Flowers in the Attic (2014)

Een wat slordige tv-productie. Vooral te merken aan de slordige edits voor de reclameblokken - irritant is daar een beleefd woord voor.

Heather Graham speelt de mother of all moeders from hell. Wat een ziek persoon - en dan die oma nog. Je zal het maar zo treffen. De sympathie ligt dan heel makkelijk bij de kinders - die erg charmant vertolkt worden. Engeltjes, in een scherp contrast met hun voorouders.

Verfilmd van een boek, en dit is dan de remake. Misschien het origineel maar eens opsnorren.

Goed zal ik de film niet willen noemen, naast het al wat vreemde gegeven van de hele film is vooral overduidelijk dat dit voor de televisie is gemaakt, met lelijke cuts richting reclameblokken (en dat weegt zwaar, want na elk toch wel emotioneel moment zo een lelijk einde ineens met zwart beeld en dan een scène daaropvolgend die helemaal niet past eigenlijk). Daarnaast soms wat kort, met twee irritante kleine kinderen en een hoog EO-gehalte. Maar toch kijkt de film best fijn weg met de twee oudste kinderen die best heel leuk spelen en een aantal mooie momenten in de film. Graham en Burstyn doen dan wel aan overacteren, maar deze theatersetting die de film eigenlijk heeft, maakt dat ook mogelijk en het past zowaar. 3,0*.

Beide versies (1987 en 2014) heb ik opeenvolgend bekeken, vandaar dat ik deze mening bij beide films plaats. Het plot is zo'n beetje gelijk, behalve het einde, wat bij beide films compleet verschillend is. Ik heb het boek niet gelezen, maar dat maakt wat het einde betreft voor mij niet uit. De 1987 versie vond ik wat authentieker, de 2014 versie wat heftiger. Vooral de oma in die laatste versie werd een stuk beter neergezet qua norsheid. Als het verhaal op ware gebeurtenissen is gebaseerd, dan moet dit een behoorlijk drama zijn geweest; zelfs tegen het onwaarschijnlijke aan. Voor mij scoren beide films gelijk, maar zeker niet hoog.

Remake dus.

Dit keer van Lifetime, waarbij het verhaal klaarblijkelijk dichter tegen het boek aan moest zitten. Dat vind ik allemaal prima, begrijp ook heel goed waarom dit niet meteen naar het witte doek werd gebracht. De oorzaak waarom deze remake een stuk minder effectief is dan het origineel is dan ook vooral omdat de regie zelf zo lui is.

Dit keer vooral een film die zich heel direct op het verhaal concentreert, daar de kracht die het mee kan benutten uitput, en verder geen moeite doet om zich daarin verder te verdiepen. Ontzettend slecht in beeld gebracht en een indruk dat het allemaal niet langer dan twee weken heeft geduurd om te editen, filmen en versieren. Het voelt nogal snel gemaakt aan. Niet vreemd ook dat de sequels soms in hetzelfde jaar uitkwamen.

Voordeel is het acteerwerk dat redelijk is, ondanks het duidelijke ongemak van de crewleden. Het is ook een nogal speciale manier om met dit soort onderwerpen om te gaan. Althans, de toonzetting ervan is nogal vreemd. Dat kan ik echter wel vergeven omdat het op bronmateriaal gebaseerd is die de uitleg erover vast een stuk subtieler heeft gedaan, dus er zal vast wel een onderliggende redenatie zijn die ik heb gemist.

Al bij al kent het wel een verrassend en soms schokkend verhaal. Dat weet dan ook vooral de aanwinst te zijn van de film, gecombineerd met wat aardig acteerwerk en een redelijk tempo. Verder staan dit soort looks bij films me nooit echt aan. Het was blijkbaar geen moeite om controverse als deze naar het grote doek te bewegen, wel teveel moeite om het vervolgens met een beetje gemotiveerde regie uit te werken. Ach ja, origineel blijft dus voor mij de winnaar.