Don Camillo e l'On. Peppone (1955)

Van Don Camillo was ik als kind al fan, ook al begreep ik er niet veel van. Het zal deze film zijn, die door mijn ouders ooit is opgenomen, dat ik met hem in aanraking ben gekomen, maar het zijn vooral de boeken die ik heb verslonden, zeker toen ik wat ouder werd. Ik heb het altijd prachtig gevonden hoe een priester en een communist elkaar te slim af proberen te zijn, terwijl ze eigenlijk niet zonder elkaar kunnen. En vooral vond ik het gevatte commentaar van Jezus-van-het-kruis op de daden van Don Camillo, waarmee Jezus eigenlijk het geweten van Don Camillo vormde, altijd erg grappig.

Omdat het wat te laat werd voor de film die we eigenlijk wilden zien, vandaag maar deze film opgezet, die een flink stuk korter was en dus wel voor twaalf uur afgekeken kon worden. Is eerst toch wel schrikken, want de kwaliteit is niet zo hoog. Het lijkt soms alsof er met te weinig beeldjes per seconde is geschoten, als je ziet hoe beroerd het eruitziet als mensen in de film klappen. Verder zijn de scèneovergangen in de film ontzettend lelijk en soms enorm abrupt en wat ook jammer is, is dat de hoofdpersoon nagesynchroniseerd is, al is dat geloof ik karakteristiek voor de oude Italiaanse cinema.

Tot zover het azijnzeiken van mijn kant, want ik vond de film toch nog steeds vermakelijk. Hoewel het plot niets nieuws te bieden heeft ten opzichte van het boek, was het dusdanig lang geleden dat ik het boek heb gelezen dat er heel wat op te halen viel. Verder kwam het verhaal een beetje fragmentarisch over, maar dat stoorde niet. Grootste charmeur in deze film is natuurlijk Fernandel, ondanks dat hij nagesynchroniseerd wordt (wat toch wel erg jammer is). Hij is niet de potige pastoor zoals uitgebeeld in de tekeningen in het boek, maar zijn brede glimlach als hij Peppone weer eens een streek heeft geleverd is werkelijk hilarisch.

Uiteindelijk kom ik op 2* uit, voor een groot deel voor de glimlach van Fernandel en vanwege jeugdsentiment. Hoger wil ik niet gaan, daarvoor heeft de film teveel gebreken op cinematografisch vlak.

Heb 3 van deze Fernandel/Don Camillo Dvd's gekocht enkele jaren geleden. Ze zijn blijkbaar door Limelights Pictures uitgegeven. Groot was mijn frustratie toen bleek dat ze alleen in het Italiaans gedubt waren en niet in het sappige Mediterraanse Frans die de films zo beroemd maakten destijds en waar de bioscoopzalen voor vol liepen.

Het Italiaans is van dermate flauwe verwijfde stem en dictie, die het acteren van Fernandel echt omlaag halen en de sfeer en punch van de films volledig verpesten .. Fernandel heeft deze films groot gemaakt door zijn sappige Franse taal en dit is verloren.

Ik suggereer daarom dat deze Dvd's terug uitgebracht worden met een optie voor de originele Franse audio. Laat het Italiaans maar staan, het speelt zich tenslotte af in Italië. Maar zoals ze nu verkrijgbaar zijn, zijn ze echt niet te genieten. Ik heb 7 jaar Italiaanse avondschool gevolgd en meen te weten waarover ik spreek.

Ik ben zelfs bereid ze opnieuw te kopen mits ze Fernandel's eigen Frans en stem meekrijgen.

De derde in de rij is natuurlijk altijd wat déjà vu maar wie kan Fernandel en Gino Cervi vervangen en hoeveel keren brengt een film zoveel eenvoudige, gevatte en humoristische, dialogen en toestanden ?

Blijf het graag zien.