The Babadook (2014)

Mehh. Doet zichzelf groter/beter lijken, dan dat het eigenlijk is. Babadook wordt namelijk vrijwel volledig gedragen door de power performance van Essie Davis. De rest is uitgekauwd, voorspelbaar en schommelt simpelweg té veel tussen genres in. Dat is natuurlijk niet per definitie erg, maar voelt binnen dit bekende concept wel als gemis. Misschien is het 't ontbrekende stukje lef van de beginnend regisseuse, wie zal 't zeggen. Zéker niet slecht(!), maar don't believe the hype.

Griezelfilm die meer steunt op psychologische onderdrukte angsten dan goedkope schrikeffecten. Dat werkt altijd beter, en met een film als Babadook is dat opnieuw bewezen. Een sluipende en mysterieuze demon die zich met de angst van zijn slachtoffers voedt terroriseert een labiele moeder (die haar echtgenoot verloren heeft in een ongeluk en er nooit echt overheen is geraakt) en haar zoon. De deprimerende situatie van de moeder en de zoon versterkt de sfeer en in sommige scènes werkt dat helemaal zoals het hoort. De film is vrij somber met een kille neerslachtige sfeer, mede omdat een kind bedreigd wordt door zijn eigen moeder , en dat maakt het op sommige momenten vrij intens. Er kon misschien nog meer uit gehaald worden naar mijn gevoel, maar ik ben alvast redelijk tevreden en dit is zeker een gepaste film om op Halloween op te zetten

Hmmm ik had toch iets anders verwacht na het bekijken van deze film...niet dat ik dit slecht vind hoor...ik miste wat schrik effecten eigenlijk.

Visueel gezien zien deze film er goed en origineel uit en de sfeer is goed te noemen.

De basisdingen uit deze film hebben we vaker gezien maar het word hier wel op een originele manier gebracht...acteerprestaties zijn goed al vind ik zelf.

De audio in deze film vind ik erg sterk overkomen......uiteindelijk niet de film die ik verwacht had maar daarom zeker niet slecht.

Een deel twee zou welkom zijn om het een en ander verder uit te diepen.

Heerlijke en bij vlagen creepy film, een soort moderne Repulsion in het kwadraat. De hoofdpersoon speelt erg overtuigend een moeder die dankzij een trauma steeds verder aftakelt in een angstpsychose met slapeloosheid en hallucinaties. En een even dikke pluim trouwens voor de onheilspellende geluidsband.

Normaal moet ik weinig hebben van dingen als bewegende spulletjes in een huis maar hier bevalt het prima omdat het net zo goed waanbeelden van de vrouw kunnen zijn (met het monster als een soort metafoor of manifestatie van haar ziekte). Ook de setting van het huis, de vele grijs/zwarte kleuren en het camerawerk zijn effectief. Over het algemeen is er een rustige en eerie vibe, maar af en toe is het juist zenuwachtig geëdit en lekker dicht op de huid gefilmd.

Behoorlijk ijzingwekkend vind ik het moment dat ze op het punt staat haar zoontje te wurgen. Handig gedaan omdat het al werd "aangekondigd in het boek", maar dat die moord en zelfmoord uiteindelijk dan niet echt gebeuren is een gemiste kans, zat er met afgrijzen op te wachten: 'zal ze dan echt...'. Jammer, want dat had de film nog meer doen uitstijgen boven de soortgenoten met cliché-elementen en had het echt luguber gemaakt en gedurfd, een einde met een stomp in de maag á la Martyrs.

Maar blijft overeind dat het een mooi gemaakte, sfeervolle en naargeestige horror is (waarbij het geluidsvolume natuurlijk hoog moet : ) .

The Babadook stelt wat mij betreft niet teleur. Hij is doeltreffend, sfeervol, goed vormgegeven, overtuigend geacteerd en weet cheap scares te vermijden. Toch was ik niet zo overtuigd als ik van tevoren gehoopt had.

Ondanks al die positieve zaken hierboven was ik dus niet onverdeeld enthousiast. Mijn verwachtingen na de bespreking van de film in de Slashfilmcast, het BBC Filmprogramme en het zien van de trailer lagen wat hoog en dan ligt een kleine teleurstelling soms in het verschiet. Het gaat te ver om The Babadook een teleurstelling te noemen, maar ik had er misschien stiekem nog iets meer van verwacht.

Het was leuk om de Duits expressionistische roots te zien in een moderne horrorfilm, en ook hoe Amelia's innerlijke worsteling werd weergegeven door wat ze zag op tv (Hier een leuk artikel over de tien films die Jennifer Kent beïnvloed hebben). Ik hou er erg van dat filmmaker zich bewust zijn van het genre waarin ze werken en precies weten hoe ze hun eigen visie daarin vorm willen geven. Kent lijkt behoorlijk introspectief, en geeft hommage zonder jatwerk.

Er waren voor mijn wel een paar momenten die niet helemaal uit de verf kwamen. Ergens in het begin omhelst Samuel zijn moeder en vrij snel snauwt ze 'don't do that'. Op IMDb wordt dit door enkele users in een seksuele context gezien, dat hij haar op een niet gepaste manier aanraakt of zelfs dat ze zijn opwinding 'zou voelen'. Dat laatste lijkt me onzin, maar wat er precies wel bedoelt wordt ontgaat me. In het kader van de missende vader en het feit dat dat zo is vanwege het ziekenhuisritje voor Samuels geboorte, en in de context van het veelvuldig samen in bed slapen (ok, ze hebben nachtmerries, maar dan nog) kan ik het eerste niet gelijk van de hand doen als onzin. Maar het komt verder in de film te weinig terug om het echt als een geldend onderliggend thema te kunnen zien. Ook op het einde zat een moment waarbij de moeder zich richt tot de Babadook, opeens toch heel hard gilt en de focus wéér op haar mond lag. Ging hij er nou weer in? Nee hij vlucht naar beneden naar de kast? Het was niet gelijk duidelijk wat er nu precies gebeurde.

Wat het einde betreft en de manier waarop je de film kan interpreteren, ik weet niet in hoeverre het monster in de kast opgesloten te hebben, en het af en toe voeren voor mij ècht bevredigend werkt. Er zijn inderdaad aankondigingen in de film die tot deze uitkomst leiden, maar een klein gevoel van onvrede bleef er toch. Is de Babadook echt, of is het echt een waanvoorstelling van de moeder die staat voor haar onvermogen van haar kind te houden? Of is hij tevens echt, èn door haar in het leven geroepen om dezelfde reden? Is het einde wel echt het einde van de Babadook, of kan hij ieder moment weer terugkomen? Waarom ziet Samuel hem veel eerder gemanifesteerd, als het de creatie van zijn moeder is, en betekent dit dat hij echt is? - wat mij betreft (grotendeels) een goed teken als een horrorfilm je na laat denken over dit soort vragen.

Kent wilde terug naar de stijl van de effecten van Méliès, alleen die instelling en de expressionistische roots maken het voor mij al de moeite waard. Een Australische horrorfilm, waarbij je de insteek ook echt terugziet in het eindproduct, onderscheidt zich wat mij betreft van alle inwisselbare horrorfilmpjes die ik (om die reden) steeds minder kijk. Doe daar de nare, goed opgebouwde sfeer bij en het prima acteerwerk en je hebt met The Babadook een uitstekende horrorfilm, die wellicht alleen bij het oudere publiek iets beter valt dan bij de jongeren van nu. Zou me niet verbazen dat wie (wat film kijken betreft) opgegroeid is nà Hostel met voorals films als Saw de enorme koker aan haunted house films en dergelijke, meer scares van een horrorfilm verwacht, terwijl The Babadook om sfeer en drama draait. Die twijfel klinkt ook in Kents eigen woorden door, in het interview van bovenstaande link. Ik ben blij dat ze de film heeft gemaakt zoals ze hem zelf wilde maken, zonder er elementen aan toe te voegen om de jonge, eigentijdse horrorliefhebber ook te voorzien van waar hij/zij aan gewend is geraakt de laatste jaren. Tot mijn grote verbazing lijkt echter het tegenovergestelde het geval, wat waardering betreft volgens de IMDb demographics wat ratings betreft. Onder de 18 geven de hoogste waardering en de iets ouderen juist lager. There Goes my theory...

Wat de beschikbaarheid van de film betreft, betreurenswaardig dat er geen bioscooprelease komt voor een film als deze (volgens mij zou hij het prima doen met wat marketing en zo'n trailer), maar dat we tot maart 2015 moeten wachten voor een release van a-film terwijl hij deze maand al legaal via VOD te kijken is op Amerikaanse sites (maar lastig voor veel gebruikers wegens internationaal copyright geneuzel) en nu ook al is te pindakazen, is wat mij betreft illustratief voor het eigen ruiten inkinkelen van de industrie. Zorg dat hij legaal te bekijken is. Ik betaal er graag voor.

Al met al, zeker een aanrader, en ik hoog mijn aanvankelijke 7,5 toch op naar een 7,8 (en dus 4 sterren), nadat de film en de gedachten erachter zijn ingezonken.

4*

Ik vind dat er wel erg geforceerd gezocht wordt naar b.v. psychologische verklaringingen van het vrij infantiele en het bijna lachwekkende babadook monster.Het is juist het gebrek aan een goed ( en eng ) verhaal dat je je toevlucht gaat zoeken naar antwoorden die er gewoon niet zijn. Het is een, laat ik zeggen, goed bedoeld maar slecht product wat niet eng is , vrij slecht geacteerd en bewust vragen oproept omdat dat de enige manier nog is om de film enigzins bespreekbaar te houden.

Hoewel het verhaal wel aardig gevonden was en ook wel redelijk wist te boeien (inclusief de sfeer), viel deze film me uiteindelijk toch tegen. Dat kwam vooral omdat er geen spanning of schrikmomenten inzitten en "The Babadook" zelf eigenlijk ook weinig voorstelt. Ook heb ik me behoorlijk zitten te ergeren aan het zeer vervelende irritante jochie Samuel (wel goed gespeeld door Noah Wiseman) die me regelmatig het bloed onder de nagels uithaalde (zijn moeder overigens ook en dat hoorde ook bij de opbouw van het verhaal) met zijn aandachttrekkerij en aanstellerij. Het was ook niet meer normaal hoe vaak hij "mom" riep.

De opbouw van het verhaal is heel erg traag en langdradig en voordat er eindelijk iets gebeurt (dat had best een goed schrikmoment kunnen zijn die bed scene, maar men verprutste dat helemaal en het was eerder lachwekkend), zijn we al ruim 45 minuten verder en heb je alleen maar een irritante Samuel gezien en zijn moeder die dan door toedoen van Samuel al min of meer rijp is voor opname in een kliniek. Dan had ze tenminste wel haar rust gehad en zou ze ook verlost zijn van Samuel die als het mijn zoon was geweest, allang hardhandig alle hoeken van de kamer had gezien. Dan zou hij meer bang zijn voor mij dan voor de "Babadook"

De moeder gespeeld door Essie Davis is overigens wel het enige pluspunt in deze film, want ze speelde goed en overtuigend en ik vond haar ook wel wat weg hebben van de Amerikaanse actrice Sissy Spacek. De overige cast heeft min of meer maar een beperkte rol, want deze film draait puur om de moeder en haar zoon. Wat dat betreft is deze film ook vrij goedkoop geweest (o.a. te zien aan de effecten) want het speelt zich grotendeels af in hun huis. In de laatste 15 minuten weet de film nog een beetje te boeien maar het einde valt dan weer vies tegen en is ook best wazig.

Gezien de trailer had ik eigenlijk gehoopt op een spannende film met veel schrikmomenten. Maar omdat beiden ontbreken is deze film me al met al gewoon tegengevallen.

Slaapverwekkend. Een labiele moeder en haar zoon worden geteisterd door een kinderachtig monster genaamd Babadook. Mr. Babadook teert op angst en vliegt letterlijk als een bordkarton door de slaapkamer en zegt zijn eigen naam soms. Probeer daar maar eens iets spannends van te maken.

De depressieve, kille sfeer is ondanks dat aanwezig. De film heeft zijn stiltes en er wordt veel gebruik gemaakt van donkere ruimtes en schaduweffecten. Davis is een groot pluspunt die een tot waanzin gedreven moeder perfect weet neer te zetten. Maar nu wordt die waanzin min of meer al in de schoot geworpen doordat je tegenspelertje een vreselijk irritant rotjong is. Vanaf de allereerste seconde dat hij aan het voeteneind van het bed stond te schreeuwen wist ik het al; dit wordt één en al ergernis. Het drukke gedoe, die schelle stem en die misplaatste puppy ogen onder die warrige pruik deden me af en toe vol afgrijzen wegkijken van het scherm. Ik neem dan ook aan dat de vulgaire taal die Davis naar zijn hoofd slingert gemeend is, en dat de filmcrew hem met liefde een paar keer door het huis slingerde. Dat heeft ze vast een aantal takes extra gekost.

Door al die ergernis hoop je gewoon dat in elk geval dat joch sterft. Dat dan door zijn eigen moeder zou gebeuren maakt het alleen maar mooier, en in dit geval nog geloofwaardig ook. Maar helaas wordt daar niks mee gedaan. Geluid is wel een pluspuntje, maar The Babadook heeft een te kinderachtige feeling, alleen de naam al. Klinkt net zoiets als 'The Kiekeboe'. En Wiseman gaat op de zwarte lijst trouwens. Jezus.

Deze film is een geweldige horror die sterk is door het subtiel uitbeelden van psychologie en emoties i.p.v. het opdringen van schokkende beelden. Het ontstaat allemaal uit een onschuldig kinderverhaal en vormt zich met een minimale verschijning tot een serieus angstaanjagend en vaak denkbeeldig optreden. Wat vanuit een kind wordt gebracht krijgt volle bezetenheid, waarbij de moeder ook steeds verder wegzakt in een gat van depressies en insomnia. Het is echt van een hoogstaand niveau dat er met zo weinig middelen zo een sterke film gemaakt kan worden.

Redelijke horror film, die niet helemaal aan de verwachtingen voldeed. De spanning wordt aardig opgebouwd, maar echt nagelbijtend wordt het niet. De schrikmomenten zijn zeer schaars en angstaanjagend wordt het al helemaal niet. Verder is de film vrij standaard, met een boze entiteit die steeds meer gaat aanrichten. De acteurs doen het goed, met name de moeder.

Vol verwachting klopte het hart, maar helaas....2.5

"If it’s in a word, or it’s in a look

You can’t get rid of the Babadook.”

Om een horror te doen slagen zijn er verschillende mogelijkheden voor handen. Ofwel gebruik je gore elementen zodanig dat het bloed,ingewanden en allerhande andere slijmachtige ingrediënten druipend, glibberend en stromend in beeld worden gebracht. Ofwel laat je een oudgediende (vampier,weerwolf of seriemoordenaar) opdraven die tijdens nachtelijke activiteiten mensen de stuipen op het lijf jaagt. En anders gebruik je een buslading uit de onderwereld afkomstige demonen die de controle overnemen van een zwak persoon of één of ander krakkemikkig gebouw en door toepassing van religieuze rituelen uitgedreven moeten worden, wat dan weer lijdt tot rondvliegende voorwerpen en in vreemde talen sprekende wanstaltig uitziende bezeten personen. “The Babadook” heeft niets van dit alles. Dit fijnzinnig horrorverhaal moet het hebben van donkere hoeken en akelige geluiden. Een verhaal dat op verschillende manieren kan geïnterpreteerd worden en waarbij het fenomeen “The Babadook” verschijnt door het lezen van een alledaags voorleesboek dat plotsklaps opduikt in Samuels boekenkast. Idem zoals in “Candyman” waarbij de legendarische figuur Candyman verschijnt als je zijn naam vijf keer scandeert voor een spiegel of zoals in “Evil Dead” de demonen vrijkomen doordat een tape met oude rituele teksten wordt opgestart, verschijnt “The Babadook” in het leven van Amelia en Samuel.

Recensie The Babadook

"You can't get rid of the Babadook."

Veel gemengde reacties, maar ik moet zeggen dat ik me hier wel mee vermaakt heb.

Het gegeven rondom een voorleesboek dat geen typisch kinderverhaal blijkt te zijn, is leuk gevonden. Mede vanwege de pakkende - lugubere - illustraties en de manier waarop het gebracht wordt. Het belooft in ieder geval veel onheil. Alleen moet je wel door het irritante gekrijs van Noah Wiseman zien te komen; je zou eigenlijk willen dat hij meteen opgeslokt wordt door meneer Babadook...

Gelukkig wordt er op een dusdanige wijze een kille sfeer neergezet i.c.m. een degelijk spelende Essie Davis. Naargelang de speelduur vordert, bekruipt je als kijker dan ook een onderhuidse spanning die alsmaar sterker wordt. Hoewel het nergens echt eng wordt, is de gang van zaken intrigerend te noemen. Er wordt namelijk mooi omgesprongen met de psyche.

Al met al een aardige psychologische horror, maar het had gedurfder gekund. Tevens moet je rekening houden met een ergerniswekkende Wiseman.

3,0 Sterren.

Een hele aparte horror. Het kinderboek over de Babadook is een leuk concept en leuk getekend en de naam Babadook-dook-dook bekt ook lekker.
In het begin ergerde ik me dood aan het irritante kind maar naarmate de film vorderde werd hij gaandeweg sympathieker en had ik enorm met hem te doen. Knap gedaan.
Er hing een creepy sfeer in die film met het donkere naargeestige huis en de labieler wordende moeder. Waarom de Babadook uiteindelijk gezellig in de kelder moet verblijven waar hij wormpjes krijgt te eten is me een raadsel, maar neemt niet weg dat ik me prima heb vermaakt met deze film.

Middelmatig.

Ik moet toegeven; het concept is leuk bedacht, ookal is het niet bijster orgineel omdat we ookal films zoals The Boogeyman hadden endergelijke, maar als het dan ook nog goed uitgevoerd werd..

De hele film heeft een hele deprimerende sfeer om zich heen hangen en opzich is dat voor een horrorfilm niet zo erg, maar het leidt gewoon tot niks. Het meest erge van alles is nog wel dat dat Badadook monster ook totaal niet eng is. Wat ik al zei; er word te weinig met het hele concept gedaan en als dan de schrikmomenten ook nog een nauwelijks tot niet aanwezig zijn dan hou je gewoon een hele middelmatige film over. Ook van dat kind werd ik knettergek, ''doe gewoon normaal dacht ik de hele tijd''. Beter overslaan deze, snap de positieve reviews boven mij dan ook totaal niet.

2*

Goed.

Valt in de categorie van psychologische problemen verbeeld als horror. Veel drama dus in de eerste helft, wat meer typische horror elementen in het tweede deel. Volgens mij leunt het allemaal op het verwerken van de dood van haar man (de Babadook manifesteert zich ook een aantal keer als hem en meermaals wordt er in de film op gehamerd dat ze dat verlies nog niet verwerkt heeft. Ook op het einde krijgt het zoontje voor het eerst een verjaardagsfeestje op de dag zelf. Dat de Babadook dan nog in de kelder zit kan je perfect verwoorden als "het een plaatsje geven". Heel veel toevoegen doet het niet wat mij betreft, maar ach.

De film leunt sterk op de performance van Essie Davis, enige jammere was dat ik het een hele film lang als een afspiegeling van Burstyn's rol in Requiem for a Dream gezien heb. En dan komt Davis er niet als winnaar uit. Los daarvan, wel goed geacteerd. Ook het jongetje trouwens, zwaar irritant kind maar aardig neergezet.

Lastig aan dit soort films is dat het twee aspecten probeert samen te brengen die niet altijd even goed samengaan. Qua horror schiet deze film dan toch een beetje tekort. Niet dat Kent er dan maar wat extra jump scares in had moeten gooien, maar mag het iets enger? Iets minder derivative? Moet de Babadook echt als Kayako klinken? Die was gisteren pas weer met haar eigen avontuur voorbijgekomen ...

Jammer dat het films als deze moeilijk lukt om beide aspecten écht goed uit te werken. Babadook blijft dan ook meer een duister sprookje als verbeelding van de psychologische problemen van de moeder.

De kritiek is verder ook goed te voorspellen. De vakpers houdt toch niet van zo van core horror dus die zijn blij met dit soort filmpjes, de horrorliefhebber wil toch iets stevigers wanneer de demonen compleet losgaan. Blijft wel het feit dat het mooi in elkaar is gezet en als duister sprookje best charmant is. Drama kant is ook gewoon goed uitgewerkt, maar de combinatie had iets spannender gemogen.

3.5*

The Babadook

Ondanks dat de film hier en daar afgekraakt werd, en als slecht word bestempelt, heb ik toch een poging gewaagd de film te gaan kijken.. En ik moet eerlijk zeggen dat, de film me nog prima mee gevallen is.. Er zat een leuk verhaal in verwerkt, ondanks dat schreeuwlelijk van een kind waar ik me ontiegelijk aan heb kunnen ergen, blijf je wel strak in het verhaal zitten... De monster van "The Babadook" kon wat mij betreft wel een stukje beter, en ik begon met ook te ergen aan het feit dat de monster zo prachtig over het plafond heen liep......

Essie Davis speelde haar rol prima! Niks niet echt aan geïrriteerd! Maar, over Noah Wiseman zullen we het maar niet hebben. Als hysterisch kind deed ie het goed, maar wat wou ik hem toch een paar keer flink onder z'n kont trappen.. BAH! Hoe die alleen al met z'n moeder omging in de film vond ik best wel erg om te zien, maar goed.. Films is een film (Meestal!). Tim Purcell als "The Babadook" deed het ook wel leuk... Ba! Ba! Dook! Dook! Dook!... Dat zinnetje zit nog steeds vast in m'n kop...

The Babadook wist je gedachten echt wel goed in de creepy zweer te brengen! En dat is aardig goed gelukt! Schrikken deed ik niet, maar goed, hoeft ook niet bij een film als deze.. Want de hele film vond ik al duister genoeg! Helaas kan ik er dan niet tegen, ondanks dat het een film is, dat er een hond word vermoord op nare wijze.. Dan moet ik toch altijd aan mijn eigen hondje denken!

Leuk dus, om een keer gezien te hebben!

3.0*

Ik had er veel meer van verwacht. Positief dat de makers proberen om de standaard horrorschrikmomenten te ontlopen, wat zorgt voor iets meer creativiteit. De film richt zich vooral op een de aftakeling van de moeder (het deed me wat denken aan The Shining) en haar gedrag richting haar zoon. Dat proces wordt best aardig getoond, maar buiten dat om is de film vrij matig. Er zijn geen voorspelbare schrikmomenten, maar de film weet dan ook zo goed als niet eng of beklemmend te worden.

Daarnaast vond ik de labiele moeder vervelend, maar haar zoon was nog veel erger met zijn geschreeuw en gezeur. Al bij zijn eerste scene had ik genoeg van hem en hoopte ik dat hij een vervelend einde zou krijgen. Helaas loopt het anders. Dat alles bij elkaar genomen levert de film wel een voldoende op, maar meer ook niet.

3*

Had hier enorme verwachtingen van. Helaas bleken ze alweer voor niets geweest. The Babadook doet er in principe inderdaad goed aan om bepaalde horrorclichés te vermijden, maar het resultaat hiervan is dat The Babadook ergens tussen horror en psychologisch drama zweeft en de plank in beiden misslaat. Nergens wordt de film, met uitzondering van een enkele scène, eng. En dat terwijl het uitgangspunt veelbelovend is. Als psychologisch drama gaat er nog veel meer mis. Als er iemand een prijs verdient voor overacting is dat Essie Davis wel. Onderhond maakte terecht de vergelijking met Ellen Burstins rol in Requiem for a Dream. Zie beide films en herken de betere actrice. Niet erg moeilijk. Nee, Jennifer Kent slaat de plank volledig mis met The Babadook. Wat begint als horror ontaardt in een matig drama'tje met een wel erg sneu einde. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik hoop op een Amerikaanse remake van The Babadook. Als het maar van een kundig horrorregisseur is. Kent bakt er weinig van.

Ik had geen flauw idee wat te verwachten, maar het verhaal sprak me wel aan. The Babadook is een horrorfilm die nog wat in de schaduw staat, maar zeer sfeervol is. Vooral als je merkt dat de film vooral bestaat uit een huis met 2 mensen en hun hond waar vreemde dingen gebeuren. We hebben het de laatste jaren al wel meer gezien en de vraag is of dat wel interessant genoeg kan zijn. En dat is toch wel het geval. Less is more en de kracht zit duidelijk in het opbouwen van de sfeer. Ik moest denken aan films als The Conjuring, The Exorcist, The Omen en deels zoals hier gezegd Requiem for a dream. Zonder al te veel prijs te geven, zit je met de opbouw lang na te denken of we te maken hebben met een psychologisch probleem (overlijden man/vader en te kort aan slaap), of er wel degelijk een Babadook aanwezig is.

Kent brengt het er goed van af, al mist hij volgens mij de ervaring nog om naar het einde toe iets te doen met die opgebouwde spanning en het richting finale te brengen. Vanaf dan wordt het nogal voorspelbaar en mist het de kans om deze film echt te doen uitspringen in het genre. Jammer, want er zat veel potentie in. Kan misschien wel werken met een Amerikaanse remake, zolang me het idee 'less is more' in het achterhoofd houdt. En dan is het nog de vraag of we wel zitten te wachten op een remake, gezien er al veel films in dit genre de laatste tijd gemaakt zijn.

Toch best een tegenvaller. Veel goede dingen over gehoord, maar de film is hoofdzakelijk langdradig en amper eng. Hoofdrolspeelster Essie Davis en haar creepy zoontje zijn overtuigend in de hoofdrollen, maar de personages die ze neerzetten zijn behoorlijk vervelend. De titelfiguur, weggelopen uit een bizar kinderboek, is een fraaie creatie, maar veel te weinig in beeld en uiteindelijk te anoniem. De film zelf is al met al te vrijblijvend en lang niet indringend genoeg.

Rouw- en verwerkingsproces verpakt in een adequate horror, al mist het wat dat laatste betreft een klap op de vuurpijl. Waar Kent het drama geraffineerd afrondt, weet ze met haar duvel niet helemaal tot een aansprekende ontknoping te komen, maar de film is stevig genoeg om dat te kunnen hebben. Macaber, dat pop-up boekje, net als het stomme filmpje op TV.

Niet dat het verder nu zo eng of enorm spannend is, maar de Babadook doet wat het zelf belooft: onder de huid kruipen. Kille setting, dit in donkerblauw gedrenkte huis, de klankband zet een paar keer freaky aan en dat joch opent echt geweldig irritant, waarna de rollen stilaan worden omgedraaid en het steeds meer op de mentale aftakeling van moeder toespitst.

Knap gespeeld door beide, soms zeer onaangenaam om naar te kijken en te luisteren. Daar zit in wezen meer horror dan elders, al werken plaagstootjes en dergelijke wel. Met het stemmetje had Kent wellicht iets meer kunnen doen. Had allemaal best nog wat kwellender gekund. Desalniettemin een behoorlijke balansoefening op het slappe koord van twee genres.

En dan te bedenken dat ik deze film bijna had overgeslagen. Toen ik zo de inleiding las dacht ik echt van....Mja. Maar goed dat ik de film wel heb gekeken want wat was dit een heerlijke film! Er wordt gespeeld met de vraag is het nu psychologisch of is er echt een monster. Mensen met kinderen kunnen zich zeker wel indenken een half onhandelbaar kind dat monster onder het bed hoort. Weg nachtrust Daar draai je wel van door! Ook het eind vond ik Briljant In de meeste films word er dan zo`n monster overwonnen maar nu is het monster bang en leef verder in de kelder.

Ik vind dit toch echt wel een pareltje hoor. Had de recensies wel gelezen en kende de positieve kritieken, dus de verwachtingen waren wel hooggespannen. Echter had ik wel een verkeerd beeld want ik verwachte echt heel veel scares en dergelijke maar zo zit The Babadook niet in elkaar. Het draait hier veel meer om een alom en continu aanwezige angst en een flink stuk psychologie eromheen.

Eigenlijk vraag je je de hele film lang af of The Babadook wel werkelijkheid is of dat de moeder simpelweg aan het doorslaan is. . Overigens, Essie Davis speelt haar rol fenomenaal. Man, man, man, wat een overtuiging zit daarin! Die vrouw verdiend echt een prijs voor haar acteerwerk in deze film.

Al met al een heerlijk aparte film, en het boek staat ook al in de pre-order dus ben benieuwd als 'ie binnenkomt!

4*
8/10 (IMDB)

Een op het eerste gezicht veelbelovende horrorfilm met zo ongeveer het meest irritante ADHD-kind ter wereld. Ik verlangde zelfs weer even terug naar die vervelende zieligkijkende Haley Joel Osment, die ondanks zijn 'sla-mij'-hoofd nog wel gewoon zijn smoel kon houden.
Essie Davis zet een prima rol neer als de moeder, en weet de angst en andere emoties overtuigend te brengen. Zij was veruit het sterkste element in de film, die verder helaas afgeraffeld aanvoelde. Niet qua horrormomenten, want die waren er genoeg, maar qua plot. De film lijkt bepaalde zaken te willen benadrukken (o.a. de aanwezigheid van de overleden vader, de enge nachtfilms, de buurvrouw) maar doet daar vervolgens te weinig mee.
De omslag van de moeder van angstige vrouw naar bezeten psycho is vrij abrupt en miste nog wat invulling.
Het einde is bovendien een flinke anticlimax en maakt dat je achterblijft met een gevoel dat er veel meer in had gezeten.

Bababooooooooo!

Sommige commotie kan en zal ik gewoon nooit begrijpen. Zo ook alle commotie rond deze titel die zogenaamd een van de beste titels op het gebied van horror van 2014 zou zijn. Allereerst is dit geen horror maar een thriller. Ten tweede ontbreekt iedere vorm van spanning of het opwekken van angst hier, en tot slot leent deze titel ook nog eens leentjebuur bij de Grudge, wat ook echt geen al te beste film was. Babadoooooooook! Zucht..

Nee ik als horrorliefhebber kon hier weinig mee. Van het einde kon ik ook geen snars begrijpen en ik kon ervoor kiezen om dit op te zoeken op internet, maar ik vond dat deze miskleun al voldoende tijd van mij verspild had. De torenhoge beoordelingen die ik binnen de media voorbij zag komen ten spijt, maar dit was overduidelijk niks voor mij.

The Babadook is in mijn ogen dan ook een enorm overschatte productie en we hebben dan wel allemaal een verschil van mening, maar ik kan me toch niet anders voorstellen dan dat het merendeel van de mensen hier geen sodemieter aan vind. Mijn beoordeling komt voort uit het uitstekende camerawerk en de introductie van het boek zelf, maar vanaf hier volgt alleen maar teleurstelling op teleurstelling.

1,5*

Waarom zou je wachten tot de eindeloze verwijzingen komen die filmtheoretici toch al naar psychoanalyse gaan maken als je het er óók meteen in kunt stoppen? Het speelt die voorbaat met de conventies en de kijkersverwachtingen van het horrorgenre om iets te zeggen over de emotionele gevolgen van traumaverwerking in een relatie tussen moeder en kind. Verwacht dus meer puzzelen en betekenissen ontrafelen dan alleen maar genieten van een inwisselbaar verhaaltje. Knap dat het steeds op het verkeerde been zet met onverwachte wendingen die nieuwe interpretaties ervan open houden. Waarbij jenet zo goed kunt beargumenteren dat er helemaal geen bovennatuurlijk wezen in het verhaal zit als dat het er wel degelijk in zit. In mijn fantasie was er uiteindelijk sprake van een vampirische kracht die zich voedt op het schuldgevoel van de moeder

Ondanks de wat pretentieuze insteek wordt het echter nooit zo ingewikkeld dat er niet genoeg te griezelen valt. Het heeft de minimalistische aanpak van jump scares en het opbouwen van suspense waar de betere genrefilm zoveel indrukwekkender wordt. Hoofdrolspeelster Essie Davis is dan ook steengoed als de getormenteerde moeder die op het randje van de waanzin balanceert onder de gekmakende demonische kracht die haar dwarszit.

de tragische nasleep van een jong gezin na een noodlottig ongeluk.

dit heeft diepe sporen achter gelaten op zowel moeder als kind.

dat uit zich in een vorm van krankzinnigheid,

beide hoofdrol spelers zijn erg overtuigend.

het is geen doorsnee spookhuis horror,maar eerder een psychologische /horror/thriller.

met de nadruk op spychologie.

het maakt weer eens duidelijk dat het betere horror werk vaak uit australia komt.

van het met "gore"doordrenkte:

Wolf Creek 2 (2013)

en het originele:

The Loved Ones (2009)

deze steekt er wel boven uit.erg sterk.

dikke 4

Het heeft wel een hele fikse aanloop nodig, maar okay point taken.

Onlangs kwam deze film voorbij in een discussie over vrouwen in de film met name dus in de regie en daar werd geconcludeerd vrouwen moeten meer horror maken. Ten eerste bestaat het horror-publiek voor 50% uit vrouwen (really?!!) en vrouwen zouden er ook meer gevoel voor hebben (body horror) en The Babadook was daar dus een fijn overtuigend staaltje van.

Qua body horror valt het overigens flink tegen en ook het monster is maar matigjes overtuigend zeker als het fysiek in beeld is en toch gaat de film op een gegeven moment goed werken, want inderdaad zit er iets herkenbaars in. Niet dat ik dat zou weten want wij hebben vreselijk lieve kinderen die altijd heel rustig zijn, nooit 's nachts gaan rondspoken en altijd lief doen wat je ze vraagt.

Qua regie adviseren we die vrouwen dan wel even het niet zo bleekjes qua beeld te laten zijn, het is cinema, dan moet je een beetje afwijken van puur registreren, anders kunnen we net zo goed naar de plaatselijke toneelvereniging, maar qua insteek zit het helemaal goed hier al moet je dan even blijven hangen tot zo halverwege de film.

Persoonlijk vond ik dit een van de betere psychologische thriller/horror films sinds lang.

Ik kijk 90% van de tijd naar zogenaamde horror-films, maar deze film deed de haren op m'n armen nog eens rechtstaan.

Zeker een aanrader als je op zoek ben naar een film die je angstig kan maken zonder daarbij de nodige ingewanden te laten rondvliegen.