The Babadook (2014)

Redelijke horrorfilm. The Babadook heeft trekjes van een kinderfilm. Het lijkt op het klassieke verschijnsel: een kind dat bang is voor het monster in de kast. De film speelt duidelijk in op de angsten van kinderen. Waarschijnlijk hebben we als kijker ook dat soort herinneringen uit onze jeugd. Jammer genoeg lukt het regisseur Jennifer Kent niet om de kijker de stuipen op het lijf te jagen. De film kent simpelweg te weinig schrikeffecten om te intimideren en de "Babadook" verliest vrij snel zijn kracht na zijn intrede.

The Babadook heeft een prima sfeertje en weet dat de hele film vast te houden. Het huis waar Amelia met haar zoontje Samuel woont is een ideale locatie voor een horror. Het huis heeft een versleten indruk en de kleur grijs is duidelijk aanwezig in het interieur. Degelijk camerawerk zorgt er voor dat de meeste shots goed te pruimen zijn. Het "monster" is vrij origineel en is goed vormgegeven door de mensen achter de schermen.

Essie Davis speelt een prima rol, jammer dat ze bol staat van de clichés. Het personage Amelia vind ik geen prettige vrouw om zowel te zien als horen. Uiteraard is het geen schoonheidswedstrijd maar ik had liever een actrice gezien die er wat minder gestoord uitziet. Noah Wiseman speelt zijn rol met verve.... maar wat een irritant ventje zeg! Na zijn eerste tirade begon ik me al mateloos aan hem te irriteren. Heel lastig om sympathie met Samuel te krijgen ondanks zijn getroebleerde jeugd. Het was niet nodig geweest om hem zo irritant te laten zijn.

Na alle afwegingen kan ik concluderen dat The Babadook in zijn opzet aardig geslaagd is. Prima prestatie van Jennifer Kent die The Babadook tot haar eerste speelfilm kan rekenen. De film had wat korter gemogen, ik denk dat het beter tot zijn recht zou gekomen als de film 80 minuten zou zijn geweest. De eerste helft van de film is best wel saai en er gebeurt eigenlijk helemaal niets (behalve het gekerm van de jongeheer Wiseman).

3*

Apart. Regelmatig werd ik op het verkeerde been gezet. Ik wilde begrijpen wat er precies aan de hand was in dat huis maar bij de aftiteling had ik nog geen antwoord. Achteraf gezien niet meer erg, ik geef er mijn eigen interpretatie aan.

De personages waren ronduit vervelend, vooral moeder en zoon haalden je soms het bloed onder je nagels vandaan. Zoontjelief was vooral in het begin een vreselijk kind, tot op het punt dat je er van overtuigd bent dat hij bezeten. Zijn geschreeuw gaat door merg en been. Op die momenten voel je de onmacht van zijn moeder goed, hoewel haar reacties ook niet altijd even logisch zijn. Halverwege zijn de rollen plots omgekeerd en wordt de sfeer grimmiger. De locatie leent zich daar perfect voor en ook het boek ziet er erg goed uit. Het monster zelf weet niet altijd angst aan te jagen maar is effectief genoeg om de spanning vast te houden en nieuwsgierig te maken naar meer.

Die scène met de hond kon ik niet verdragen, waarom moet dat toch altijd

Natuurlijk bleek de film niet zo sterk als de geruchten deden verhopen. Dat is meestal zo, maar ik beschouw het toch als een must see om diverse redenen. De zweem van mysterie die rond het boek en de demon (of wat de Babadook ook moge zijn) hangt, houdt het geheel lange tijd bij elkaar, ook al is de storytelling best langdradig bij vlagen en weinig spectaculair. Er had hoe dan ook meer in gezeten, want wie in is voor een huiveringwekkende of choquerende rit, komt een beetje bedrogen uit. Het is wel zo'n film waar je als kind nachtmerries van krijgt en die daarna nog lang blijft hangen. Zoals Freddy in de jaren '80 je dromen bleef teisteren. Ouders, mijn devies: toon dit aan je kroost, want het vormt hen voor de rest van hun leven (zoals Freddy mij gevormd heeft, waarvoor dank mama).

Ik heb het originele pop-up boek uit de film besteld, lijkt me een leuk aandenken en geweldig hebbedingetje: The Babadook - Official Site - thebabadook.com

Matig.

Een film die duidelijk van twee walletjes tracht te eten, maar daar jammer genoeg nogal in faalt. Als horror is de film veels te braaf, als psychologisch drama te oppervlakkig. Op enkele scenes na, laat het op zo'n beetje alle mogelijke vlakken een karige indruk achter.

Zij die een enge, spannende, of gore horror verwachten, kunnen dat bij voorbaat eigenlijk al op hun buik schrijven. Over de afwezigheid van jumpscares ben ik niet zo rouwig, integendeel zelfs, maar iets meer creepyness was wel op z'n plaats geweest. De film betreed qua plotverloop sowieso een nogal platgewalst pad, wat niet per se erg hoeft te zijn mocht de uitwerking goed zijn, maar die is dus ook nogal saai. Veel sfeer vond ik er dan ook niet in terug, mede door de suffige setting en onopvallendheid op audiovisueel vlak.

Toch kijkt het allemaal wel aardig weg en kent de film, vooral richting het einde wel een aantal aardige scenes. En hoewel de personages an sich (vooral dat kind) nogal vervelend waren, kun je lastig ontkennen dat er wel degelijk goed acteerwerk afgeleverd wordt.

Dat red de film dus nog enigszins van een totale ondergang. Voor de rest absoluut niks om wild van te worden, die hele hype die kennelijk rond de film zweefde is me dan ook nogal een raadsel. 2,0*.

Zeer matig naar mijn mening.

Het verhaal rammelt aan alle kanten, en het kwaad komt echt uit het niets. Vage wendingen in het verhaal. De hele film leek het wel alsof de regisseur zoekende was wat hij nou wou met de film.

Een aantal vernieuwende dingen gezien die je niet in elke standaard horror film ziet. Voor de rest was het allemaal zeer standaard.

Een enkele keer nog wel een spannend momentje, maar het was mij allemaal te vaag om echt aangrijpend te zijn.

Ik heb me vreselijk zitten irriteren aan die vrouw. Dat jochie was nog wel te pruimen, maar die vrouw was vreselijk irritant.

Al bij al 1,5 *. Geen aanrader voor de horror liefhebbers onder ons.

Vond dit maar vrij matig.

Hoewel ik het jochie maar irritant vond en de dame in de hoofdrol ronduit vervelend begon de film nog best aardig. De spanningsopbouw was oké en tegen mijn verwachtingen in was dat boek op creatieve wijze echt ontzettend creepy.

Maar dan wordt het plotseling ronduit lachwekkend. Opgebeld worden vond ik niet alleen heel onlogisch, maar de stem ervan i.c.m. wat het zegt - echt bitch please, tot dit moment was het spannend maar toen dit gebeurde keek mijn voltallige kijkgezelschap elkaar in ongeloof aan waarna we hard begonnen te lachen. Rest van de film werd enkel lachwekkender, waardoor ik het niet langer serieus kon nemen en de spanning er voor mij afwas. Slotstuk was ronduit vaag.

Met twee sterren ben ik eigenlijk nog iets te gul.

heb genoten van deze film, heb heel wat horrors en thrillers gezien, maar deze kon weer eens!

Tja... als je pas wil schrikken bij "jump scares" dan is dit niet de film. Als je echter de horror onder de huid wil voelen groeien, de tikkende tijdbom wil voelen, wil geniete van de geweldige spanning, de goeie sfeer en het uitstekende (lees: UIT-STEK-ENDE) acteerwerk, dan mag je deze niet missen.

Aan de buitenkant een klassieke 'hauted house' film, maar aan de binnenkant een angstaanjagende psychologische gevangenis. Klasse vertolkingen van beide acteurs en knappe cinematografie, en dit voor een debuutfilm! I am very impressed!

Tering wat een slechte film. Een twee voor de moeite dat ze dit soort pulp nog maken. Totaal geen spanning, ben zelfs in slapp gesukelt.

Ik vond deze film matig. Zat veel potentie in alleen had ik het gevoel alsof ze er niet alles hadden uit gehaald. Het is geen slechte film en je moet em gewoon ff een keer kijken.

Me eens aan deze gewaagd en 'k vond het een vermakelijke film. Een mysterieuze film die niet super spannend is, maar hij had wel iets. Het is zeker geen horror, eerder thriller/drama. Het acteerwerk was ook goed en de film zag er ook goed uit.

Ook de speelduur is te pruimen, niet te lang, niet te kort.

'k heb me er zeker niet mee verveeld, 'k vond het wel eens het bekijken waard.

Spannende Australische horror, maar helaas iets teveel leentjebuur.

Psychologische horror, daar hou ik wel van. We krijgen hier te maken met de achtjarige Samuel die samen met zijn moeder leeft na de dood van vaders. Samuel is, op eerste gezicht best wel een twisted jochie, of kan je beter zeggen dat je als 8 jarige niet beter weet als je wordt gekleineerd en onbegrepen op je school? De film weet daar ook prima over te nuanceren en Samuel zou nog wel eens de jonge Will Hunting kunnen wezen. De relatie met de moeder verloopt moeizaam, en Samuel lijkt echt helemaal in zichzelf gekeerd te zijn. Hij houd van sadistische grappen, maar ondertussen is hij ook heel sensitief. Dat komt naarboven als moeders voorleest uit het boek The Babadook, een weer zo'n eeuwenoud bedenkseltje over een zwarte gedaante die je ontvoerd of je 's nachts laat schrikken e.d. Ondanks het feit dat de uitwerking goed is gedaan en de spanning nog vaak wil snijden, wil het al meteen erg voorspelbaar en onorgineel de hoek uit komen, en dat is erg jammer, want dit was verder wel een erg goed concept. En ja, dat die geest een asociatie is van de overleden vader, en bezit neemt van de moeder... tsja, in welke van de 100 films heb ik dat wel eens eerder gezien? Het is niet erg om dingen her te gebruiken, maar hier word van het hergebruik net iets te weinig gedaan. Die stem van The Babadook was ook eerder komisch dan eng. Het einde was wel weer een treffer, maar helaas ook net iets te onduidelijk. En over het algemeen, zag ik niet hier en daar wat van The Conjuring terugkomen?

Erg jammer, want de regisseur wist wel creatief te zijn en een prima psychologisch verhaal neer te schetsen. Maar dat wil niet zeggen dat het een slechte film is. De sfeer is regelmatig lekker donker en beklemmend, en het is ook maar goed dat de soundtrackkeuze ook prima meewerkt en schaars aanwezig is. Af en toe zit je nog wel eens met een halve hand voor je ogen te kijken. En toegegeven, ook al is het vaak genoeg gebruikt; van die moeder kreeg ik af en toe wel echt rillingen.

Conclusie; de film weet nog wel voldoening te geven voor een avondje huiveren. Jammer dat het thema zelf vrij overbodig uit de hoek komt.

3,5*

Aardige horror. Op zich niet zo heel bijzonder allemaal, maar het doet wat het doen moet. Op het eerste gezicht lijkt het dankzij de psychologische aspecten redelijk origineel te worden, maar toch wordt volop gebruik gemaakt van de typische horrorelementen. Erg jammer is dat de Babadook zelf een spoiler wordt door in het boek even de toekomst te gaan voorspellen, en ook al loopt het niet helemaal zo, het blijft zonde. Net als iemand naast je gaat roepen "zometeen gaat ze het hondje doodmaken!" Vanaf dat moment wordt het een op hoofdlijnen voorspelbaar geheel, de rol van de moeder wordt vervolgens ook jammer genoeg zeer monotoon.

De clue lijkt me inderdaad dat de babadook niets anders is dan de depresiviteit van de moeder, door de dood van haar man heeft ze ook nog een haat-liefdeverhouding met haar zoon ontwikkeld, waar hij op zijn beurt weer last van heeft waardoor hij zich raar gedraagt.

Ik zat aan een 3* te denken, maar door het voorspelbare gaat er toch een halfje af. Wat is het trouwens toch dat sommigen denken dat iets alleen horror is als er ingewanden alle kanten op spatten? Gore kan onder horror vallen, maar horror is niet per definitie gore.

Horror-drama dat meer naar drama neigt dan naar echte horror.

Knap geacteerd van Essie Davis en ook Noah Wiseman; sterk staaltje acteren van zo'n jong jochie. Davis's hoogtepunt is richting het einde wanneer Samuel haar heeft vastgebonden en ze binnen enkele momenten het gehele spectrum van emoties doormaakt. Wiseman speelt echt een ettertje, en daar moet je absoluut tegen kunnen, en ik moet zeggen dat hij me af een toe inderdaad gek kreeg met dat gekrijs. Maar toch kreeg ik tijdens de tirades van zijn filmmoeder wel sympathie voor het ventje; voor iemand die het niet zo op kinderen heeft vind ik dat toch wel knap.

Het was totaal geen opdracht om de film te kijken, hoewel het eerste uur af en toe toch lastig door te komen is; er zijn wel erg weinig sympathieke personages en het drama wordt af en toe wel erg zwaar op de hand. Ik moet zeggen dat als deze film geen horrorelement had gehad ik dit soort drama nooit of te nimmer uit mezelf zou bekijken. Toen het laatste half uur het hek echt van de dam was vond ik het pas echt leuk worden met de af en toe geweldig over de top reacties van Essie Davis' personage, en de steeds sterker wordende aanwezigheid van de Babadook. Het einde met de Babadook opgesloten in de kelder was lekker apart.

De film heeft enkele momenten die er echt tussenuit springen. De eerste keer dat de Babadook opduikt is een sterk staaltje spanning opbouwen met voornamelijk geluid, maar ook een geweldig shot van het monster. Geluid is overigens één van de belangrijkste factoren in deze film. De beelden van het boek dat steeds meer lugubere dingen laat zien is visueel erg mooi, en het is niet per sé een hoogtepunt, maar de dood van het hondjekwam wel keihard aan.

Het is wel verfrissend om af en toe een horrorfilm te zien die emotioneel wat dieper gaat. Deze film is absoluut niet voor iedereen, maar ik vond het wel een bevredigende filmervaring.

Kleine maar zeer effectieve Australische Horrorfilm met de nodige drama elementen.De setting is wat mager maar dankzij het zeer sterke spel van moeder Essie Davis en Noah Wiseman die knap,een bij tijd en wijlen erg onhandelbare zoon neerzet kon ik me daar makkelijk overheen zetten.Tevens een sterke opbouw en een goede dosering van de schrik effecten.Verder nergens echt heel spectaculair maar de beperkte middelen in ogenschouw nemend,een voor zijn doen toch prima film.

Een goede thriller/horror/drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Als je de letters b en d omwisselt, wordt de titel Dad-a-book! Een kinderboek doet de fantasie op hol slaanvan een zesjarig jongetje dat z'n vader verloren heeft. Niks ongewoons: even controleren of er geen monster onder het bed zit.

Dan begint z'n moeder echter door te slaan en zelf in het monster te geloven. Ik hang de theorie aan dat het zich allemaal in haar hoofd afspeelt, het is psychologische horror. Aangezien ze met z'n tweeën zijn, kun je het een folie à deux noemen.

Er zijn nogal wat echo's van horrorklassiekers: Poltergeist, The Exorcist, Repulsion... Het monster zelf krijg je maar zeer beperkt te zien, en dan nog in verschillende gedaanten. Als het op het einde in de kelder zit, staat dat symbool voor het onderbewustzijn.

Een minpuntje is dat er iets te veel geschreeuw en hamerende muziek in zit. Een wat meer ingetogen stijl had misschien beter gewerkt.

Aardige film waarin een alleenstaande moeder het lastig heeft met haar zoontje die in monsters gelooft Een uitstekende eerste helft waarbij de psychologische wisselwerking tussen moeder en zoon goed wordt neergezet. Als de horror eenmaal zijn intrede maakt wordt het wat eentoniger. Verder ziet de film er goed uit en Essie Davis zet een overtuigende rol neer.

Zeer goede horrorfilm. Natuurlijk zaten er een aantal clichés in, maar vond het gebruik van het boek een redelijk origineel idee. Hij was niet altijd even eng, toch is dit een van de betere horrors van de afgelopen jaren. Het enige waar ik mij aan stoorde is het soms irritante gedrag van het kind. Gezien de situatie niet onlogisch, toch werkte het soms erg storend.

3.5/5.

Sterke film! Een zo sterk psychologische film is voor mij erg afhankelijk van de overtuigingskracht van de acteurs, iets wat bij Babadook goed heeft gewerkt. Het duurde even voordat het plot echt boeiend werd maar vanaf dat moment grijpt de film je volledig, Het hele idee van het boek en de vormgeving en inhoud hiervan geeft de film nog net dat beetje extra.

Als doorgewinterde horrorfilm-kijker heb ik al tig dergelijke films gezien. Vele van deze films zijn standaard te noemen. Zo niet deze film. 'The Babadook' heb ik een jaar geleden voor het eerst gezien en afgelopen week nog een keer. De eerste keer dat ik deze film zag was ik erg onder de indruk. De film sleept je helemaal mee; kruipt onder je huid. De opbouw is zó goed, menig film kan hier absoluut niet aan tippen! De spanning blijft dan ook gedurende de hele film hangen, iets wat bij de meeste horrorfilms na de eerste helft al afzwakt. Maar deze blijft sterk. Zowel de moeder al de zoon spelen een glansrol. Ik raad een ieder die van dit genre houdt, deze film in ieder geval eens te zien! Waar je menig film al bent vergeten zodra je met één been in bed stapt, houdt deze je nog bezig en kijk je in je eigen slaapkamer ook nog eens goed onder je bed Angstaanjagend dus! Een topper onder de horrorfilms!!!

Een heerlijke horrorfilm die zoals het hoort onze diepste angsten beroert (die in deze film ook weer worden beheerst). Het scoort geen vijf sterren omdat het veel, zo niet alles, aan eerdere horrorklassiekers ontleent, maar het is perfect uitgevoerd qua verhaal, qua spel, qua beelden waardoor de kijker net als het hoofdpersonage een heftige mind trip beleeft en de film van begin tot eind eng en spannend is. The Babadook is een eigentijdse horrorklassieker die wat mij betreft in het rijtje van Rosemary’s Baby, The Exorcist en The Shining kan.

Ba-ba-ba-dook-dook-dooooooooooooooook

De critics darling van de recente horrorfilms; Mark Kermode zette hem zelfs op 1 in zijn eindejaarlijst, en ik moet zeggen: het neigt een tikkeltje naar overroepen door horrorfans (als Kermode) die dolgelukkig zijn dat het genre eindelijk weer eens wat bijzonders te bieden heeft.

Want eerlijk is eerlijk: de Babadook is bijzonder spannend en eng, er wordt érg goed in geacteerd (zéker door het jochie) en de horror werkt goed omdat de karakters er toe doen; dramatisch en psychologisch deugt het allemaal. Het is een creepy film, dat zeker.

Maar een bijzondere filmervaring? Mwah. Net niet.

Aparte horror die zich onschuldig en voor sommigen misschien te braafjes voordoet maar die, wanneer je het vanuit een psychologisch standpunt bekijkt, veel doordringender en akeliger wordt.

Er hangt een dromerige sfeer rond de film die mede door het camerawerk en uitstekende editing wordt benadrukt. De soms scherpe geluiden en camerabewegingen geven een desoriënterend gevoel. Het werkt allemaal heel goed, alsof je zelf in de droom en later ook nachtmerrie zit en het mee beleeft. Ook ervaar je de zware gemoedstoestand van de moeder goed.

Het is soms lastig om het onderscheid te maken tussen wat zich werkelijk afspeelt en wat er wordt verzonnen in de hoofden van de personages. Zowel moeder als zoon worden geplaagd door slaapstoornissen waardoor je snel de link legt met hallucinaties en waanzin. De worstelingen die hiermee gepaard gaan worden goed weergegeven.

Daarnaast is veel van wat je ziet vatbaar voor interpretatie en worden er zo goed als geen verklaringen gegeven. De horror werkt hierdoor goed omdat er wordt voortgebouwd op de kracht van suggestie en paranoia. Wanneer het monster (of hun angsten) dan écht zichtbaar worden, schiet het effect helaas tekort omdat we het in onze hoofden altijd anders voorstellen dan hoe het in beeld komt. Het sound design is wel sterk. Wanneer je een hoofdtelefoon ophebt tijdens het kijken, komt het allemaal nog dichter en is het echt ijzingwekkend.

Algemeen heeft de regisseuse bereikt wat ze wou, al denk ik dat ze in sommige scènes nog wat meer lef had mogen tonen en iets minder op de vlakte mocht zijn gebleven. Toch is het één van de beste in het genre (als je er al één kan opplakken) die ik heb gezien.

Essie Davis en Noah Wiseman zijn indrukwekkend als respectievelijk alleenstaande moeder Amelia en diens zevenjarige zoon Samuel. De combinatie van een baan die haar geen voldoening geeft en ernstige gedragsproblemen van Samuel, die niet alleen agressieve buien heeft maar Amelia ook iedere nacht wakker houdt met z'n nachtmerries, zorgen ervoor dat ze er zowel lichamelijk als geestelijk doorheen ziet. Wanneer ze een bizar, luguber kinderboek vindt getiteld 'The Babadook' en dit aan Samuel voorleest, beginnen Samuels nachtmerries steeds ernstigere vormen aan te nemen.

Dit is een psychologisch familiedrama, verpakt in een uiterst sinister horrorjasje, waarbij regisseur Kent (in haar eerste lange speelfilm) je vanaf de indrukwekkende opening meesleept in de psyche van moeder en zoon. De transformatie de 'The Babadook' teweeg brengt in het het gedrag en de onderlinge relatie tussen Amelia en Samuel is intelligent uitgewerkt in Kents eigen scenario en voortreffelijk gespeeld door beide hoofdpersonen. Er is een verrassende finale en een bevredigende epiloog die duidelijk maakt dat moeder en kind eindelijk een liefdevolle relatie hebben gekregen als gevolg van de confrontatie met 'The Babadook'. Het is kers op de taart van deze ronduit geniale, meeslepende horrorfilm die je vanaf het begin bij de keel grijpt en niet meer loslaat.

Kreeg het gevoel dat een A Nightmare on Elm Street van David Lynch er ongeveer zo uit zou zien.

The Babadook is een psychologische thriller, waar wonderbaarlijk weinig gebeurt en je toch op het puntje van je stoel zit. Er gebeurt weinig, je zit wellicht nog minder, maar de sfeer die Jennifer Kent ophangt is voortdurend naargeestig en akelig. Erg knap gedaan. Dit alles komt mede omdat The Babadook niet is zoals je stereotype Amerikaanse horrorfilm, waardoor je als kijker voor de verandering geen idee hebt waar de film naar toe gaat. Je verwacht van alles, maar zelden doet The Babadook wat je denkt. De film zien zonder enige voorkennis is dan ook aan te raden.

Enige minpunt is - zoals vaker bij dit soort films - dat het toch lastig blijkt om 90 minuten lang deze ijzersterke toon voortdurend vast te houden. Dus rond de derde akte zwakken sommige zaken ietsjes af en worden er een paar mindere keuzes gemaakt. Ik snap bijvoorbeeld niet helemaal waarom je je creepy bad guy tijdens één van de spannende momenten ineens het goedkope geluidseffectje geeft van de Dragonzord uit Power Rangers (of Motaro uit Mortal Kombat). Geen idee of dat een hommage moest voorstellen, maar het haalde mij uit de film.

4 sterren.

Aardig horror filmpje waar vooral sterk in geacteerd is.
De film wordt nergens heel eng, in de zin van monster griezelig of jumpscares.
Het horror aspect zit meer bij de omgang van de mens, de manier hoe mensen met elkaar omgaan.
Het jongetje dat door zijn moeder en anderen niet begrepen wordt en waar onaardig of tegen geschreeuwd wordt. In de film wordt letterlijk duidelijk gemaakt dat het jongetje zijn gedachtes er meteen uitgooit, maar daar hebben de mensen of hem heen veel meer last van(tegen het jongetje en zijn moeder) zonder enige vorm van sympathie of medelijden voor/met het jongetje te hebben.
Het jongetje moet omgaan met het verlies van zijn vader en mist ook een vaderfiguur, maar daar wordt eerder mee gepest dan dat er iemand is die hem steunt of liefde toont.
Je zou het dus kunnen omschrijven als een psychologische thriller/drama met horror elementen.

Origineel is het verhaal ook weer niet, een boek wordt gebruikt als aanleiding voor het monster. Hoeveel films wel niet bepaalde voorwerpen gebruiken om een monster tot leven te brengen, van films, tekeningen en boeken tot ouijabords.
Vaak wanneer je denkt dat het spannend wordt en er iets gaat gebeuren, wordt de scene onderbroken en is de hoofdpersoon op een later moment of op een andere plek, of het is ineens ochtend en is er niks aan de hand. De film wordt het laatste halfuur pas echt spannend en interessant, maar nog steeds niet echt eng. Er zitten wel een paar heftige/beangstigende beelden in, zoals het wurgen van de hond en het proberen van het wurgen van het jongetje.

De film zet mede door het goede acteerwerk een aardig horror filmpje op, waarbij de horror niet altijd even sterk of langdurig is, de horror wordt vaak onderbroken. De film is vooral braaf met een paar gruwelijke beelden, maar wordt nooit heel erg spannend of eng. Als beoordeling voor mij wel een voldoende.

Fijn horror filmpje die het gelukkig niet van de goedkope jumpscares moet hebben maar des te meer doet met de sfeer.

De opbouw is langzaam maar wat mij betreft doeltreffend, het is eigenlijk ook wel een combinatie van een psychische thriller met horror elementen. Niet je typische horrorfilm maar juist daardoor in mijn optiek erg geslaagd.

Het einde was passend maar misschien net een tikkeltje te lang uitgerekt, maar ach.. zo erg is dat niet.

Zonder twijfel de moeite waard.

3,5*

Klassieker. Ik heb de afgelopen jaren wat ghost, horror, haunted house en gelijksoortige films gezien maar eindelijk kom ik er eentje tegen die volledig aan mijn verwachtingen van een klassieker in deze genres voldoet. Waarbij ik ook vooral kwijt moet dat alle commerciële jumpscares e.d. hier zo goed vermeden worden. Eindelijk !

Ik heb echt genoten, soms zelfs met een glimlach op mijn gezicht gewoon omdat ik zo tevreden was met wat ik zag. Herhaaldelijk bepaalde scenes opnieuw bekeken want zo mooi en goed gemaakt. Alles klopte gewoon zelfs met een zeer bevredigend en vernieuwend einde.

Top geacteerd van Essie Davis en Noah Wiseman die elkaar compleet natuurlijk aanvullen en deze film echt met z'n tweeën dragen.

Hier hoeft geen part II enzovoorts van te komen want deze film heeft alles in zich.

Ik geef niet vaak een cijferwaardering voor de films op MoMe maar deze krijgt de volle mep. Komt in mijn top 10.

En nu ? Nu naar bed...