Return to Oz (1985)

Mijn mening over deze film blijft staan. Helaas waren een aantal dialogen en special effects van mindere kwaliteit dan ik in eerdere gedachten had. Maar over het algemeen bleef het enge sfeertje in de film aanwezig. En ja, ik vind deze Oz versie nog steeds iets beter.

Eindelijk herzien en is me niet tegengevallen. Heerlijk avontuurvol filmpje met een donkere waas om zich heen. Voor de kinderen kan dit toch net een tikkeltje te eng zijn. De scène waar de Life Powder door Dorothy gestolen wordt is hier een goed voorbeeld van. Return to Oz slaagt erin een stel leuke personages te introduceren in het Oz universum. Pumpkinhead en Tic Toc hebben een aardige charme mee. Tin Man en de Cowardly Lion zijn vreemd genoeg alleen in een cameo te zien maar dit kwam door budgetaire redenen. Toch wel jammer want op deze manier blijft het idee hangen dat dit een werkelijk grootse film had kunnen worden. Verder heeft Return to Oz alles wat een avonturenfilm geslaagd maakt. De score is van goed niveau en de SFX simpel maar zeer effectief. Een klassefilm die perfect aansluit bij de donkere kerstdagen straks. Een aanrader!

4*

Wat een prachtig gitzwart sprookje is dit. De makers weten prachtig de twee opvolgers van het originele boek te combineren tot één geheel. Ze nemen de beste stukjes en smeden dit tot een superspannende film die nooit saai wordt en er het tempo constant in houdt.

Deze film is voor kinderen, maar doet niet neerbuigend en durft echt heel erg eng te zijn. Mombi en de Gnome King zijn geweldige, memorabele personages. Al vanaf het begin verzijlt Dorothy in de ene na de andere spannende situatie. De opening zal menig kind al nachtmerries bezorgen, en de scène waarin Dorothy het levenspoeder van Mombi probeert te stelen vind ik persoonlijk al superspannend. Bij de Gnome King voel je echt dat er wat op het spel staat en zijn transformatie tot stop motion monster ziet er prachtig uit.

Heel veel special effects zijn in die prachtige stop motion stijl, een kunstvorm die tegenwoordig bijna uitgestorven lijkt. Billina de kip is ook een realistische creatie en ale poppen zijn supermooi. Scarecrow ziet er een beetje vreemd uit maar dat deert allemaal niet; ik zie dit soort mooie figuren gewoon graag. Tick Tock en Jack Pumpkinhead zijn goede nieuwe vrienden, en echt missen doe je de andere personages niet heel erg. De Wheelers zijn lekker overdreven, maar toch ook erg eng met die maskers die hun maniakale koppen verbergen en dat enge gelach van hen is intimiderend.

De acteerprestaties zijn natuurlijk een stuk realistischer dan de film uit 1939, om goed hand in hand te gaan met het duistere verhaal. Fairuza Balk is aandoenlijk als Dorothy en Jean Marsh die Mombi speelt is erg eng. Nicol Williamson als de Gnome King is eng maar tegelijkertijd ook erg sympathiek. De stemmen zijn ook erg goed en niet te overdreven. Ik dacht door haar rol in Carrie dat Piper Laurie Mombi was, maar ze was dus Auntie Em, een kleine maar goede rol. Alleen jammer dat Toto niet een grotere rol heeft want het was een leuk hondje.

Ja ik ben erg te spreken over deze film. Een dikke tien met een griffel.

Als erg groot fan van de Japanse animatieserie (in Nederland door de VARA uitgezonden) is deze film een waar feest van herkenning. Personages als Tik-Tok, Jack the Pumpkinhead, Mombi, Gump, Ozma en de Nome King (en zijn eeuwige vrees voor eieren) komen allemaal voorbij. Bepaalde karakters zijn weliswaar iets anders (en sommige compleet anders) uitgewerkt, maar was erg verheugd al deze bekende jeugdidolen eindelijk eens in live-action op het scherm te bewonderen. Ook meteen zin gekregen de oude Tovenaar van Oz reeks er weer eens bij te pakken.

Maar zelfs zonder dit stuk jeugdsentiment is Return to Oz een ongekend genoegen om naar te kijken. Een prachtige sfeer, in mijn ogen een beetje vergelijkbaar met The Witches van Nicholas Roeg; af en toe heerlijk grimmig en surrealistisch, maar tegelijkertijd prima voor de jongere kijkers. De momenten met Mombi weten soms behoorlijk spannend te worden en ook The Nome King is fantastisch gedaan. Sowieso valt me op hoeveel effecten hier er nog prima mee door kunnen, ook al had de film hier en daar schijnbaar best wat budgettaire problemen. Toegegeven, sommige effecten zien er met hedendaagse blik wat sullig uit, maar al met al viel het me honderd procent mee hoe de film overeind blijft met de decors en effecten. Alles zit goed in elkaar, de karakters worden stuk voor stuk sterk neergezet en weten goed te boeien en mede daardoor verveelt de film geen seconde. Een groot genot om te zien, dat is zeker!

4,5 sterren.

Onderhoudende semi-vervolgfilm op de klassieker Wizard of Oz, met een relatief duister randje.

Dorothy gaat met een bont gezelschap op pad. Het opwindbare robotje en de kip zijn grappig.

Ik vind deze film wat minder magisch dan Wizard of Oz, maar Return to Oz kent zeker een aantal bijzondere scènes, zoals de scène met de hoofden. Het einde is ook sterk.

Fairuza Balk is een behoorlijk jonge Dorothy, terwijl het verhaal zich 6 maanden na de gebeurtenissen in Wizard of Oz afspeelt, maar een kniesoor die daar op let.

Gewoon leuk om eens gezien te hebben, maar voor mij geen film om nog eens te zien.

Bovenstaande discussie terzijde: ik heb meteen op de eerste dag Netflix het goud al gevonden! Return To Oz was een film die al op meerdere plaatsen op internet werd aangegeven als een kinderfilm die nachtmerries veroorzaakt en laat dat nu precies het soort film zijn waar ik dol op ben. Want laten we eerlijk zijn: het is redelijk slecht gesteld met duistere fantasyfilms. De verfilming van Coraline en werken van Del Torro terzijde, is het vaak cliché op cliché gestapeld en ontbreekt er echt een sense of wonder. Return To Oz is in dat opzicht precies het soort film waar ik zin in had: net zoals Labyrinth quirky characters, maar dan met de duistere ondertonen en het verbeeldingsvermogen van een Neverending Story.

Fairuza Balk is niet de beste kindactrice, maar ze heeft een aandoenlijke uitstraling als Dorothy, die in dit verhaal met een psychiatrische instelling een behoorlijk nare nasleep heeft van de gebeurtenissen uit de oorspronkelijke film. Dat ze ineens een stuk jonger is geworden nemen we dan maar even voor lief. Het gaat in deze film toch het meeste om sfeer en special effects. De stop-motion effecten van de Nome King zijn om van te smullen, terwijl de praktische effecten van de Wheelers eveneens erg sterk en angstaanjagend zijn. Met Tik-Tok, Billina en Jack Pumpkinhead hebben we een aantal nieuwe kompanen die net iets minder memorabel zijn dan die uit de eerste film, maar alsnog genoeg eigen gezicht hebben om niet te misstaan. Het zijn echter de slechteriken die de show het meeste stelen, want Mombi met haar hoofdencollectie en de Nome King (die stem van Nicol Williamson!) laten een flinke indruk achter en zijn zeker geschikt om kinderen nachtmerries te geven. Zoals het hoort.

Het verhaaltje stelt niet heel veel voor, maar opent een blik aan mogelijkheden voor mooie achtergronden en creaturen. Ik mis de jaren '80 alleen maar harder als ik er pas later achter kom dat dit soort films bestaan, waar ik vandaag de dag vastzit aan CGI en een daadwerkelijk gebrek aan fantasie. Vroeger was het beter.

Niets mis met sequels, maar je moet dan ook niet verschieten dat vergeleken wordt met het origineel. De versie uit de jaren '30 was een sprookjeswereld met de nodige liedjes, warme kleuren en boeiende figuren. Return to Oz maakt er eerder een avonturenfilm van. De wereld heeft minder fantasie en de figuren zijn nog kinderlijk. Te weten da we bij de originele film te maken hadden met heksen en vliegen apen. Er is 50 jaar terug veel meer werk gestoken in de film. Terwijl dit niet echt veel enthousiasme uitstraalt. Return to Oz is niet bepaald mijn ding. Dit kan echt niet tippen aan het origineel.

Deze donkere Disney-film komt uit 1985, een jaar waarin de Disney -studio's nog andere en opmerkelijke films uitbracht. (denk aan The Black Cauldron) Opmerkelijk, vooral omdat deze Disney "Classic" een duistere, zelfs bloederige toon heeft. Maar ook omdat er tussen de 'eerste' en deze sequel maar liefs 46 jaar zit. Helaas gedoomd om een genadeloze flop te zijn, doordat er werd vergeleken met de suikerzoete klassieker Wizard of Oz. Was dit terecht...? Nee, absoluut niet! De film gaat verder waar die 'eerste' ophield. Dorothy (Fairuza Balk) is weer veilig terug in Kansas bij oom Henry en tante Em. Ze kan al zes maanden, niet meer slapen en denk en praat veel over haar vrienden in Oz. Oom en tante zijn bezorgd en besluiten Dorothy naar een nieuwe wonderdokter te sturen. Dorothy weet daaraan net op tijd te ontsnappen en dit is de start van een nieuw avontuur in Oz. Maar niets is meer zo als het was, haar vrienden zijn weg, de Yellow Brick Road en Emerald City vernietigd en Toto is thuis gebleven. Gelukkig krijg ze wel hulp van andere vrienden: haar kip, Billina, Tik-Tok een soort pre-android, Jack Pumpkinhead met inderdaad een pompoenhoofd en Gunt een elandhoofd voor aan de muur. De film barst van het avontuur, inventieve plotwendingen en memorabele karakters, zoals een werkelijk sprookje betaamt, maar de boventoon is die van horror. Sommige scènes zijn werkelijk nachtmerrie-verwekkend. Ook zien we fantastische special effects uit de Jim Henson Creature shop en 'claymation' van Will Vinton. Wizard of Oz was als een zoete droom, dit is een prachtige nachtmerrie!

De jaren '80 staat bekend om zijn duistere en enge kinderfilms. Ook Disney - door velen gezien als meest kindvriendelijke filmstudio - deed hier aan mee. In het jaar 1985 maakten ze niet alleen het zwaar ondergewaardeerde The Black Cauldron waar zelfs zombies en bloed in voorkomen, maar ook dit geflopte vervolg op The Wizard of Oz is niet zo kindvriendelijk als zijn voorganger.

Terug in Kansas kan Dorothy niet slapen. Niemand geloofd haar verhalen over Oz en haar ouders besluiten de haar door een electro-shock therapie te laten genezen. Dorothy weet echter te ontsnappen en samen met haar kip komt ze opnieuw terecht in de wereld van Oz. Er is echter geen spoor van haar vrienden te bekennen. Na haar vertrek word het land geregeerd door een gemene koning...

Ik kan me niet herinneren ooit The Wizard of Oz te hebben gezien, maar ik herinner me wel dat het boek ooit aan me voorgelezen is. Return of Oz is gebaseerd op twee van de vele vervolgen die op het eerste boek zouden volgen, The Marvelous Land of Oz (1904) en Ozma of Oz (1907). Hoewel ik persoonlijk Narnia een stuk leuker vind, kan ik het kinderlijke charme van de wereld van Oz erg waarderen. Zeker gezien de boeken van L. Frank Baum een soort allegorie zijn op escapisme.

Hoewel Return to Oz zeker geschikt is voor kinderen bevat de film inderdaad aardig wat Nightmare fuel. Het begint al met de elektroshock therapie in de kliniek en daarna zijn er dan die clowneske punkers op stelten. Wel schokkend waren de van hoofd wisselende boze koningin en de listige steenkoning. Maar de enge kinderfilms zijn juist degene die ik vroeger het leukst vond, dit zou vroeger makkelijk een van mijn favorieten zijn geworden. Minder aan Return of Oz is dat de terugkerende personages uit de vorige film nauwelijks inhoud hebben. De leeuw en blikman spreken niet eens een woord. Ook blijft het Disney en daardoor is de film vrij kort en eindigt het met een groot deus-ex-machima (die rode slippers), maar door de duistere kant zie ik dat maar door de vingers.

Return to Oz is een heerlijke mix van jaren ’80 effecten. We hebben hele oude technieken zoals maté-painting en mannen-in-pakken, maar ook dure technieken zoals Animatronics van The Jim Henson Creature Shop en heel veel Claymotion van de beroemde Will Vinton. De scènes in Oz moeten ongelofelijk veel werk gekost hebben. Geen wonder dat de film $25,000,000 gekost heeft (meer als het dubbele van Star Wars). Alles zag er ook schitterend uit, op de Wheelers en de menselijke gedaante van de Nome-king na dan.

De muziek van David Shire was prachtig en had precies de sfeer die de film nodig had. De film was ook mooi opgenomen. Toepasselijk was dat 'in de echte wereld' haarscherp, ietwat grauw en ultra-realistische kleuren werden gebruikt (zoals je in historische films ziet) en in Oz wat zachtere heldere kleuren. Om toch een soort connectie te hebben met The Wizard of Oz waren de kostuums vrij simpel en gedateerd in met name het einde, in mijn inziens geslaagd want alleen de effecten en de Wheelers verraden dat de film in de jaren ’80 is gemaakt.

Wat ontbrak waren echter de musical-liedjes. Nu vind ik dat een zegen, maar het bioscooppubliek dacht daar anders over en Return to Oz flopte gigantisch. Volledig onterecht als je het mij vraagt, want Return to Oz is een heerlijke fantasievolle en avontuurlijke kinderfilm die best wel duistere momentjes kent.

Ik geef deze film 5 sterren maar dat komt bijna alleen omdat ik met deze film ben opgegroeid.

Ik heb deze film vroeger wel 1000 keer gekeken als het niet meer is.. Hahaha!

Ik weet dat dit niet echt een high tech film is maar hij is dan ook meer dan 30 jaar oud. En voor mij is de film helemaal geweldig!

Ik vind de Return to Oz helemaal niet eng. Nooit eng gevonden. Mijn dochter van bijna 6 kijkt nu de film voor de 2de keer achter elkaar. Ze vind het totaal niet eng.

Jeugd sentiment net zoals The never enting Story en de Goonies. Geweldige films..

Goeie film over een meisje met waanbeelden die door haar moeder naar een sanatorium wordt gebracht. Alhoewel avontuurlijk en onderhoudend gebracht, stelt het verhaaltje niet al te veel voor van dit late vervolg op The Wizard of Oz, en is het ook meer een herhaling. Wel fantasievol met originele en prachtige decors, kostuums en creatures. Een kleine 3.5 sterren.

Geweldig gewoon! Dit soort films waren toen al zeldzaam en worden nu helemaal niet meer gemaakt. En als er al een klassieker uit de kast wordt gehaald wil men maar al te vaak te veel aan gaan passen.

Een prachtig gemaakte film met schitterende decors en praktische effecten. De show wordt gesteeld door de vele

fantasie figuren. Mijn favoriet blijft Tik Tok. Ongelooflijk hoe deze steam punk variant (je kunt hem als een klok opwinden) van R2-D2 je sympathie wint. We zien helaas weinig van een aantal figuurtjes van de eerste film (Tin Man, Lion en Scarecrow) maar ze zitten wel in de film en zijn ook goed gedaan (vooral die prachtige leeuw was ook geweldig om even te zien op het eind). Wat de creatievelingen gemaakt hebben aan figuurtjes mag zich meten met de creature shop van Jim Henson.

En dan heb ik nog niet de knappe stop motion genoemd waarmee de Nome King vorm is vormgegeven. De Nome King die een stem heeft die ik zou herkennen uit duizenden: de geweldige Nicol Williamson die ook al zo goed was als Merlin in Excalibur!

De film is best wel duister maar zeker niet ongeschikt voor kinderen. Er zitten nu eenmaal griezel elementen in, de elektro shock therapie voor Dorothy die blijkbaar zo'n teveel aan fantasie heeft dat haar ouders haar naar de dokter sturen, de bijna punk achtige wheelers, of de heks Mombi die haar hoofd af kan zetten.

De kleur (emerald) groen speelt een belangrijke rol in het verhaal en het is niet toevallig dat de ogen van de briljant gecaste en debuterende Fairuza Balk deze kleur ook hebben.

Bepaalde elementen uit het echte leven van Dorothy worden verplaatst naar de fantasiewereld, zoals bijvoorbeeld die zuster die we terugzien als Mombi. Frank L Baum heeft overigens de naam OZ gebaseerd op de organisatie van twee alfabetisch georganiseerde kastlades bedoeld voor documenten, waarvan op de bovenste AN stond en de onderste OZ.

Op het einde was het toch lastig een traantje te onderdrukken bij het afscheid. Het blijft ontroerend om een kind te zien met dit soort fantasievrienden, heerlijk toch. Deed ook denken aan de geweldige fantasy film die een jaar later kwam uit de stal van Jim Henson, Labyrinth.

Van Oz waren er ooit plannen van American McGee om hier games van te maken zoals hij ook had gedaan met Alice in Wonderland. Helaas is het nooit van de grond gekomen. Zo jammer omdat je hier toch een goudmijn ziet van kleurrijke personages en wondere werelden. Er zijn maar liefst 14 boeken van Frank L Baum over Oz!