En Chance Til (2014)

Een hardhandig drama.

Ik vond het met het realisme nog wel meevallen, eigenlijk - ik denk altijd maar, er gebeuren gekkere dingen. Als je tenminste gelooft wat er in de krant staat, in mijn kennissenkring maak ik het ook niet mee.

Overtuigend gespeeld, Kaas daarbij vanzelf meest opvallend maar dat mogen we ook wel van hem verwachten, maar ook de bijrollen doen het goed. Bier zorgt voor een donkere en nogal grimmige sfeer, goed gekozen bij dit verhaal.

Zeer boeiende en ontroerende film .

Er komen steeds weer erg sterke films uit Denemarken, ga zo door

Uitstekende film waarin een rechercheur die net vader is geworden een verwaarloosd kind aantreft tijdens zijn dienst. Een loodzwaar en aangrijpend drama als dit is Susanne Bier wel toevertrouwd. Rauw in beeld gebracht en goed geacteerd. Alhoewel het verloop wat voorspelbaar is, is de sterkte twist tegen het einde dat allerminst.

Intriest en rauw op de huid. Uitstekend drama waarin de thema's rouwverwerking en moraliteit centraal staan.

Het indringende verhaal wordt zonder opsmuk verteld. Geen zijpaden of omwegen. Gewoon recht voor de raap. De kijker wordt niet gespaard met filmische truukjes ter verzachting van het binnenkomende leed. De ellende wordt keihard geserveerd.

De camera zit ongemakkelijk dicht op de personages. De kijker wordt tot in detail geconfronteerd met hun radeloze acties, hun verdriet, hun schuldgevoel en hun reddeloosheid. Er is geen ontsnapping mogelijk.

De invulling van dit sombere verhaal wordt verzorgd door een fantastisch collectief aan acteurs.

Een intense psychologische thriller, die mij vreemd genoeg toch een beetje onverschillig liet. Dat zit ‘m vooral in de tamelijk naargeestige personages. De enige voor wie ik op d’n duur enige empathie voelde was de toch wel zielige Sanne. Zoals kos terecht opmerkt is het verhaal nogal vergezocht en bovendien zie je de ontknoping al ruim van tevoren aankomen. Hoewel het acteerwerk dik in orde is —met Nikolaj Lie Kaas en Maria Bonnevie als de te verwachten uitblinkers— vind ik dit een van de mindere films van Susanne Bier. Nog altijd goed genoeg overigens voor een dikke voldoende.

Vreemde, maar wel een goede intense thriller die de gekende wegen uitstekend weet te vermijden. Daardoor wordt het hele verhaal nog intenser en zeker door de rauwe sfeer die de film weet op te wekken. Het slot kon misschien wat beter uitgewerkt worden. Prima drama uit Scandinavië. 7/10

Susanne Bier schotelt ons een erg onverkwikkelijk verhaal voor, maar terzelfdertijd een knap en stevig opgebouwde film.

Blijft ge een hele tijd met een onbehaaglijk gevoel zitten wat het onderwerp betreft, gaandeweg stijgt de appreciatie voor het filmische en uiteindelijk ruimt het nare plaats voor wat opbeuring. Er is toch iets goeds gebeurd...

Waardeloze film!

Als ik in m'n uppie een film kijk, dan vertel ik vaak de volgende morgen aan m'n partner waar de film over ging. Deze film wist ik in welgeteld 5 zinnetjes samen te vatten. Een verhaaltje van niks dus.

Op 2-speed afgekeken en daardoor nog net dragelijk...

Een film in het verlengde van de andere films van Bier. Degelijk en met een zekere drama of sentimentaliteit. Het plot is hier wat met de haren getrokken en lijkt me vrij onrealistisch te zijn. Ik dacht al toen het plan werd uitgevoerd dat dit nooit kon werken. Een moeder - hoe onverantwoord die ook lijkt voor de buitenwereld - zal toch wel haar eigen kind herkennen zeker?

De plottwist van het babyshakensyndroom zag ik niet aankomen en leverde een extra dilemma op voor Andreas. Vond ik wel sterk. Voor de rest toch vooral vrij middelmatig qua inhoud en feel good momenten zoals de metamorfoses van zowel Simon als Sanne op het einde. Maar in Scandinavische lijn wel prima vertolkt en in regie gebracht.

Vooral de morele dilemma's sloegen aan bij me. Maar er waren weinig personages waarvoor ik sympathie kon opbrengen. Al op een eind kom je nog uit bij Sanne... Wel leuke rol van Nikolaj Lie Kaas!

Er zijn wel wat toevalligheden nodig om de film een indringende draai te kunnen geven, maar

komt 't allemaal natuurlijk en aangrijpend binnen. De film overigens gelijk al toe wanneer de twee rechercheurs stuiten op een ernstig verwaarloosde baby: Ongemakkelijk, heftig en hard.

Al de acteurs doen het uitstekend en heeft de regisseusse, ondanks een afwisselend niet rechtlijnig

verloop, alles onderhoudend en zonder omhaal onder controle, mede dankzij het camerawerk dat,

als gewoonlijk bij Bier, vooral tijdens de dialogen eveneens sterk is. Hoog oplopend sentiment is onvermijdelijk, maar i.p.v. larmoyant of opgeblazen hier oprecht en geloofwaardig. Het bescheiden

slot heeft tot op zekere hoogte iets weg van een happy end en vond ik misschien niet een originele

maar wel bevredigende keuze.

Matig.

Sterk geacteerd, zoals gebruikelijk in de Deense cinema. Maar de film schiet al snel uit de bocht als het op vergezochte acties aankomt. Het is evenwel een uitstekende kapstok voor Susanne Bier om een hoop drama aan op te hangen. Mij is het veel te soapachtig, de sterke acteurs ten spijt.

2,5

Een film over twee totaal verschillende koppels met een even oud zoontje. Ik vroeg me al af hoe het plot bij deze film beschreven zou zijn zonder gelijk al te veel te verraden van het verhaal, maar om potentiele kijkers toch nieuwsgierig te maken. En inderdaad, deze plot is ook een verhaal. Al is het voor mij niet het hoofdverhaal van de film. Het hoofdverhaal heeft namelijk al vrij snel een onverwachte wending. En er blijken er nog meer te komen. Waardoor het verhaal eigenlijk alle kanten op had kunnen gaan. Maar toch allemaal wel enigszins geloofwaardig. En er wordt ook ontzettend goed geacteerd, waardoor je je als kijker ook betrokken voelt. Alleen jammer dat het einde dan toch van een iets minder niveau is, vergeleken met alles wat je daarvoor gezien hebt. En de allerlaatste scene had zeker geschrapt mogen worden. Die voegt niets toe aan het verhaal.