Dorsvloer Vol Confetti (2014)

Prachtige film met respect voor geloofsgemeenschap.

Wel enige minpuntjes zoals:

-waarom geen Walcherse boerderij gebruikt.

-landschap komt niet overeen met dat rond Melsikerke

-schorren en hoogspanningsmasten komen er niet voor

-vader heeft een oostnederlands dialect en dat past niet goed.

Werd er gefilmd op de begraafplaats van Biggekerke?

De Uitverkorene is een film die een volslagen karikatuur gemaakt heeft van de christelijke gemeenschap in Nederland. Ik heb de film gezien en vond het 'scoren over de rug van' echt tenenkrommend. Helaas hebben de filmmakers zich echt niet verdiept in de gang van zaken binnen de orthodoxe hoek van de christelijke kerk.

Ik heb "Dorsvloer vol confetti" nog niet gekeken maar staat zeker op de lijst. Hoop dat deze minder karikaturaal is dan De Uitverkorene.

Goede verfilming van het boek maar de film boeide mij maar tot beperkte hoogte

Dat was wel de consensus in de pers.

Bedoel je de bevestiging van alle vooroordelen en clichés?

Het is een mooie film maar vooral omdat het de tekortkomingen van de geloofsgemeenschap (welke dan ook) genadeloos blootlegt.

Helaas bestaan er nog steeds dit soort ridicule gemeenschappen.

Omdat deze film nogal goed gewaardeerd werd en omdat ik uit zeeland kom wel benieuwd geworden.

Maar hij viel me behoorlijk tegen en wist me maar heel zelden te boeien.

Hij wordt wel sfeervol in beeld gebracht maar er gebeurt gewoon te weinig.

Hij kabbelt maar voort en werd dus ondanks de geringe speelduur nog een lange en vrij saaie zit.

Voor iedereen die beweert dat dit "zo'n goed beeld geeft van de geloofsgemeenschap"....dat geeft het helemaal niet! Deze film is, net als De Uitverkorene, een karikatuur waarbij de realiteit vér te zoeken is!

Ik kom oorspronkelijk uit een vergelijkbaar gezin (ik deel zelfs de achternaam van de auteur en zal ver weg nog ergens familie van haar zijn) dus ik weet heel erg goed hoe het in deze gezinnen er aan toe gaat, ook (juist) in 1988 maar dit is weer eens een film waarbij er weer eens goedkoop gescoord moet worden over de rug van de gelovigen.

Het boek is een stuk beter dan de film; de film suggereert echter dat men enkel met elkaar over geloofszaken praat wat dus echt een heel eenzijdig en onvolledig beeld geeft.

In de vaderlandse pers waren de recensies behoorlijk goed. Een boekverfilming over een strenggelovig protestants milieu (een achtergebleven boerengezin met veel kinderen, waar iedere ruimte voor zelfontplooiing ontbrak), waarbij het accent lag op een twaalf jarig meisje, dat verder wilde kijken dan haar neus lang was en haar fantasie de vrije loop liet. De bijbelteksten en zeurderig klinkende gezangen vlogen je om de oren. De beelden van het Zeeuwse landschap waren prachtig, maar verder viel er voor mij als "ongelovige" bitter weinig te beleven: ik verveelde me stierlijk. Op de confetti na, miste ik vooral de magie (op enige emotie had ik sowieso niet gerekend).

Ik heb het niet zo op conservatieven en zeker niet op conservatieve gelovigen, van welke religie dan ook. Hoewel ik dit wereldje alleen maar van een afstand ken, komt het mij voor dat deze film een heel aardig beeld schetst van het leven in een boerengezin waar simpele geneugten van het leven taboe zijn, omdat de dominee (of wie dan ook) dat zegt. Allicht tekenend voor de sfeer van de film is de mededeling van een ouderling voor een volle kerk dat twee jonge mensen schuldbekentenis hebben gedaan bij de kerkenraad wegens zondiging tegen het zevende gebod. Zulke en andere “ongelukjes” zijn natuurlijk onvermijdelijk in weerwil van het benauwende keurslijf, waarin met hun hormonen vechtende jongelui moeten opgroeien. Ik vond het een interessante film, mede dankzij het acteerwerk van de moeder (Suzan Boogaerdt) en haar dochter (Hendrikje Nieuwerf). Maar bovenal prijs ik mij gelukkig dat ik destijds toch een veel vrijere opvoeding heb gehad.

Best een leuke film. De sfeer van de jaren 80 komt wel over. Alles gaat lekker traag. Geen mobieltjes, internet, etc. Het meisje speelt sympathiek. De moeder is geweldig in haar rol. Ze heeft nog maar weinig plezier in het leven. Dit brengt ze goed over. Maar echt geraakt worden is niet het geval.

Aardige middenmoter. Een film met keurig acteer- en regiewerk, maar die toch de puntjes op de i mist. Wellicht is het een nette weergave van zo'n streng religieus gezin, maar voor mij ontbrak toch wel een verrassingselement die je niet van tevoren kon zien aankomen, en dat bleef uit. Het is net te rechtlijnig, en zoals hier al is gezegd, net te oppervlakkig en afstandig om echt uit te schieten. Aardig. 3*

Het boek was een bestseller. Het zal misschien heel goed geschreven zijn, ik heb het niet gelezen en was daardoor onbevooroordeeld naar de verfilming gaan kijken, Wat ik te zien kreeg was het soort film dat de Nederlandse speelfilm bij het grote publiek een slechte naam bezorgt. Na een half uur begon ik me af te vragen wanneer het verhaal nou eindelijk eens zou beginnen. Het kabbelt maar voort en eigenlijk is er geen verhaal, Dorsvloer vol confetti is een aaneenschakeling van observaties van een meisje dat net in de puberteit is gekomen. Een vertelling waar niet naar een bepaald punt wordt toegewerkt is geen verhaal, net zoals een mop zonder clou geen mop is.

Je moet ervan houden, maar over het geheel veel te traag, voor de liefhebber.

het is " mooi" te zien hoe het leven er in een zeer streng gelovige dorp/ gemeenschap eruit zag/ ziet.

Hoogstens fiets je er eens doorheen tijdens je fietsvakantie.

In deze film een beetje het wel en wee.

Moeder speelt wel goed.

Het verhaal is echter niet heel spectaculair, maar gewoon vanwege het leven daar blijf je wel kijken.

Een soort docu gevoel heeft het.

Respectvol kijkje in de keuken van een streng religieus gezin waar de dochter des huizen steeds meer vragen zet bij haar opvoeding. Jammer van enkel afwijkingen van het boek maar verder wel mooi verfilmt.

Een goede drama film...

Mooi en prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

En alsof ik met mijn neus in de boter viel... Dorsvloer Vol Confetti is grotendeels opgenomen op locatie waar ik enkele keren uit fietsen ben geweest. De film zelf is onhollands goed.

Dorsvloer vol Confetti is een sterke coming of age verhaal over een meisje uit een zwaar gelovig Zeeuws nest. De familie zelf word hier ook buitengewoon neergezet en het lijkt er ook op alsof de pijnlijke feiten (zijn die jongste kindertjes niet gewoon inteelt?) niet gezegd worden, maar wel duidelijk zijn. Katalijne moet als enige meisje maar dealen met de typische jongenscultuur in een gelovig jasje... en wil soms nog wel eens bedreigend overkomen omdat zij de enige van de hele gemeenschap lijkt te zijn die de dingen scherp inziet... Ook als kijker sta je weer eens versteld: Die indoctrinerende leraar bijvoorbeeld of die bruiloft van Kathalijnes broer... hoe er vastberaden door meneer pastoor word gezegd dat de wil van de vrouw de wet van de man is... met de vergelijkingen van Adam en Eva als excuses. Om bij het verhaal te komen.... zit er eigenlijk wel een verhaal in? Dit oogde meer als een soort observatiewerkje die zo zijn ijzersterke en interessante vondsten heeft opgedaan.

Want wat heb ik genoten van deze film, die aan alle kanten gewoon klopte. Er werd ruim aandacht gegeven aan de Zeeuwse omgeving en aan de jaren 80-tijdsgeest. Het lijkt er zelfs op alsof dit ook daadwerkelijk moet ogen als een Nederlandse film die eind jaren 80 gemaakt is... mede dankzij de soundtrack. Kathalijne is ook weer zo'n bijzonder type die zichzelf het hoofd boven water blijft houden met allerlei associaties, fantasieën en haar rebelsheid... en dat ze de gemeenschap maar in verwarring blijft brengen dat ze maar geen antwoord weten te vinden of Kathalijne nou wel of geen schande is voor het geloof. En het climax... en dan met name die confettistunt is prachtig.

Een film die me op alle punten wist te bewonderen en die met veel creativiteit en liefde is gemaakt en het absoluut niet moet hebben van dat dwijlerige Hollandse gedoe. Ik kan er bijna niet genoeg over zeggen... Eindelijk weer eens een sterke film uit ons kikkerlandje. Ik ga maar eens achter het boek aan.

5,0*

Mooie tedere film over een opgroeiend meisje in een bevindelijk gezin op het Walcherse platteland. Je houdt je hart vast bij dit soort thematiek, maar God (of beter de HEERE) zij geloofd en geprezen dat Talullah Hazekamp Schwab er geen karikatuur van maakt. Ze heeft zich behoorlijk in de gereformeerde gemeenschap verdiept en maakt niet de irritante fout die bijvoorbeeld Paul Verhoeven altijd maakt door een kruis aan de muur te hangen zodra er in een christelijke huiskamer wordt gefilmd. De meeste beelden zijn inderdaad niet op Walchtern geschoten, zoals eerder werd opgemerkt, maar meerendeels in de zak van zuid Beveland, maar dat maakt wat mij betreft niet veel uit. De sfeer is goed gevangen en het boek adequaat verfilmd.

Wat een flauwe film zeg. Heel de tijd mooi weer. Oh, wat is het leven op de boerderij toch idyllisch. Mooie wilde bloemen in de wei, dat wel, maar dat is het dan wel zo'n beetje.
Voor de rest, een liefdeloze moeder wiens zacht kneepje in de hand op het einde van de film een pleister op een houten been is. Een triest huwelijk met een onwaarschijnlijke haarknip-act en wat geperforeerde prut die een zweem van drama en 'poëzie' moeten suggereren. Maar als er al ergens poëzie dreigt, wordt die door de veel te nadrukkelijke zoetsappige muziek meteen de nek omgewrongen.

Het boek las ik al jaren geleden, de film zag ik pas gisteravond. Ik heb n.l. niets met het onderwerp, integendeel: het is van een schijnheiligheid en bijbelteksten, waar je beroerd van wordt.

Ik snap dat Franca Treur haar treurige jeugd moest verwerken, maar het is tenenkrommend.

Die mensen sporen niet en Kathelijne, de hoofdpersoon, ziet veel en trekt uiteindelijk haar conclusies.

Harde karakters, hard geloof, hard godsbeeld, maar het Zeeuwse landschap is mooi.

Ze bestaan nog steeds, dit soort gemeenschappen, ook onder de rook van Rotterdam met hun anti-vaccinaties, hun samenkomsten, met weer een opleving van corona en gevaar voor medemensen.

Beste mensen, na het lezen van Dorsvloer snap ik alle voorgaande opmerkingen vwb het liefdeloze en harde geloof etc... Ik ben christen, en vind het tenenkrommend om te zien en lezen hoe het er in sommige gezinnen en kerkverbanden aan toe kan gaan; God wordt alleen maar afgeschilderd als een God van willekeur die de één zou willen redden en de ander niet! Begrijpelijk dat je daar niets mee te maken wilt hebben! Ik ken echter een andere God en Heer! Hij zond Jezus Christus in deze wereld zodat iedereen die in Hem gelooft eeuwig leven heeft! Daar zie en lees je helaas niets van in boek en film! Lees ná ‘Dorsvloer’ het bijbelboek Johannes eens na! Het eeuwige leven is niet alleen voor een select gezelschap, maar voor IEDEREEN die Jezus als zijn Heer aangenomen heeft!

Er is voor Katelijne zoveel nieuws te ontdekken buiten haar bekrompen éénzijdig wereldje dat ze van kindsbeen heeft gekend en wat is ze nieuwsgierig om alles te weten te komen maar tevens verbaasd om wat het leven voor "speciaals" in zich kan houden en hoezeer is ze bereid te helpen, verandering en verbetering in aan te brengen, getuige hiervan "de" verrassing van het feest, waaraan de charmant-luchtige titel is ontleed.

Anderzijds is ze correct en gevoelig genoeg om zich schuldig te voelen ook al hoeft dat niet zo direct en anderzijds heeft ze ook wel dat beetje venijn om iemand een loer te draaien.

Het verhaaltje op zich stelt niet zo veel voor maar de lieve lach van Katelijne troont je mee door haar wonderlijke wereld van fantasie en ontdekkingen.

Een "coming-of-age-plus"-filmpje.

Naast Hendrikje Nieuwerf als het meisje viel vooral de knap typerende act van Suzan Boogaerdt, als de moeder, op.

In de eerste scene werd ik behoorlijk op het verkeerde been gezet. Een hele absurdistische scene met erg grappige humor en dialogen á la van Warmerdam. Dat beloofde wat! Maar de rest van de film is verder niet zoals die eerste scene. Ergens jammer misschien, maar aan de andere kant ook zeker niet. Want er ontwikkelt zich verder namelijk een hele andere maar wel erg mooie film. Het grote contrast tussen het strenge geloof en het puberale of wereldse. Maar heel subtiel en symbolisch verfilmd. Perfect de valkuil ontweken om het groots en karikaturaal te maken. Echt erg knap.

En dan nog een fantastische hoofdrol van een mij onbekende Hendrikje Nieuwerf en ook heel mooi gebruik van muziek. Muziek die er trouwens ook nog eens mag wezen. Het hoogtepunt van de film is ook de dorsvloer vol confetti. Dat geeft alles perfect weer waar de film omgaat. Hele knappe film die diepe indruk gemaakt heeft. Petje af voor regisseur Tallulah waar ik ook al nog nooit van gehoord had. Maar een naam die ik wel ga onthouden hoop ik.

Ik zie nu dat dit helaas zijn enige echte speelfilm is en dus alweer van zeven jaar geleden. Verder heeft hij alleen maar korte films gemaakt die er weliswaar ook veelbelovend uitzien maar waarschijnlijk erg moeilijk te vinden zijn.

Even voor de duidelijkheid: Tallulah Hazekamp Schwab is een vrouw, een vrouwelijke regisseur en heeft al een lijst van films gemaakt, zie IMDb. Is van Noors/Nederlandse afkomst, geboren in Oslo (zij wel!) en volgens mijn bronnen de partner van Martin Koolhoven. ik kom hier wat wonderlijke zinnen tegen, maar vrouwen maken ook al decennia films. Deze film is helaas geen tijdsbeeld, want in de buurt van Rotterdam, Hoekse Waard, zijn nog zat van deze geloofsgemeenschappen en elders ook in Nederland, ook nu en daarom is deze film nog steeds actueel helaas.

Wat ik van deze film vond, heb ik al een tijd geleden geschreven en heb vooral bezwaar tegen de hersenspoeling van elk geloof of levensovertuiging en het opdringen ervan aan kinderen, die vaak daardoor beschadigd worden, net als Treur, toepasselijke naam.

Boek en film waren juist een aanklacht tegen dit soort geloofsgemeenschappen. Niveautje trouwens wel om iemand af te rekenen / uit te lachen op haar naam.

Dan ben je als een klinkende schel gelijk zei oma... wat betekent dat?

“Al ware het, dat ik de talen der mensen en der engelen sprak, en de liefde niet had,

zo ware ik een klinkend metaal, of luidende schel geworden”.

Omschrijving van een ondeugdelijk persoon of een onwezenlijke zaak.

Katelijne Minderhout [Hendrikje Nieuwerf] groeit in de jaren ’80 op in een traditionele, Christelijke boerenfamilie in Zeeland. Afgezien van een subplot rondom het liefdesleven van broer Christiaan [Yannick de Waal] is er van een plot nauwelijks sprake, maar vooral dankzij Nieuwerfs natuurlijke en innemende spel en Schwabs intelligente, goed gedoseerde gebruik van stijlmiddelen is dit vermakelijk, onderhoudend en vaak boeiend.

Vond het een fijn, luchtig filmpje. Sterk geacteerd en vond 'm erg kort.

Ik heb jaren op Walcheren gewoond, waar ik ook de middelbare school in Middelburg heb doorlopen.

Misschien dat daardoor mij één ding mateloos ergert in deze film: dat alle kinderen een Goois accent hebben. Bij sommige volwassenen is nog een spoor van een regionaal accent te horen, al is dat bij geen van alle Zeeuws, maar die kinderen: vreselijk. In mijn ogen verknoeit dat een in opzet goede film.

Aardig, maar niet meer dan dat.

Hendrikje acteert erg goed, maar de rest van de cast vond ik duidelijk minder. Verder een uitstekende weergave van de jaren 80. Er gebeurt alleen niet zo gek veel in de film. Scenes worden ook niet uitgewerkt. Je ziet iets en weg is het. Nieuwe scene. De dilemma's, de frustraties, het blijft allemaal latent aanwezig en impliciet (zoals dat waarschijnlijk bij strenggelovige gezinnen in die tijd ook ging). Het lijkt een bewuste keuze van de filmmaker (zelf invulling aan geven) maar mij beviel dat niet zo. Het verhaaltje van Moviemeter klopt niets van... Geeft ook een verkeerde verwachting.

Gelukkig blijft de film toch nog net genoeg boeien om af te kijken. Ik vond het aardig om te zien hoe zo'n streng protestants gezin door het leven gaat en hoe ze zich verhouden tot de minder christelijke buurtbewoners. En het is een aardig coming of age verhaal over Katelijne die zich probeert los te weken van de strenge regels die in huis gelden. Ze wil de wereld (en zichzelf) ontdekken. Maar toch.... er gebeurt niet veel, het is wat saai, acteerwerk is okay. Na het kijken bleef ik met een gevoel achter: is dit het dan? Ik had er wat meer van verwacht. Gelukkig is de speelduur in verhouding tot de hoeveel content in de film. 2,5 ster.

Ik had de film al eens gezien, en gelukkig vond ik hem toen ook al zo goed. Ik hoef ook mijn recensie van toen niet te herhalen. Wat ik nu vooral bijzonder vind is dat de film uit 2014 komt. Ik herken hem nu vooral als een klassieke stijlfilm zoals ze vooral in de jaren tachtig gemaakt werden. Maar wel van het goede soort. En zo zie ik ze tegenwoordig helaas bijna nooit meer. Ik heb wederom erg genoten van deze film.