Cast Away (2000)

Tom Hanks is weer lekker Tom Hanks in dit lichtvoetige drama. We vallen meteen in die vreselijk weeïge kerstsfeer, maar gelukkig duurt het niet lang voordat de ramp zich aandient en we Chuck moeten volgen in zijn nieuwe leven op het eiland. De acteerprestatie is niet onverdienstelijk, maar zoals ik al zei: erg op z'n Tom Hanks, die het met zijn Joe the Plummer-uitstraling weer erg veilig en op de vlakte houdt. Desondanks waren het de scenes die zich daar op dat eiland afspeelden die de meeste indruk maken, mede door het gebrek aan muziek tijdens dit segment. De stilte en rust geven samen met de schitterende plaatjes een bijna gekmakend beeld van de eenzaamheid. Maar wanneer hij als door een wonder weer terugkomt in de bewoonde wereld zwellen die verdomde violen helaas weer aan en komen we, hoewel het voorjaar lijkt, weer in dezelfde zoetsappige kerstsfeer terecht. Chuck's vrouw mag hem misschien verlaten hebben, en een nieuw leven zijn begonnen, het weerhoudt Zemeckis er niet van heftige zoenscenes in de stromende regen tussen Hanks en Hunt te laten afspelen. Met opzwepende violen natuurlijk. Plus natuurlijk een hoopgevend einde omdat het grote Amerikaanse publiek anders boos wordt.

Conclusie: Had meer Wilson en minder Hunt kunnen gebruiken, als je het mij vraagt. Sentimenteel. 2 sterren.

Cast Away draait vooral over het leven van een man uit de moderne tijd die na een ongeluk terecht komt op een onbewoond eiland en daar moet zien te overleven met slechts enkele hulpmiddelen. Dit gedeelte van de film wordt helaas omgeven door een saai begin en teleurstellend slot.

De film draait om Chuck Noland, een strenge Fedexmedewerker die nogal obsessief lijkt met de tijd. Eenmaal op het eiland heeft hij echter niets meer. In deze periode maakt de hoofdpersoon ook een opvallende vriend uit eenzaamheid. Er kan lacherig over worden gedaan, maar dit is wel een punt uit de film wat ik erg sterk vind. Noland heeft niets, maar probeert er toch maar het beste van te maken. De vriendschap werkt voor hem en ik denk ook voor verschillende kijkers. Het geeft een extra dimensie aan het leven op het eiland voor hem.

Waar gaat het dan precies mis met de film? De terugkeer naar de bewoonde wereld is wat mij betreft een flinke misser. Hierdoor wordt de film niet alleen langdradig, dit deel voegt ook maar weinig toe aan de rest van de film. Wat moet ik met die informatie? Het is leuk dat het lukt om van het eiland af te komen, maar er wordt verder ook niets bijzonders mee gedaan.

Deze film heb ik lang geleden (in 2001) gezien. Op zich bijzonder hoe de man een geniale truc verzint om niet totaal het verstand te verliezen binnen zijn sociale afzondering. Het acteren van Tom Hanks is subliem, knap dat hij dat in zijn eentje, helemaal op zichzelf aangewezen, doet. De film duurde mij net iets te lang.

Het gegeven verveelt overigens niet, erg goed gedaan.

Een mooie, realistische en vooral memorabele film van Robert Zemeckis met Tom Hanks in de hoofdrol. Een film van 2,5 uur die gewoon boeiend blijft ook al kijk je voor 80 % naar dezelfde persoon op een eiland. Hanks maakt altijd films waar je echt over blijft nadenken, The Green Mile was bijzonder, Forrest Gump meer dan geweldig en deze film hoort ook echt in dat rijtje. Een film met alleen de golven van de zee en pas na 1,5 uur die rustgevende muziek van Alan Silvestri.

Wauw, een prachtige film.

Een must see film........ hoewel op het einde het wel weer een holywood movie is......... eind goed, al goed
van mij een 3,5

Cast away een film met een verhaal wat ons niet vreemd is. Schipbreuk(in dit specifiek geval een vliegtuig wat crasht) lijden en een eiland. We zijn dan toegewezen op de persoon die de overlevingstocht van zijn leven moet doorstaan, en die moe je liggen of niet. Hierin is een acteur als Tom Hanks bij uitstek zo'n acteur die dat kan. Cast away bouwt in een heerlijk tempo op, zakt even iets weg maar heeft dan weer een pakkend en ontroerend einde.

Ik ben het met de vorige critici eens; dit is een prima film!

De kracht van Tom Hanks' (waar ik zelf niet zo veel mee heb) spel is buitengewoon groot. Hij kan de kijker boeiend laten meekijken, maar vooral meevoeren en meevoelen in die onvoorstelbare eenzaamheid en hulpeloosheid op dat eiland, waarin je totaal lamgeslagen alleen kan overleven als je inventief bent, en iets onderneemt; gespeend van elke mazzel die je als kijker stiekem verwacht en hoopt. De langdurige stiltes werden gelukkig niet verstoord door wat aanzwengelende muziek die de verlatenheid had moeten onderstrepen; echt gedurfd! En dan in die stiltes halfbakken pogingen om iets aan te vangen. Dit kan alleen een groots acteur als Hanks doen.

Maar jammer dan toch weer van die eind-goed-al-goed afloop; triest.

Desalniettemin een dik verdiende 3,5 *

Cast Away nogmaals herkeken (ik gok 6e keer) terwillen van mijn vriendin die hem nog nooit gezien had. De teller staat niet op 6 omdat hij zo geweldig goed is, maar meer omdat keer 1-5 in het VHS tijdperk plaatsvonden toen ik nog niet zo verschrikkelijk veel films had.

Toch heb ik me geen van die keren verveeld, blijft de crash aan het begin van de film nagelbijtend spannend en zijn veel van de elementen in de film mooi uitgewerkt. Wanhoop, eenzaamheid, zelfredzaamheid en doorzettingsvermogen bijvoorbeeld. Blijft een leuk moment dat er een sprong van vier jaar in de tijd gemaakt wordt en Hanks van buikige welvaartswesterling naar pezige fishhunter gaat.

koddige observatie: Zemeckis' huiscomponist Alan Silvestri zal het wel eens drukker hebben gehad met het schrijven van een score voor een film dan voor Cast Away (Maar toch werkt de afwezigheid van muziek verbazingwekkend goed).

7.5/10

Opzicht is dit best een goede Avontuur / Drama film welke volledig wordt gedragen door een goede en overtuigend spelende Tom Hanks in de rol van de sympathieke hooggeplaatste functionaris Chuck Noland, die werkt bij pakketdienst FedEx, en die er voor zorgt dat pakketjes zo snel en efficiënt mogelijk worden bezorgd. Dat wordt gelijk al vertoond bij de leuke opening van het verhaal in een besneeuwd Moscou. Verder heeft Chuck Noland een relatie met Kelly Frears (verdienstelijk gespeeld door Helen Hunt), waarmee hij wilt trouwen als hij terugkomt van een zakenreis.

Het verhaal zit gewoon goed in elkaar en weet ook te boeien. Ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed en de opnames rond en op het eiland werden fraai in beeld gebracht. Ook leef je met Chuck Noland mee als hij voor zaken met een FedEx vrachtvliegtuig in een storm terecht komt en neerstort in de Stille Oceaan (best fraai en heftig in beeld gebracht) en uiteindelijk (ook als enige overlevende) aanspoelt op een eiland. En dan met name op de momenten dat hij ontdekt dat het een onbewoond relatief klein eiland is en zijn diverse pogingen om te ontsnappen met fragiel zelf gebouwde bootjes (de eerste keer zelf met een rubberboot waarmee hij ook aanspoelde op het eiland) van het eiland, die eigenlijk altijd snel stranden door het gevaarlijke rif en de stroming rond het eiland.

Ook was het mooi om te zien hoe Chuck Noland met de situatie omgaat en probeert te overleven in eenzaamheid met aangespoelde voorwerpen, zoals o.a. ijsschaatsen welke afkomstig zijn uit het neergestorte FedEx vrachtvliegtuig, welke hij dan uiteindelijk nuttig gaat gebruiken en dat jaren lang. Door deze lange eenzaamheid bouwt hij zelfs een band op met een fictieve aangespoelde vriend, die hij dan Wilson noemt, die niet meer of minder is dan een volleybal met wat bloed erop (van zijn hand) wat dan lijkt op een gezicht. Dat deze Wilson hierboven wordt genoemd als een hoofdrolspeler, namelijk "Wilson the Volleyball", vind ik wel grappig

Het einde als het Chuck Noland dan na jaren uiteindelijk toch lukt om van het eiland af te komen met een zelf gebouwde boot/vlot en dan na een lange zwerftocht op de oceaan (waarbij hij ook nog eens zijn vriend Wilson kwijtraakt) wordt ontdekt door een boot, vond ik zeer mooi en ontroerend. Het was wel jammer dat zijn vriendin Kelly Frears, waarmee hij dus eigenlijk wilde trouwen, inmiddels voor iemand anders is gevallen (en er ook mee getrouwd is) omdat ze na al die jaren dacht dat hij dood was. Chuck Noland heeft daar ook wel begrip voor en het zorgt er tevens voor dat de film tenminste niet clichématig eindigt. Het laatste beeld met de keuze op de weg, was ook mooi.

De film duurt wel behoorlijk lang en vanaf het moment dat Chuck Noland op het eiland terecht komt wordt er ook nauwelijks meer ingesproken en heerst er vooral de stilte en de omgevingsgeluiden van het eiland en de oceaan. Daardoor is de film soms wat saai en misschien ook wat langdradig. Maar ondanks dat is dit gewoon een mooie Avontuur / Drama film welke ik in eerste instantie een te laag punt heb gegeven en daarom corrigeer ik dat nu ook.

De eenzaamheid en de wanhoop na het soms overdenken van zijn situatie wordt uitstekend door de hoofdrolspeler weergegeven door zijn uitbarstingen en het veranderende gedrag. Beeld je zelf maar eens in dat je op een eiland vastzit en geen kant op kunt. Een zoekgebied even groot als 2-maal Texas!

Hoe zouden ze je vinden en hoelang zal het duren?

Een prachtfilm met weinig dialoog als je naar de lengte kijkt maar het is zo boeiend dat die bijna 2,5 uur durende film om is voor je het in de gaten hebt. Een 8!

Uitstekende film met een wonderbare Tom Hanks. Perfecte sfeerschepping, mooie natuurbeelden en voldoende emotie en ontroering om deze film en erin geschapen toestanden aan te voelen. Knap.
Een triest einde als na ruim 4 jaar, Chuck's vrouw, waartegen hij al die tijd in zijn eenzaamheid sprak, opnieuw gehuwd is en zelfs een dochtertje heeft. De slotbedenking van Chuck dat hij eigenlijk weer zo ver staat als op het eiland : enig doel is de moeilijke toestand overwinnen en in leven blijven.
Gelukkig zit er in de handelingen van de drenkeling op het eiland soms wat humor.

Toch weer een sterke film van Tom Hanks. Het concept van de film deed me toch wel erg aanspreken, omdat ik een fan ben van Lost. Echter, in deze film is het 1 man die de film draagt, zo evident is dat niet. De film bouwt zich goed op en blijft de volledige speelduur genoeg boeien, wel wat traag bij momenten maar Hanks is meestal niet zo'n sneltrein... Het einde vond ik wel lichtjes abrupt.

3,75* lijkt me perfecte score, afgerond dus 4 sterren

Ik heb Cast Away al verschillende keren gezien, nu was het een hele poos geleden, maar ik blijf dit een enorm sterke film vinden. Het is ook één van die zeldzame films die me op één of andere manier steeds is bijgebleven of waar ik af en toe aan terugdenk.

Vooral het eilandgedeelte is erg sterk. Voor sommigen misschien saai, maar wat moet je anders verwachten op een onbewoond eiland? Haaien, koppensnellers en piraten? Dit is gewoon de realiteit, de normale dingen des levens die je ervaart als je strandt na een vliegtuigcrash in the South Pacific. De film, vooral het eilandgedeelte, kent een trage gestage opbouw. Als sullige kluns moet Noland zich technieken aanleren om te overleven en dient hij creatief te zijn met het weinige materiaal dat voorhanden is.

Tijd is de rode draad doorheen de film. Waar tijd in zijn druk professioneel leven een schaars goed is en waar druk en stress zijn leven bepaalden, valt hij op het eiland in het andere uiterste. Hij moet teruggrijpen naar de natuur om tijd en seizoenen in te schatten (windrichting en getij). Tijd was irrelevant geworden, maar hij hield de dagen en maanden nog bij. Stel je voor dat je dat kwijtraakt: je zou versteld staan hoe belangrijk tijd is voor ons als mens.

Tom Hanks doet het wederom schitterend. Niet evident om een volledige film op jezelf te dragen zonder veel tekst of dialoog. De psychologische kronkel met Wilson vond ik knap. Een mens wordt knettergek als hij vereenzaamt of gaat letterlijk dood van verveling (of schaamte?). Het zijn vooral de kleine simpele dingen die ik zo apprecieer aan deze film (kokosnoten, eten, tandpijn, aanspoelen van een deur na 4 jaar, eenzaamheid, hoop, wanhoop, ...). Het contrast tijdens het feestje was groot. Zijn gehele visie na de redding toonde dit ook. Noland is zichtbaar verward, weet niet goed hoe zich te gedragen, maar zal vooral de kleine dingen des levens geleerd hebben te appreciëren.

Het laatste stuk van de film is idd wat melig, te lang uitgesponnen en iets te good news show. Wat ik wel goed vond is de realisatie van Noland dat de wereld hem na verloop van tijd losgelaten heeft. Hij hunkert dan wel naar zijn Kelly, maar als blijkt dat ze een nieuw leven heeft opgebouwd, dan zie je dat hij dat niet eens in overweging heeft genomen.

Wat ik vooral minder vond was de symboliek van dat laatste pakje (om nog maar te zwijgen van de eindscene). De hoop ooit gered te worden was dus steeds aanwezig (misschien moet dat wel als je wil overleven). Maar toch, vond het vrij melig. Ik zou geen pakje meer overgehad hebben, wie weet wat zat erin ...

Laat me alvast eindigen met een erg positieve noot: de soundtrack! Erg mooie sfeermuziek was dat van Alan Silvestri! De muziek bracht een serene sfeer. Ze pakt me echt, keer op keer word ik er emotioneel van, zeker toen Wilson letterlijk het ruime sop koos. Ook de stiltes waren fijn, dat kwam de sereniteit van de film ten goede. Een voice-over bvb zoals in pakweg Life of Pi zou niet gepast hebben.

“I'm sorry, Wilson. Wilson, I'm sorry! I'm sorry!”

Grootse prestatie van Hanks. Hij zit in iedere scene en moet de film voor een groot gedeelte in zijn eentje dragen, maar dat kan je wel aan de sympathieke acteur overlaten. Vooral de scènes op het eiland zijn geweldig, en de overlevingtocht van Hanks wordt indringend en vermakelijk in beeld gebracht door Zemeckis. Op een tropisch eiland, wat prachtig geschoten scènes oplevert.

Het begin gedeelte heeft als functie om te laten zien wat Hanks allemaal moet missen en om met hem mee te gaan leven, en dat werkt uitstekend. Het laatste gedeelte duurt wat lang, maar de scene tussen Hanks en Hunt is indrukwekkend. In de laatste scene zie je een Hanks die letterlijk en figuurlijk op een kruispunt in zijn leven staat. Mooi gedaan.

Ok.

Misschien is deze film wel het "voorbeeld" van alle eiland-avonturenfilms. Daar is deze film ook wel vrij bekend om neem ik aan. Ik wist het vooraf niet echt helemaal, Zemeckis is een typisch Amerikaans regisseur, en die maakt zijn films dus vaak ook wat Amerikaans.

Hanks is opzicht wel leuk in de hoofdrol, echter kan hij vaak op emotioneel gebied niet helemaal overtuigen. Het beste stuk van de film vond ik misschien wel de vliegramp, maar aangezien ik vliegangst heb, versterkt de spanning daardoor ook natuurlijk. Alles op het eiland is mooi geschoten, maar weet niet optimaal te boeien.

Enkele onderwateropnames waren wel leuk, en de scenes bovenop het eiland zijn natuurlijk adembenemend, maar dan heb ik het meest positieve van de film wel genoemd. De film duurt behoorlijk lang, en dat ik nou echt met Hanks aan het meeleven was? Niet bepaald.

Voor de rest duurt het allemaal ook wel heel lang, waarbij de slotfase wel onnodig lang was. Ook de aanloop naar de film was wel iets te zoet en niet bepaald heel interessant om te volgen. Maar een voldoende heeft het zeker binnen, alleen geen hoge.

Superfilm! 143 minuten lang zeer boeiend. ik heb hem nu voor de 5de keer gezien en hij verveeld nog steeds niet.

Heeft ooit wel eens meer indruk gemaakt, desondanks blijft het een bijzondere film met veel stof tot nadenken. Want waar gaat de film nu per definitie over? De schipbreuk? Liefdesverdriet? Overlevingsdrang? Eenzaamheid? Natuurlijk allemaal, in meer of mindere mate, maar ik denk dat de grootste aanklacht van de film gaat over het begrip 'tijd'. De greep die het concept tijd tegenwoordig op de mens heeft. Alles moet op tijd, het moet zo snel mogelijk, er moet nog meer, agenda erbij, strakke planning, je bent niet op tijd...Chuck spreekt in de beginfase van de film meer over 'tijd', dat alles te lang duurt en alles op tijd moet, dan iets anders. Chuck lijkt een vlees geworden metronoom die bij de tijd lijkt te leven, tijd voor zijn vrouw, de tandarts of een fatsoenlijk kerstdiner lijkt er niet in te zitten. De tijd beheerst de mens, zorgt voor haast en stress. Een vriend van me die met een ernstige burn-out te kampen heeft gehad zei dat de beste keuze die hij nadien gemaakt heeft het niet meer dragen van een horloge was.

Hoewel Chuck, hilarisch genoeg, zijn eerste dagen nog steeds bepaalde gewoontes na leeft zoals de pakjes bij elkaar zoeken, bewaren en sorteren, zal hij er snel achter komen dat op dit eiland het concept tijd niets is. Tijd bestaat niet meer, het is een begrip geworden die daar niet van toepassing is. Zeg maar een grote detox van haast. Hoewel niet altijd even soepel en flatteus volgen we Chuck in zijn eerste dagen en weken zichzelf ontwikkelend en dingen bedenkend om te kunnen overleven. Vooral de scene met het vuur is aandoenlijk en aanstekelijk. Mr. Wilson is een leuke psychologische touché, een mens die niét in zichzelf praat is gek of wordt gek, dit is een wellicht toevallig ontstaan dingetje maar wel heel belangrijk om niet helemaal de realiteit uit het oog te verliezen en aftestompen of gek te worden. Een ongelofelijk metamorfose maakt later plaats voor de weldoorvoede Chuck en andermaal zien we hem als een halve wildeman op het eiland rondscharrelen nu toch wel met de overtuiging dat zijn einde toch wel naderend is. Aan alles is te merken dat hij op het randje zit en op korte termijn echt weg moet zijn van dat eiland.

Eenmaal terug in de bewoonde wereld is alles wat hij had en waarvoor hij zijn best deed terug te keren, niet meer. Een verschrikkelijke tegenstelling dringt zich aan je op. Zo alleen was hij op het eiland toch niet, met Mr. Wilson en Keli als stuwende kracht tot terugkeer, terwijl nu tussen de mensen, lijkt hij toch stuurloos, doelloos en vooral alleen, want Keli is verder gegaan. Ik snap ook niet dat ze na dat 'welkomstfeestje' hem helemaal alleen laten zitten, te midden van al dat eten. Iedereen loopt de deur uit, zelfs zijn maat Stan. Ik vind dat onbegrijpelijk. Van de andere kant zou je kunnen stellen dat het symbool staat, dat hij nog steeds op dat eiland is. Dat hij weer tussen de mensen is, maar nog steeds alleen.

Is het dan zo depressief en triest? Had hij beter op het eiland kunnen blijven en doodgaan? Nee, Chuck zelf haalt er een meer dan prima boodschap uit, dat Keli hem redden en hij verder moet met het leven. 'Er spoelt wel weer wat anders aan met de branding.' En wanneer hij het pakje bij de vrouwelijke lasser brengt denk ik, verrek dat mag ook wel bij mij aanspoelen. Lari White overigens, vorig jaar overleden aan kanker.

Meer dan mooi gemaakt film, Tom Hanks die hoofdzakelijk de film alleen draagt en dat natuurlijk met verve doet. Prachtige omgeving, het eiland, en hilarisch en kostelijk hoe Hanks zich weet te redden en onder de indruk van de metamorfose die hij ondergaat. En toch vooral de boodschap van de film. Vele dingen zijn er zoals gezegd op los te laten, ieder zal zich aangesproken voelen door iets anders hoewel ik persoonlijk het grootste thema de mens en de worsteling met tijd er in zie. Zeg maar gerust een verholen aanklacht tegen de tijd en hoe dat concept ons in een wurggreep heeft.

Waar Forrest Gump met een aangename luchtigheid en 3 knipogen werd gebracht, is Cast Away 100% serieus. En daar faalt Zemeckis hopeloos.

Want niet alleen weet je hoe het zal aflopen, de speelduur is gewoon niet te verantwoorden. Het survivaltochtje had ik na 20 minuutjes al wel weer gezien, en het einde duurt veel en veel te lang. Op een gegeven moment werkt het op de zenuwen in plaats van dat Hanks' personage medelijden opwekt. Het feit dat je filmt op een prachtig eiland maar dit niet prachtig in beeld weet te brengen werkt dan ook niet mee. Ik zou er in ieder geval niet willen stranden.

1,5* dan maar voor de scènes in het vliegtuig, die waren nog wel vet.

Het lag volgens mij niet in de regisseur zijn bedoeling om fijne plaatjes te schieten van het eiland

en al evenmin om medelijden te wekken voor het Hanks personage al waren er meerdere scenes

om je mee in te leven. De film gaat eenvoudig over hoe te overleven op een onbewoond eiland,

het alles vrij kaal en droog geregistreerd (Opzettelijk ook zonder muziek, om bij te dragen aan een

invoelbare eenzaamheid), met op 't laatst wel een begrijpelijke sentimentaliteit in de vorm van

een emotionele band die Hanks met een simpele volleybal is gaan voelen. Ik vond het in ieder geval

een aandoenlijke film die ondanks de lange speelduur amper verveelt.

De crash van het vliegtuig indrukwekkend in beeld gebracht. Daarna volgen onvermijdelijk de

ontwikkelingen van een Robinson Crusoe, met een overlevingsmechanisme dat dealt met hoop,

angst, wanhoop en troost. Hanks' acteervermogen vind ik persoonlijk vrij beperkt, maar hier was

het een geschikte rol waar hij prima mee uit de voeten kon.

Wat mij betreft had de film mogen beginnen met Chuck Noland die aanspoelt op het eiland en eindigt als hij wordt ontdekt door een schip. Dit stuk is ijzersterk. De film weet heel goed het alleen op de wereld gevoel weer te geven. Het acteerwerk van Hanks is heel sterk, hij weet de kijker echt mee te nemen in de vele stille scenes. Erg interessant om te zien hoe Chuck op het eiland weet te overleven en hoe hij zich gaat hechten aan Simon. De omgeving en het camerawerk is erg mooi.

Het begin maar vooral het echt te lange einde halen de film enorm onderuit. Dat gedoe met Noland zijn (ex) vriendin vond ik erg vervelend. Eén nogal clichématige poging om nog wat exstra onnodig drama in de film te stoppen. Het valt mij nog mee dat Noland en zijn (ex) vriendin uiteindelijk niet bij elkaar zijn gekomen.

3,5*

Goede film alleen op zo eiland.Is toch een goede acteur die Tom Hanks. Hij maak er altijd wat van.

“Aha. Look what I've created. I have made FIRE.”

Ik had het eerlijk gezegd niet door maar, dit is nu al de tweede avond op rij dat ik een film met daarin ‘Tom Hanks’ aan het kijken ben. Gisteren mocht ik de fantastische biopic ‘Captain Phillips’ zien en vandaag stond (eigenlijk al een beste poos) de film ‘Cast Away’ op het programma. En wederom weet ‘Hanks’ mij weer te overtuigen, al is dit zeker niet zijn sterkste rol. ‘Cast Away’ was in ieder geval best leuk om naar te kijken, op een gegeven moment kwam de langdradigheid de hoek om zetten maar over het algemeen keek hij fijn weg.

Het begin van de film is een beetje moeizaam, de vliegtuigcrash vond ik te chaotisch en was nergens echt duidelijk te volgen, zo kon ik ook niet duidelijk zien wat hij nou precies verloor maar ik denk dat dit het tasje was met daarin overlevingsmiddelen. Van mij part hadden ze dit een stuk korter mogen maken want dit was (samen na de vondst) toch wel de slappere gedeelten van de film. De film is ijzersterk vanaf het moment dat ‘Hanks’ aanspoelt op het eiland en zijn overlevingsmissie gaat beginnen, hierin is de meeste actie en de meeste humor te vinden, en zelfs een beetje medelijden.

Om dit soort films te maken kan soms best een uitdaging zijn, zeker als ‘Tom Hanks’ eigenlijk in zijn eentje de film moet vullen en ons als kijker dus ook moet vermaken, geen lastige opgave die sowieso menig acteur slechter behaalt. Dit spreekt nog maar eens van de klasse die ‘Hanks’ beheerst.

Het verhaal vertelt zich vrij snel, en is dus ook niet heel bijzonder om te ontleden. De plotomschrijving is eigenlijk al de beste samenvatting (logisch) en dat is ook niet zo gek bij deze film, want naast het overleven is er vrij weinig te beleven op het eiland. We volgen ‘Chuck Noland’ die een (hoge) functie heeft bij de pakketmaatschappij ‘FedEx’. Tijdens zijn vlucht crasht het vliegtuig en belandt hij in zee en komt te wonen op een onbewoond eiland, zonder enige vorm van leven buiten de vissen om en levend op een paar kokosnoten gaat hij de strijd aan. Het duurt in totaal vier jaar voordat hij een vluchtschip weet te bouwen en ontdekt word, waarna hij er achter komt dat zijn destijds huidige vrouw een nieuwe familie heeft gesticht in alle verontwaardigden dat hij dood was.

“Gotta love crab. In the nick of time too. I couldn't take much more of those coconuts. Coconut milk is a natural laxative. That's something Gilligan never told us.”

De eenzaamheid is sterk aanwezig, en ook als kijker worden wij daar best mee geconfronteerd en is het soms best lasting om te kijken. De zelfmoordneigingen die Noland kende snapte ik volkomen, best interessant de eenzaamheid en depressie die hij er op liep. Toch de strijd aangaande met zijn enigste (denkbeeldige) vriend ‘Wilson’ die hij heeft gemaakt uit een bal (die uit een pakketje kwam die aanspoelde van het neergestorte vliegtuig vond ik wel leuk gedaan.

Al om al, soms een onprettige film om te zien maar zeker een mooie film om te volgen die zeker na een moeizame start erg leuk en uitdagend werd. Het einde kakte wat in, en dat vond ik best jammer.

4.0*

Cast Away is waarschijnlijk de go-to film voor een onbewoond eiland avontuur, en terecht. Het eiland is prachtig in beeld gebracht, en de situaties die Chuck mee maakt zijn realistisch. Hanks speelt ontzettend goed en neemt je mee in alle emoties die zijn karakter doormaakt, samen met een bizarre lichaamstranformatie. Helaas vond ik het begin en het eind te lang en oninteressant, en net iets te sentimenteel naar het einde toe. Ook leuk om te weten dat Wilson ook tekst had zodat Hanks er geloofwaardige gesprekken mee kon voeren. 3,5!

Dat deel op het eiland redt de film.

Juist. Dit is de kern van de film. Hij raakt zijn vrouw 2x keer kwijt, maar wordt toch 2x gered. Dat is het toeval, dat je soms geluk brengt.

Dus niks traag of slecht einde want, Hoop Doet Leven!

Moderne Robinson herwerking met een zeer ingeleefde rol van Hanks als een Fedex agent wiens vliegtuig in de oceaan crasht en waar hij op een afgelegen eiland survival technieken van onze verste voorouders toepaste om te overleven : vuur maken, wapens om te jagen, en niet in het minst een metgezel om mee te communiceren (Wilson) . Ongeloofwaardig om te stellen dat een mens vier jaar in zo'n omstandigheden kan overleven : je raakt lang daarvoor ziek en ondervoed door gebrek aan vitamines. Het levert wel een goede film op in ieder geval. Het einde met de vriendin kon je al van het begin af raden.

Gewoon een topfilm, kijken.