Dorsvloer Vol Confetti (2014)

Na "Kreuzweg" waarin een meisje centraal stond uit een zeer orthodox katholiek gezin mocht deze film waarin een meisje centraal stond uit een orthodox protestants gezin natuurlijk voor mij niet ongezien blijven. De verschillen met "Kreuzweg" zijn echter zo groot, dat deze film voor mij behoorlijk luchtig aandeed. Ik zou eerder het tegenovergestelde verwacht hebben. Toch denk ik dat wat we in "Dorsvloer.." te zien kregen best wel realistisch over komt. Stiekem TV kijken, stiekem naar de "duivelse" kermis gaan en stiekem met een meisje in bed kruipen met alle gevolgen van dien, tja, dat gebeurde gewoon. Waarom niet? Zo heilig ging het er dus in die gereformeerde gezinnen echt niet aan toe, hoewel dat natuurlijk per gezin enorm kon verschillen.
Waar deze film bij mij buiten het verhaal ook vooral goed in scoorde is het uitstekend acteren van Hendrikje Nieuwerf in de rol van Katelijne en niet te vergeten Suzan Boogaerdt in de rol van Katelijne's Moeder. Dat de regisseur een aanklacht tegen het orthodoxe protestantse geloof achterwege liet, komt deze film alleen maar ten goede. Het is niet allemaal negatief wat de klok slaat in de zwarte kousen kerk. Ik vind zelf dat de regisseur een redelijk positief beeld gaf van het gereformeerde milieu. Niet ten onrechte. Ik heb zelf in mijn jeugd naast een orthodox protestants gezien gewoond. Waren altijd bereid je te helpen, behalve op zondag, want dat was voor hen de Dag des Heren.

4,0*

Ik vind de hoge waardering voor deze film niet helemaal terecht, want de film is erg oppervlakkig en ook vrij emotieloos. Het is alsof de regisseur iedereen te vriend wil houden, ook de acteerprestaties vond ik maar erg matig behalve de rol van Katelijne die een erg goede rol neerzet en dat is maar goed ook want anders was mijn waardering nog lager uitgevallen.

Ik heb het niet zo op conservatieven en zeker niet op conservatieve gelovigen, van welke religie dan ook. Hoewel ik dit wereldje alleen maar van een afstand ken, komt het mij voor dat deze film een heel aardig beeld schetst van het leven in een boerengezin waar simpele geneugten van het leven taboe zijn, omdat de dominee (of wie dan ook) dat zegt. Allicht tekenend voor de sfeer van de film is de mededeling van een ouderling voor een volle kerk dat twee jonge mensen schuldbekentenis hebben gedaan bij de kerkenraad wegens zondiging tegen het zevende gebod. Zulke en andere “ongelukjes” zijn natuurlijk onvermijdelijk in weerwil van het benauwende keurslijf, waarin met hun hormonen vechtende jongelui moeten opgroeien. Ik vond het een interessante film, mede dankzij het acteerwerk van de moeder (Suzan Boogaerdt) en haar dochter (Hendrikje Nieuwerf). Maar bovenal prijs ik mij gelukkig dat ik destijds toch een veel vrijere opvoeding heb gehad.

Best een leuke film. De sfeer van de jaren 80 komt wel over. Alles gaat lekker traag. Geen mobieltjes, internet, etc. Het meisje speelt sympathiek. De moeder is geweldig in haar rol. Ze heeft nog maar weinig plezier in het leven. Dit brengt ze goed over. Maar echt geraakt worden is niet het geval.

Aardige middenmoter. Een film met keurig acteer- en regiewerk, maar die toch de puntjes op de i mist. Wellicht is het een nette weergave van zo'n streng religieus gezin, maar voor mij ontbrak toch wel een verrassingselement die je niet van tevoren kon zien aankomen, en dat bleef uit. Het is net te rechtlijnig, en zoals hier al is gezegd, net te oppervlakkig en afstandig om echt uit te schieten. Aardig. 3*

Het boek was een bestseller. Het zal misschien heel goed geschreven zijn, ik heb het niet gelezen en was daardoor onbevooroordeeld naar de verfilming gaan kijken, Wat ik te zien kreeg was het soort film dat de Nederlandse speelfilm bij het grote publiek een slechte naam bezorgt. Na een half uur begon ik me af te vragen wanneer het verhaal nou eindelijk eens zou beginnen. Het kabbelt maar voort en eigenlijk is er geen verhaal, Dorsvloer vol confetti is een aaneenschakeling van observaties van een meisje dat net in de puberteit is gekomen. Een vertelling waar niet naar een bepaald punt wordt toegewerkt is geen verhaal, net zoals een mop zonder clou geen mop is.

Een goede drama film...

Mooi en prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

En alsof ik met mijn neus in de boter viel... Dorsvloer Vol Confetti is grotendeels opgenomen op locatie waar ik enkele keren uit fietsen ben geweest. De film zelf is onhollands goed.

Dorsvloer vol Confetti is een sterke coming of age verhaal over een meisje uit een zwaar gelovig Zeeuws nest. De familie zelf word hier ook buitengewoon neergezet en het lijkt er ook op alsof de pijnlijke feiten (zijn die jongste kindertjes niet gewoon inteelt?) niet gezegd worden, maar wel duidelijk zijn. Katalijne moet als enige meisje maar dealen met de typische jongenscultuur in een gelovig jasje... en wil soms nog wel eens bedreigend overkomen omdat zij de enige van de hele gemeenschap lijkt te zijn die de dingen scherp inziet... Ook als kijker sta je weer eens versteld: Die indoctrinerende leraar bijvoorbeeld of die bruiloft van Kathalijnes broer... hoe er vastberaden door meneer pastoor word gezegd dat de wil van de vrouw de wet van de man is... met de vergelijkingen van Adam en Eva als excuses. Om bij het verhaal te komen.... zit er eigenlijk wel een verhaal in? Dit oogde meer als een soort observatiewerkje die zo zijn ijzersterke en interessante vondsten heeft opgedaan.

Want wat heb ik genoten van deze film, die aan alle kanten gewoon klopte. Er werd ruim aandacht gegeven aan de Zeeuwse omgeving en aan de jaren 80-tijdsgeest. Het lijkt er zelfs op alsof dit ook daadwerkelijk moet ogen als een Nederlandse film die eind jaren 80 gemaakt is... mede dankzij de soundtrack. Kathalijne is ook weer zo'n bijzonder type die zichzelf het hoofd boven water blijft houden met allerlei associaties, fantasieën en haar rebelsheid... en dat ze de gemeenschap maar in verwarring blijft brengen dat ze maar geen antwoord weten te vinden of Kathalijne nou wel of geen schande is voor het geloof. En het climax... en dan met name die confettistunt is prachtig.

Een film die me op alle punten wist te bewonderen en die met veel creativiteit en liefde is gemaakt en het absoluut niet moet hebben van dat dwijlerige Hollandse gedoe. Ik kan er bijna niet genoeg over zeggen... Eindelijk weer eens een sterke film uit ons kikkerlandje. Ik ga maar eens achter het boek aan.

5,0*

Mooie tedere film over een opgroeiend meisje in een bevindelijk gezin op het Walcherse platteland. Je houdt je hart vast bij dit soort thematiek, maar God (of beter de HEERE) zij geloofd en geprezen dat Talullah Hazekamp Schwab er geen karikatuur van maakt. Ze heeft zich behoorlijk in de gereformeerde gemeenschap verdiept en maakt niet de irritante fout die bijvoorbeeld Paul Verhoeven altijd maakt door een kruis aan de muur te hangen zodra er in een christelijke huiskamer wordt gefilmd. De meeste beelden zijn inderdaad niet op Walchtern geschoten, zoals eerder werd opgemerkt, maar meerendeels in de zak van zuid Beveland, maar dat maakt wat mij betreft niet veel uit. De sfeer is goed gevangen en het boek adequaat verfilmd.

Er is voor Katelijne zoveel nieuws te ontdekken buiten haar bekrompen éénzijdig wereldje dat ze van kindsbeen heeft gekend en wat is ze nieuwsgierig om alles te weten te komen maar tevens verbaasd om wat het leven voor "speciaals" in zich kan houden en hoezeer is ze bereid te helpen, verandering en verbetering in aan te brengen, getuige hiervan "de" verrassing van het feest, waaraan de charmant-luchtige titel is ontleed.

Anderzijds is ze correct en gevoelig genoeg om zich schuldig te voelen ook al hoeft dat niet zo direct en anderzijds heeft ze ook wel dat beetje venijn om iemand een loer te draaien.

Het verhaaltje op zich stelt niet zo veel voor maar de lieve lach van Katelijne troont je mee door haar wonderlijke wereld van fantasie en ontdekkingen.

Een "coming-of-age-plus"-filmpje.

Naast Hendrikje Nieuwerf als het meisje viel vooral de knap typerende act van Suzan Boogaerdt, als de moeder, op.

In de eerste scene werd ik behoorlijk op het verkeerde been gezet. Een hele absurdistische scene met erg grappige humor en dialogen á la van Warmerdam. Dat beloofde wat! Maar de rest van de film is verder niet zoals die eerste scene. Ergens jammer misschien, maar aan de andere kant ook zeker niet. Want er ontwikkelt zich verder namelijk een hele andere maar wel erg mooie film. Het grote contrast tussen het strenge geloof en het puberale of wereldse. Maar heel subtiel en symbolisch verfilmd. Perfect de valkuil ontweken om het groots en karikaturaal te maken. Echt erg knap.

En dan nog een fantastische hoofdrol van een mij onbekende Hendrikje Nieuwerf en ook heel mooi gebruik van muziek. Muziek die er trouwens ook nog eens mag wezen. Het hoogtepunt van de film is ook de dorsvloer vol confetti. Dat geeft alles perfect weer waar de film omgaat. Hele knappe film die diepe indruk gemaakt heeft. Petje af voor regisseur Tallulah waar ik ook al nog nooit van gehoord had. Maar een naam die ik wel ga onthouden hoop ik.

Ik zie nu dat dit helaas zijn enige echte speelfilm is en dus alweer van zeven jaar geleden. Verder heeft hij alleen maar korte films gemaakt die er weliswaar ook veelbelovend uitzien maar waarschijnlijk erg moeilijk te vinden zijn.

Katelijne Minderhout [Hendrikje Nieuwerf] groeit in de jaren ’80 op in een traditionele, Christelijke boerenfamilie in Zeeland. Afgezien van een subplot rondom het liefdesleven van broer Christiaan [Yannick de Waal] is er van een plot nauwelijks sprake, maar vooral dankzij Nieuwerfs natuurlijke en innemende spel en Schwabs intelligente, goed gedoseerde gebruik van stijlmiddelen is dit vermakelijk, onderhoudend en vaak boeiend.

Aardig, maar niet meer dan dat.

Hendrikje acteert erg goed, maar de rest van de cast vond ik duidelijk minder. Verder een uitstekende weergave van de jaren 80. Er gebeurt alleen niet zo gek veel in de film. Scenes worden ook niet uitgewerkt. Je ziet iets en weg is het. Nieuwe scene. De dilemma's, de frustraties, het blijft allemaal latent aanwezig en impliciet (zoals dat waarschijnlijk bij strenggelovige gezinnen in die tijd ook ging). Het lijkt een bewuste keuze van de filmmaker (zelf invulling aan geven) maar mij beviel dat niet zo. Het verhaaltje van Moviemeter klopt niets van... Geeft ook een verkeerde verwachting.

Gelukkig blijft de film toch nog net genoeg boeien om af te kijken. Ik vond het aardig om te zien hoe zo'n streng protestants gezin door het leven gaat en hoe ze zich verhouden tot de minder christelijke buurtbewoners. En het is een aardig coming of age verhaal over Katelijne die zich probeert los te weken van de strenge regels die in huis gelden. Ze wil de wereld (en zichzelf) ontdekken. Maar toch.... er gebeurt niet veel, het is wat saai, acteerwerk is okay. Na het kijken bleef ik met een gevoel achter: is dit het dan? Ik had er wat meer van verwacht. Gelukkig is de speelduur in verhouding tot de hoeveel content in de film. 2,5 ster.