Night of the Lepus (1972)

Een echte 'over-the-top' horrorkomedie. Op zich ook een heel vermakelijke film, alleen weet Night of the Lepus niet over de gehele speelduur de aandacht van de kijker vast te houden.

Na een inleiding van ongeveer een half uur, gebeurt er daarna een uur lang niets anders dan dat reusachtige konijnen een heleboel mensen afslachten. Sommige scènes waren ook daadwerkelijk goed of spannend, maar deze werden net zo gemakkelijk weer ingeruild voor een scène die geen moment wist te boeien.

Een aardige horrorkomedie, die helaas niet lang genoeg weet te boeien. 2 sterren.

It's the Killer Rabbit of Caír Bannoch! And it brought family!! AAAGGHH!!

HAHA! Geweldig om de ouwe Dr. McCoy in dit gave horror konijnen spektakel te zien opdraven!

Alleen al voor de rampage door het dorpje van de Giant Killer Rabbits - hoe de schattige fluffige beestjes door de maquette hupsen, elkaar besnuffelend, en de dik op hun bekjes gesmeerde voor bloed doorgaande aardbeienjam proberen af te likken is hilárisch! Dit is zo verschrikkelijk óneng dat ik er éng van wordt!!!! is het absoluut de moeite waard.

Uiteraard zijn hier niet de meest geavanceerde fx-technieken gebruikt, maar wat er gebruikt is werkt wél. Alleen jammer dat ze hebben besloten met konijntjes te werken. En hóe je ze ook aankleedt, hoe je de oortjes ook scherpslijpt en vervaarlijk naar voren richt, en hoe je de vachtjes ook opkamt, het blíjven konijntjes! Oké, beestachtig grote reuzekillerkonijntjes, maar dat betekent alleen maar dat de pan eerder op het vuur kan!

Leuke film. Niet om te griezelen, maar voor een vermakelijk avondje met vrienden nostalgisch oehen en ahen om de konijntjes en de foute jaren 70 outfits van DeForest Kelley en consorten! Zorg voor popcorn en bier of andere versnaperingen en geniet van hoe de wereld wordt overgenomen door de liefste monsterbunnies!

"I am a DOCTOR dammit, NOT a bunny ranch owner!" 3,5 pluizige ster.

´´Attention! Attention! Ladies and gentlemen, attention! There is a herd of killer rabbits headed this way and we desperately need your help! ´´

Het is net alsof de makers zo blij waren met het bedenken van sommige speciale effecten dat ze die tot op het bot moesten uitmelken. Zo zien we scène na scène hetzelfde type shot van een stampede van konijntjes die naar de camera toe rent in slow motion. Natuurlijk met sets die gebouwd zijn op konijntjesformaat om het idee te wekken dat de creaturen daadwerkelijk groot zijn. Het is allemaal zo knullig en gekunsteld dat het pure camp wordt. Stuart Whitman loopt ertussen en lijkt zich op de set al te schamen voor de ongelofelijke onzin waar hij bij betrokken is geraakt.

Dit is toch wel één van die films waar ik me afvraag; Hoe kom je toch op het idee? Konijnen? Hoeveel dreiging gaat er nu uit van real-time reuze-konijnen? Ook na het zien van deze film ben ik ze niet meer gaan vrezen. Ondanks die absentie van enig schrikaanjagend element is de film niet zo heel slecht om te bekijken. Dat wil zeggen als je al de low-budget fouten op de koop toe neemt. Zo zie je beelden waarin onschuldige konijnen rennen, waarna we tijdens een close-up van een moord opeens een kwaadaardige kijkend konijnen-pop zien. Echter de film heeft wel degelijk een pluspunt en dat is de aanwezigheid van zeer goed acteerwerk. De cast bestond uit heel wat bekende zoals Stuart Whitman (genomineerd voor een Oscar in The Mark) DeForest Kelley (McCoy uit Star Trek) en Janet Leigh ( veel films en moeder van Jamie Lee Curtis) en en Rory Calhoun (Westerns en Motel Hell) Met zo'n cast vraag je toch af; Hoe komt het dat zij in deze film acteren? En als tot slot: "Doctor, Doctor give me a cure, I’ve got a bad taste of loving Lepus’!"

Met een concept als dit kan dit natuurlijk nooit serieus bedoeld zijn. Night of the Lepus gaat vanaf het begin al voor de opzettelijke campy B-film-status, maar doet dat verder niet heel goed. Het is uiteraard nergens eng, maar de effecten zijn wel extreem beroerd en gekunsteld, en dan ook weer niet op een leuke manier. De gore stelt ook niets voor. Het is ook niet grappig, wat me bij een 'horror'-film over moordende konijntjes toch wel de bedoeling lijkt. Het verhaal is nog niet eens dertien in een dozijn. Het heeft nog wel een aardige cast waarvan je je afvraagt hoe die zich in zo'n goedkope B-film hebben laten praten, of misschien is daar wel al het budget heen gegaan. Nou ja, ik had gehoopt op een vermakelijke campy horror, maar dit is toch vooral retesaai gebleken. Jammer.

Animal Horror met konijnen. Zo absurd dat het wel slecht moet zijn. En dat is de film dan ook. Waarom kijk je hem dan? Nou, omdat de film vaak wordt genoemd als een absurd voorbeeld in het subgenre van de Animal Horror. Dat feit maakt nieuwsgierig. Nieuwsgierigheid wint het dan van de waarschijnlijke teleurstelling die er bijna zeker zal zijn. Het kijken naar de film was een kwelling maar lost gelukkig ook iets op. Ik kan deze slechte film voortaan achteloos negeren als ik hem in een lijstje tegenkom. Wat een opluchting!

In beginsel denk je nog dat het concept van het killerkonijn toch zeker wel ironisch bedoeld zal zijn. Gaandeweg kom ik er achter dat de film bloedserieus is bedoeld. In een proloog laat de film beelden van documentaire aard zien over wereldwijde konijnenplagen. Serieuze kost dus. De film is een voorloper van de zogenaamde ecothrillers die in de jaren 70 in opkomst en in zwang waren. Night of the Lepus hanteert daarbij een stichtelijk toontje. Er is ruime uitleg over de oorzaken en gevaren van dierenplagen. Ook is er ruime aandacht voor het duurzaam en verantwoord oplossen van dergelijke plagen. Stuart Whitman en Janet Leigh kunnen er wat van. Het had niet veel gescheeld of ik was in psalmgezang uitgebarsten.

Uiteraard kijk ik een dergelijke film niet voor de stichtelijke boodschap. Ik kijk de film voor de bloeddorstige effecten, de spanning en de gigantische killerkonijnen. Als de reusachtige konijnen in actie komen, doen ze dat in slow motion. Tegen de achtergrond fraaie staaltjes modelbouw en geluiden die aan het hoefgetrappel van een kudde paarden doet denken. De scènes van konijnen die over speelgoedautootjes huppelen en in slow motion over de velden draven, zijn talloos. Toegegeven, in het begin is het wel en beetje fascinerend, maar de fascinatie verliest door de overload snel aan kracht. Bovendie wekken de begeleidende synthesizergeluiden danig op de zenuwen.

Houterig, achterhaald, lachwekkend, zonder enige overtuiging. Zomaar wat termen die goed toepasbaar zijn op de film. Het zijn eveneens termen die gemakkleijk opkomen bij het beschouwing van de twee protagonisten Stuart Whitman en Janet Leigh. Whitman de ideële wetenschapper die zijn dochtertje heel onverantwoord loslaat in een serieus onderzoekslaboratorium met schattige konijntjes. En Leigh die zichzelf in vrolijke en camouflage-onvriendelijke hemdjes en een onpraktische broek heeft gehesen en de ondankbare taak heeft om de dommige en onderdanige echtgenote te spelen. Ze is verplicht steeds naar de verhandelingen van haar man te moeten luisteren die oreert over wetenschappelijke zaken die zij met haar jarenlange hulp bij zijn wetenschappelijke arbeid natuurlijk allang had moeten weten.

Kortom, Night of the Leus was een zware bevalling, waar ik gelukkig nooit meer aan hoef te denken.