A Girl Walks Home Alone at Night (2014)

...en al even uniek als die beschrijving (je bent Sin City achtige visuals nog vergeten trouwens ) doet vermoeden. Ging er aanvankelijk met wat lichte tegenzin naartoe omdat de film die we eigenlijk wilde gaan zien uitverkocht, ons hele avondprogramma hierdoor in de soep liep en er noodgedwongen, bijtijds toch iets anders gekozen moest worden, maar achteraf is dit misschien wel de beste van mijn eerste weekend IFFR gebleken! Samen met het pijnlijk genegeerde Vampire van Shunji Iwai, een van de meest unieke vampierenfilms die het door puberfilmpjes gedomineerde en inmiddels uitgekauwde genre opnieuw uit lijken te vinden. Over het algemeen vind ik Arabische filmlanden totaal niet boeiend. Wellicht dat ik er te weinig voor open sta of er (nog) niet genoeg gezien heb (ben te lui om het nu na te kijken maar die ik uit Iran ken zijn ongetwijfeld op een stomp handje te tellen) In mijn herinnering waren dat vooral altijd hele sombere, uitzichtloze en lelijke werkjes die op een voorzichtige, maar nog altijd gecensureerde, manier probeerde het ongenoegen en de uitzichtloosheid van hun situatie te proberen uit te beelden. Goed, echt kwalijk kun je dat die mensen niet nemen, dat ze dat soort films maken, maar het festival heeft er helaas wel een handje van om vooral de producties met degelijke sfeer en politieke onderlagen te screenen.

Deze film lijkt daar een beetje korte metten metten mee te maken en voelt wat mij betreft echt als een frisse wind. Ik kan me vergissen maar durf me niet voor te stellen dat er ooit eerder zoiets uit die regio gemaakt is? Een zeer gewaagde, originele film die impliciet van toon is maar doch behoorlijk levendig aanvoelt, spannend en cool is en zelfs humor heeft. We waren in het begin nog wat aan het grappen dat de regisseuse waarschijnlijk nooit een Q&A mee zou kunnen maken omdat ze gevangen werd gehouden of na eerwraak, door middel van steniging, om het leven was gekomen nadat ISIS dit onder ogen had gekregen maar die lol maakte al snel plaats door verwondering voor de schitterend gestileerde shots, subtiele surrealistische escapades en heel goed getimede gave muziekjes. Je zou het, als je erg chagrijnig bent, misschien van style over substance kunnen betichten. Echt een duidelijk uitgangspunt (of plot?) valt er niet in te ontdekken namelijk maar gevoelswaarde zegt voor mij altijd zoveel meer. Beschouw dit dan ook wel als een klein kunstwerkje die alleen nog maar in mijn hoofd is beginnen te groeien sinds ik hem gisteravond zag. En even los van het feit of dit goed geschreven is of niet hoop ik toch dat de mensen die dit lezen dan ook wat aan deze review hebben en het jullie ook enthousiast maakt dit te gaan zien want ik heb momenteel de neiging het met al mijn film-buddies te delen, weet ook zeker dat, misterwhite, mijn gezelschap van gister, die momenteel even geen pc tot zijn beschikking heeft, hetzelfde zou wensen. (4*)

Niet elke zwart-wit film met een buitengewoon onderwerp is "Sin City" stijl...

...want rode kleuren ontbraken nog altijd.

Een Iranese vampier-westeren met de titel dat een meisje alleen naar huis loopt, geregisseerd door een vrouw, een vrouwelijke vampier die (voornamelijk grijpgrage) mannen doodt en zelfs een shot met blote borsten... De regisseuse speelde klaarblijkelijk graag met vuur in haar eigen thuisland.

En terecht, want zo'n gestoorde kutmaatschappij te kakken zetten is altijd het leukste en dat is met deze titel, ook zeer gelukt. De film vind plaats in een verloren Iranese woestijnstad, die Bad City schijnt te heten (wel jammer om er achter te komen dat het gewoon in Amerika is geschoten), waar het ook bijna letterlijk en figuurlijk uitgestorven is in de straten. We volgen het uitzichtloze leven van Arrash, die wat met zijn kat door de omgeving toert in zijn ouwe Amerikaan, en zijn depressieve, alcoholistische vader op sleeptouw heeft. Alles lijkt een andere wending te krijgen als hij een mysterieuze vrouw in een zwarte boerka opmerkt, dat een vampier schijnt te zijn. Maar in plaats van dat er onheil ontstaat, ontstaat er een romance tussen de twee.

En zo weet de film zich om te wentelen in een overduidelijke middelvinger naar de Iranese regeltjes met een hele fijne creatieve uitpak. "The Girl" is overduidelijk niet een roekeloze vampier en pakt voornamelijk roekeloze en perverse mannetjes, en waarschuwt kleine jongetjes van dat ze zich maar beter koest kunnen houden in hun toekomstige leven. En ja, ondanks het allemaal erg komisch en lomp overkomt, toch heb ik af en toe wel de rillingen gekregen van "The Girl". Tegen het einde steelt Arrash' kat gewoonweg de show.

Erg keurige emanciperende vampieren-film.

4,0*

Dat "Iraanse vampierfilm" is wel een beetje het sellingpoint van de film. Maar het is inderdaad een hoofddoek en het Farsi en daar blijft het wel bij. Al zaten er achter mij mensen duidelijk verder te vissen naar de Iraanse thema's in de film. Toen de James Dean-lookalike zei dat hij een vriendin had en zijn vader meteen naar de familie vroeg hoorde ik ze zeggen "Ja , dat is daar belangrijk hè".

Maar dit is inderdaad vooral een film die speelt met dat idee (Iran, vampieren) om vervolgens een film te schieten in oude hollywoodstijl die regelmatig naar oude noirs en westerns verwijst. Knap gemaakt, al vond ik het nogal gelikt qua stijl en uiteindelijk ging het verhaal vooral kanten op die me niet echt boeiden. Een film die ik best kon waarderen, maar niet echt mijn smaak bleek, met name vanaf het moment dat de jongen het meisje (vampier dus) echt ontmoet)

3.0*

Om die "andere filmervaring" nog eens duidelijk te maken...een paar opmerkingen n.a.v. het commentaar hiervoor van Corcicus. Het niet aanwezig zijn van gore beelden is voor mij en vele anderen geen gemis, maar eerder een sterk punt van deze film. Hetzelfde geldt voor enkele andere genoemde "tegenvallende" elementen: de lange shots, de dansende schaduwen. Tot zover is het natuurlijk een kwestie van smaak en is er weinig "discussie" nodig wat mij betreft. Over de muziek zijn we het wellicht eens: (dik) in orde. De stijl (Film Noir) die je blijkbaar niet zint, bevalt de meesten juist wel.

Ter verheldering dan ook dit: de vergelijking met Sin City wordt gemaakt vanwege de stijlelementen: het zwart/ wit, de schaduwen, sfeer, melancholie van de "Film Noir". Na het lezen van voorgaande link zal je duidelijk zijn, dat het jaartal 1930 niet op zijn plek is, als je het specifiek over de Film Noir hebt.

Tot slot is het natuurlijk duidelijk dat dit geen typisch Iraanse film is . Voor mij is dit (ook) geen hinderpaal mede gezien mijn (hoge) waardering voor de stijl van deze film.

A Field in England was een draak van een film..... maar dat terzijde.

Visueel een geweldig mooie en originele film,maar verder heeft deze film weinig te bieden voor mij......het drama pakt mij niet en de horror is te weinig.

Leuk om gezien te hebben puur en alleen om hrt visuele.

Er wordt veel verwezen naar Sin City, maar zelf vond ik het eerder een ode aan de vroege Jim Jarmush (Stranger than paradise bvb), met een vette knipoog naar Only Lovers Left Alive. Daar is op zich niks mis mee, integendeel zelfs.

Waar het voor mij grondig misgaat is geloofwaardigheid en setting. Het verhaal speelt zich af in de (ok, fictieve) Iraanse stad Bad, die bestaat uit Amerikaanse straten, auto's huizen, industrie en duidelijk herkenbare Amtrak-treinen. De vampier trekt erop uit met een skateboard, luistert naar White Lies en Lionel Richie en haar vriendje eet hamburgers. You gotta be kidding me.

Mooie, strakke, kristalheldere B&W cinematografie, en +1 voor de kat.

Wat een leuk idee, een vampier in chador. Kan qua geestigheid wedijveren met die cartoon van Barbamamma in een boerka (‘Barbamamma zag er ineens héél anders uit...’), maar lijkt me hier zeker niet alléén komisch bedoeld. De associatiemogelijkheden van deze combinatie zijn legio, en vol verwarrende tegenstrijdigheden. Zoals in de oosterse en/of islamitische mythologie de djinn meerdere zijnsvormen kennen; onder andere die van vervullers van wensen die wat al te letterlijk uit kunnen pakken...

Maar Ana Lily Amourpour laat zich met deze film nergens op vastpinnen; een film die westerse cinema-conventies onbekommerd combineert met een oosterse culturele setting, en qua sfeer en narratief alle kanten op lijkt te wapperen, zonder echt dóór te bijten in een bepaalde richting (nou ja, af en toe wél natuurlijk ); dat kun je een gebrek aan focus en scherpte noemen, maar misschien is dat juist wel het sterkste punt van het geheel. Een vrouwelijk labyrintische, meanderende geest die zich ongrijpbaar slingerend voortbeweegt in een eenzijdig doelgerichte, masculiene wereld...

In ieder geval levert één en ander een aantal fraaie scènes op, soms vol dreiging, dan weer zwart-komisch, en afwisselend triestig melancholisch en tragisch-romantisch van sfeer – ik moest zelfs even denken aan Carax’ Boy Meets Girl... het prachtig donkere zwart-wit en de aardige score helpen daarbij.

Heel bijzondere, eigenzinnige film.

Het verhaal stelt misschien weinig voor maar op visueel vlak vind ik dit een zeer mooie film, niet in de laatste plaats door de schitterende zwart-wit fotografie waarvoor gekozen is. Én die Sheila Vand in de rol van The Girl was trouwens best een mooie vrouw, tenminste als ze die chador af had. Ook de score vond ik meer dan goed, maar de hoofdprijs gaat voor mij toch naar de kat. Vooral de laatste scène was om in te lijsten, zo mooi.

4,0*

Vond hem ook tegenvallen. Hangt allemaal te veel aan het gegeven dat het apart is, omdat het in Farsi is. Een moedige poging, dat wel, maar ik vond het uiteindelijk toch allemaal wat te gewoontjes, en dat had het nou juist niet mogen zijn. Wel een leuke soundtrack inderdaad. 2.5*

Nee, hier kon ik niet veel mee. Het is het eerste vampierverhaal wat zich afspeelt in het Midden-Oosten, maar het smaakt niet naar meer. De film is geheel geschoten in zwart-wit. Normaal niet erg, maar al snel blijkt dat de hele film sterk leunt op style over substance. Visueel is het bij vlagen zonder meer mooi, maar daarnaast mis ik een spannend plot, wat leuke gore of een goede klik tussen de hoofdrolspelers.

Nu zullen sommigen die klik wel hebben gevoeld, maar ik sta te ver van die cultuur af om me in te kunnen leven of ook maar iets van romantiek te voelen. Die scenes waarin minutenlang niks wordt gezegd of zelfs amper wordt bewogen zijn echt verschrikkelijk. En daar zit de film bomvol mee. Er is ook geen soundtrack aanwezig waardoor je bijna in slaap sust en het tempo is echt veel te traag.

De burka-vampier scenes waarin ze daadwerkelijk evil was waren nog wel te genieten, en dan was gore niet eens nodig. Haar bloeddorstige blik is al overtuigend genoeg. De rest van de cast is zo intens oninteressant dat de zwakke pot degradatievoetbal op het tweede scherm naast me een verademing was. Sowieso nooit het idee gehad dat het ergens heen ging. En waarom die kat? En dat skateboard? Is dat het stukje humor waar ik over lees?

Apart filmpje dus en niet voor iedereen. Apart is niet standaard meteen goed, al kunnen de Arthouse-junks en liefhebbers van mooie plaatjes blind vier sterren geven. Nooit gedacht trouwens dat ik nog eens de blote borsten van een burka zou zien, dacht dat ze daar ook altijd mee in bad gingen.

Redelijke film over een vrouwelijke vampier die 's nachts de straat op komt van een stoffig stadje. Alhoewel het verhaal zelf niet veel voorstelt en ook niet echt weet te boeien, is de hele opzet wel origineel te noemen. Stijlvol in beeld gebracht allemaal en niet alleen vanwege het mooie zwart/wit-camerawerk. Wel erg traag, maar als regiedebuut zeker wel geslaagd.

De omschrijving van het verhaal geeft de indruk dat het hier om een spannende horrorfilm gaat, maar niets is minder waar.

Ondanks wat korte horror-elementen, is deze film het beste te omschrijven als een romantische dramafilm. De film werd volledig in zwart/wit geschoten, en dit zorgt voor een aangename sfeer. Hoewel de set anders doet vermoeden, vonden de opnames in Taft Californië plaats.

Ana Lily Amirpour nam zowel het script als de regie voor haar rekening. Hiermee maakte ze haar eerste speelfilm. Daarnaast verscheen ze in een korte cameo als het personage Shirin. Verder staat ze bekend als een fanatieke skateboardster en kattenliefhebster. Zo was ze de stand-in van Sheila Vand tijdens de skateboard-scène, en besloot ze om een kat in het verhaal te verwerken. De opnames namen 24 dagen in beslag.

Als horrorfilm ongeschikt, maar hij kijkt prima weg als een romantische dramafilm.

3,0 *

Deze film verkoopt op het eerste zicht niet goed: een Iraanse romantische vampierenfilm. Maar de trailer was wel veelbelovend. Arash Marandi is een moderne James Dean. De looks, de auto, de stijl, het is er allemaal. Met buiten een charismatishe jonge man, achter de deur verloren met z'n vader die door het verlies van z'n vrouw aan de drugs is geraakt. De film mikt vooral op sfeer en wil niet te veel ingaan op het verhaal. Hier hoeven geen antwoorden te komen. En toch is het geen pure chaos.

De grote troef van de film is de cinematografie. Zeer fotografisch en de combinatie hiervan met zwart/wit doet me vooral denken aan Control, de biopic rond Joy Division frontman Ian Curtis. Maar ook Lat den Ratta komma in past goed bij deze film. Vanaf het begin fascineren de beelden me, soms zelfs niet wetend waar de film op dat moment naar toe wil gaan. Er wordt tijd genomen om een beeld te laten inwerken. Mooi gebruik van licht en donker. Feit dat de film een locatie in Iran moet voorstellen en toch opgenomen in California, toont aan dat de maker er ingeslaagd is om het verhaal zowel tijdloos als plaatsloos te maken.

A girl walks home alone at night kan je best beschrijven als een gothicfilm. Vooral drama en sfeer met enkele griezel elementen, zonder al te diep in te gaan op zoete romantiek of horror.

Zeer goede film. Het verhaal is niet heel erg sterk, maar de wijze waarop dit gefilmd is maakt alles ruimschoots goed. Zeer mooie beelden, lekkere diverse muziek en origineel. De horrorelementen zijn in het begin van de film toch aardig strak. Jammer dat dit wel erg afzwakt naarmate de film vordert en daardoor net geen topper wordt.

Misschien dat ik met te hoge verwachtingen deze film ben gaan kijken, maar ik ben toch wel wat teleurgesteld. Ondanks de prachtige beelden, de sterke soundtrack en het prima sfeertje, ontbreekt er toch echt wel een sterk plot. De cinematografie is absoluut top, maar dit neemt niet weg dat de film an sich te lang trekt en op momenten behoorlijk saai is. Jammer, ik hoopte echt op een geweldige film. Een degelijke voldoende bleek het uiteindelijk te zijn.

Deze prent speelt zich zogenaamd af in Iran terwijl de locatie overduidelijk uit Amerikaanse suburbs bestaat. Het is een ietwat aparte vampierfilm die alle conventies omzeilt, maar dat is niet noodzakelijk een pluspunt. In feite gebeurt er niet zoveel. Meestal registreert de camera slechts de dagelijkse beslommeringen van enkele door wanhoop gekwelde figuren in een uitzichtloze wereld. De elementen die dit tot een horrorfilm maken zijn schaars en overtuigen nauwelijks, ook al zijn bepaalde scènes mooi geschoten. Bovendien wordt er tamelijk weinig gesproken en gehandeld, wat de acteurs toelaat om hun innerlijke strijd met hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen uit te beelden. Het is echter niet helemaal duidelijk wat de regisseur hier nu precies mee wil zeggen. Het hangt een beetje tussen teveel dingen in, mist richting, mist spanning, maar is bij vlagen wel bevreemdend genoeg om de kijker te blijven prikken. Apart, hoe dan ook.

Ondanks dat de film nogal eens wordt aangekondigd als; de eerste Iraanse vampieren-spaghettiwestern film, is dit wel zeker een Amerikaanse film. Toch klopt het ook wel gedeeltelijk want er zijn wel Iraanse invloeden te vinden. Zo is de regisseuse Ana Lily Amirpour van Iraanse afkomst maar geboren in Engeland en al jaren woonachtig in Californië. Waar de film dan ook werd opgenomen. Ook wordt er in de film Farsi gesproken en horen naast Amerikaanse popliedjes ook Iraanse liedjes. Maar er zijn bijna net zoveel Amerikaanse invloeden te zien. De nonchalante Arash lijkt in zijn een jeans, wit T-shirt en pilotenzonnebril sprekend op een jonge James Dean uit de jaren 50. Maar in het fictieve spookstadje Bad City waar bejaarde heroïnejunkies, dealers en hoeren rondlopen is het toch de in niqab gesluierde, dodelijke vampier die het meest in het oog springt. 'S nachts, stil, aan de overkant van de straat wachtend op haar prooi of skateboardend met de niqab flapperend achter haar aan als een batman-cape. Actrice Sheila Vand overtuigd met haar rol zeer goed. En zoals vele verhalen is dit ook een liefdesverhaal. Met zijn zwart-wit-beelden is dit stilistisch gezien zeker een uitstekende film. Helaas blijft het inhoudelijk een beetje aan de oppervlakte zweven. Echter wist de atmosferische magie van de film mij te betoveren en nam me mee om rond te dolen over de donkere straten van Bad City.

De cast is vrijwel volledig Iranees en de voertaal is Farsi in deze 'eerste Iranese vampierfilm', een uitgebreide versie van de gelijknamige korte film uit 2011, waarin het leven van Arash [Arash Marandi], een jongen die in de mistroostige wijk 'Bad City' woont en wiens vader sinds de dood van zijn vrouw verslaafd is aan heroïne, wordt opgeschud wanneer hij tijdens Halloween, verkleed als Dracula, een mooi, intrigerend meisje [Sheila Vand] ontmoet die een échte vampier is. De twee sluiten een vriendschap die gedoemd lijkt op een drama uit te lopen... of zou er toch nog hoop zijn voor Arash?

Zo nu en dan wat te gestileerde horrorfilm met wat te lange muzikale intermezzo's, al is het muzikale eerbetoon aan Ennio Morricone bijzonder geslaagd. Prachtig gefilmd in zwart-wit door Lyle Vincent en Vand is fantastisch in de hoofdrol.

Prachtig gefilmd in zwart-wit met prima acteerwerk van Sheila Vand en Arash Marandi.
Groot pluspunt is ook de sfeer die rond de film hangt. De vele muzikale intermezzo's zijn leuk en het verhaal weet je voldoende te boeien want je weet niet waar de regisseuse eigenlijk naar toe werkt. Voorspelbaar allerminst. En laat daar mijn eerste groot minpunt even toelichten. Het verhaal zwalpt wat naar het einde om dan opeens gewoon abrupt te eindigen in een simpel vertrek uit de spookstad. Voor mij een flauw, onbevredigend slot. Tweede minpunt is het ontbreken van enige spanning. En het derde minpunt is gezien het genre dat er wel weinig horrorelementen in de film voorkomen en die zijn dan ook nog braafjes uitgewerkt. Speciaal filmpje waar de verwachtingen ook hoger lagen. 6/10

Een aparte film. Verwacht geen horror en geen action, maar geniet van een andere film, die mij in een soort kunst flow deed meevoeren. Al met al een film om zeker een keer te bekijken.

Saai.

Amirpour laat haar ambities behoorlijk zien met dit debuut, maar of dit ook voordelig uitpakt is een heel ander verhaal. Deze film laat zich vooral zien door middel van een sterke filter. Het contrast is knap in beeld gebracht en op het visuele vlak heb ik ook niet veel te klagen op dat gebied. Daarmee benoem ik echter het beste punt meteen.

Het acteerwerk is ook nog wel te doen, maar de trage natuur van de film helpt de personages niet mee. Ik snap de focus wel, maar het werkt gewoon niet. Amirpour geeft weinig tot helemaal niets mee aan de personages behalve een look. De enige die nog in de buurt komt van wat uitstraling is Vand, maar dat komt vooral omdat ze zelf gewoon een goede actrice is.

Het camerawerk is slecht, alle scenes worden zo onaantrekkelijk mogelijk gepresenteerd. Nu irriteerde me dat zoveel dat ik na een tijdje niet eens meer van de zwart-witbeelden kon genieten. Elke scene wordt op een saaie manier aan de kijker gepresenteerd, en ook de horror, drama als de thriller vallen zwaar tegen. Als deze film ergens in slaagt, dan is het dat het je helemaal niets laat voelen. Alle genres voelen leeg en onbenut aan, het doet eigenlijk weinig waarvan je als kijker denkt "wow!".

Terughoudende film die ik zeer snel weer ga vergeten. Een horrorfilm kan je dit niet noemen, wat ik helaas tot mijn spijt na de film zelf pas kon concluderen. Soms stijlvol met goed acteerwerk, maar verder een film die me nergens gaat bijblijven behalve dat elke scene zo intens oninteressant wordt gepresenteerd. Ik kan niets met deze film. Het deed me denken aan The Eyes of My Mother, een film die ik nog meer haatte. Geen compliment dus.

Maffe maar wel sfeervolle, in prachtig zwartwit geschoten sprookjesachtige thriller over een iraanse spookstad (toepasselijk 'Bad City' genaamd), waarin een vrouwelijke vampier huishoudt onder de misdadige en vooral verslaafde bevolking. Dat het er in Iran erg amerikaans uitziet is overigens niet verwonderlijk, aangezien de film in de VS is opgenomen. Visueel is de film behoorlijk indrukwekkend, met een prachtig gebruik van industriële decors, maar inhoudelijk valt er helaas weinig te beleven en door het lage tempo is het lastig de aandacht bij de plot te houden. Voor zover er al sprake is van een plot.

Wat mij betreft een pareltje. Een stuk intenser en sfeervoller dan het Iraanse Zalava (Film, 2021). Ik moest ook aan Låt den Rätte Komma In (Film, 2008) denken. De film doet me qua sfeer en het gebeuren in Bad city ook wat denken aan Sin City of Gotham City, een oord van verderf dat moet worden opgeruimd door een held.

Een held, een vampier in dit geval. Een soort van arthouse romantische horror, geen Twilight (Film, 2008) alvast, niet in de verste verte. Grootste pluspunten is de mysterieuze vrouw zelf. Elk moment heb je de indruk dat ze haar slachtoffer gekozen heeft. Te pas en te onpas duikt ze op, loopt ze als een schaduw mee. Onbeweeglijk, muisstil, je aanstarend met die kille ogen. Het is op die momenten dat die zwartwitbeelden extra aanslaan, zeker bij nachtelijke hemel in de verlaten straten van Bad City.

Door haar acties creëert de film een zekere moraliteit. Wie is goed, wie is slecht? Wat is de grens? Het maakt de film spannend en onderhoudend. Enkele geweldige scènes zullen me sowieso bijblijven. Visueel bijzonder mooi in beeld gebracht. Op Youtube is er sprake van 'the breathtaking scene' wanneer ze samen met Arash een intiem moment beleeft op haar appartement onder de tonen van White lies - Death. Sterk!

Geweldige film die door een sterk gevoel van sensibiliteit in de benadering en fusie van genres vast niet iedereen kan bekoren, noch zich makkelijk zal hebben laten promoten. De film herbergt vele elementen uit verschillende hoeken maar is in alles toch vooral een eigenzinnige, romantische vertelling.

Een monster met gevoelens en zelftwijfel is natuurlijk niet uniek, maar Anapour weet met haar fictieve Bad City een memorabele setting te creëren om middels deze hoofdpersoon thema’s als kwetsbaarheid, rechtvaardigheid en empowerment met maatschappij-kritische toon te exploreren.

Omdat het zich, ondanks de oorsprong en filmlocatie in de VS, toch in Iran afspeelt en Farsi als voertaal wordt gehanteerd, dragen de daarbij opgevoerde culturele verschillen alleen maar bij aan deze exploratie. Het zwart-wit lijkt eerder aangewend vanuit soberheid dan dat het esthetische meerwaarde lijkt na te jagen, maar zeker in het duister geeft het Bad City een mysterieuze sfeer van verlatenheid en verderf mee.

The Girl betreedt dat podium aanvankelijk als een vigilante-achtig type vampier, een roofdier met haar eigen morele code maar wordt steeds genuanceerder geportretteerd als een vrouw die zich geconfronteerd voelt met haar eigen kwetsbaarheden en innerlijke strijd, wanneer zij James Dean-epigoon Arash op een presenteerblaadje opgediend krijgt.

Ondanks grote thema’s blijft het verhaal (gelukkig) klein en persoonlijk. The Girl zelf is werkelijk een prachtige verschijning met een oogopslag om verliefd op te worden maar die je na twee keer knipperen ook minachtend kan doodstaren. Perfecte casting en mooi acteerwerk van Sheila Vand. Sinds Låt Den Rätte Komma In niet zo kunnen invoelen met de isolatie en verlangens van een vampier.

Ten slotte nog de scene in de slaapkamer benoemen, als The Girl en Arash samen naar Death van White Lies luisteren. Ontluikend romantische toenadering, waarbij je de tintelingen en ademhalingen van de personages haast kunt voelen. Prachtig.

Dikke 4*

Mijn eerste kijkbeurt van deze film, terwijl ik deze nochtans al jaren hier in mijn bezit heb, tja al die keuzestress ook

Maar vandaag was het dan eindelijk zover en wat een waar genot op audiovisueel vlak, zoals het zwartwit beeld dat hier ijzersterk tot zijn recht komt, dit moest zo zijn, ook de sound en muziek zaten tot in de perfectie juist en waardoor er doorheen de film in eerste instantie een eerder somber en dystopisch sfeertje hing, maar zeker ook meer, zoals moralistisch keuzes waarbij 'The Girl' een jongen aanmaant om het rechte pad te kiezen, verder zelfs vlagen van romantiek en intimiteit, vond Sheila Vand hier sowieso veel meer dan een vampier. Ze observeert en dood niet zozeer willekeurig. En haar ook zien genieten van muziek, een sensualiteit dat over haar hing. Ook kan het zijn, het feit dat ik er de schoonheid, romantiek en extra lagen in zie, geheel aan mij ligt, daar ik Sheila Vand als 'The Girl' ook subliem vond als wondermooie vamp en ik rondom vampirisme (gebaseerd op Dracula en niet Nosferatu) geregeld wel die vleug van duistere en/of verboden liefde waarneem en voel en er vaak meer achter schuil gaat.

Ook die allerlaatste scene in de auto, die blikken, kat int midden, bijhorende muziek...Love it! De 10j wachten 1000% waard.

En ik classeerde me eigenlijk nooit echt onder een ware liefhebber vh vampieren genre, maar ik ben er ni 100%, maar 1000% ene, als ik 't zo overloop, zowel die waarbij mn qua sfeer de kaart trekt van:

-Het bloeddorstige monster en essentie vh kwaad en er van iets romantisch of vleiends geen enkele sprake was, neen een sfeer doordrenkt van de duisternis, evilness, misantrophy, met Nosferatu (1922) als de vereenzelviging/verpersoonlijking van wat hierboven staat, verder ook Near Dark, The Night Flier, Martin.

-Alsook diegene waarbij de aloude duistere en lugubere levensstijl vd vampier ook ondergedompeld wordt in dark gothic, romantic vibes, menselijkheid, vol unattainable n forbidden desires en love. En waar Nosferatu plaats maakt voor zijn charismatische variant, nl Dracula en vooral zeer menselijke en jeugdige varianten. Hier zijn volgende films/series perfect vb van: Låt den Rätte Komma in, Vampire Humaniste Cherche Suicidaire Consentant, Let the Right One in (serie 2022), The Vampire Diaries, Twilight, Night Teeth.

Deze 2 soorten hebben duidelijk mijn voorkeur. ----Maar mits top uitgevoerd, kan een vampierenfilm met zalige humor en vette knipoog zeker ook, mogelijks in combo met (overload) aan gore, denk aan een From Dusk Till Dawn, Renfield en Abigail (bovenal gore met tussenin ook zwarte humor).

Verder vind ik Blade en Underworld pure onzin qua vampierenfilms...zoiets doet al hetgeen waarom een vampierenfilm me kan boeien, volledig teniet doen.

Soit voor dit heerlijk werkje een welverdiende 9/10.

P.S. verder ook eens met oa Fisico en remorz