat ie het waard is.

.................Ongelooflijk!

Jij mist duidelijk het gevoel voor humor dat voor deze film nodig is....

Begrijp ik nu goed dat Fisherking eerst de film bijna geniaal vond en later klote?

Ha ha, hier nog een. Wat een zelfingenomen flutfilm. 2** wegens de mooie plaatjes zo af en toe. Dankzij deze film ga ik Mulholland Drive afwaarderen, die kan ik nu ook niet meer serieus nemen.

Ergens in de file op het dak van een auto met een gebroken neus "Love me Tender" zingen.

Nogmaals, waar staat dat je deze film serieus moet nemen?

Heerlijke zwarte komedie, vol vreemde personages, te gekke sfeer tekeningen en een flinke dosis geweld. Niets meer en niets minder maar wel goed voor 5*.

Tja.......

Dit gaat inderdaad mijn verstand te boven ! Je kan een film wel beter of slechter vinden bij herziening maar dit is wel zéér merkwaardig !?

Bevreemdende film maar toch op de een of andere manier onderhuids verschrikkelijk grappig . Gave soundtrack, cool gemonteerd waarbij het geluid een grote rol speelt en weer heerlijke fucked-up karakters. Alleen miste ik het gebrom van Badalamenti, wat maar heel af en toe terug komt, en het echte visuele meesterschap van Lynch. Hij heeft zich toch flink ontwikkeld op dit vlak, deze film is niet zo sfeervol als Mulholland Drive.

Toch erg genoten. Een blinde aankoop waar ik trots op mag zijn .

4*

Beetje vaag gelul. Misschien kan je echt uitleggen waarom je hem slecht vind in plaats van boos impulsief te brabbelen.

Cage irriteerde me zoals gewoonlijk af en toe mateloos maar Dern was een verademing.

Het is moeilijk om deze film in een bepaald genre te plaatsen: Roadmovie/Drama/Misdaad/Fantasy het is het eigenlijk allemaal. Of dat positief of negatief is laat ik aan andere over.

3*

En dit is ook voor mij de voornaamste reden waarom Wild At Heart behoorlijk tegenviel. Ik had voor ik met deze film begon zes films van Lynch gezien, films die me allemaal stuk voor stuk prima zijn bevallen. Met Wild at Heart kon ik echter maar weinig.

De hoofdrolspelers (en met name Cage, Dern en Ladd) waren bijvoorbeeld bijzonder matig (en soms uitermate irritant). Eigenlijk waren alleen de kleine rol van Harry Dean Stanton en het erg kleine bijrolletje van Crispin Glover leuk om te zien. Oh ja, de overval (en met name de hilarische dood van Dafoe) was ook nog wel erg geinig.

Jammer genoeg houdt het positieve daar echter een beetje op, want het grootste gedeelte van Wild at Heart vond ik toch behoorlijk matig. Bijzonder weinig sfeer, veel niet-leuke en weinig boeiende personages, een hoop onzinnige en zelfs vervelende scènes, waaronder een tenenkrommend einde.

2,5 sterren.

De David Lynch-stijl is wel te voelen in deze film. Apart zoals altijd, met een paar memorabele scenes maar helaas ook een paar hele lelijke...

Nicolas Cage acteert voldoende tot goed, Willem Dafoe is heerlijk griezelig, maar ik vond Laura Dern toch ronduit irritant. Als zij de clown wil uithangen staat dat onbedoeld belachelijk naast Cage. Haar verschijning en uitstraling kan ik al niet uitstaan... Dan moet ze ook niet gaan acteren dat ze super-sexy is....

Mindere Lynch, toch 3*

Vandaag gekocht, redelijk goede film maar alleen het einde viel me tog wel tegen.

goeie leuke vermakelijke Cage film zoals we gewend van hem zijn..