The Babadook (2014)

“Ba-ba-ba... dook! Dook! DOOOOOKH!”

Aardige dramafilm met wat horrorelementen. Ik had wat meer van The Babadook verwacht en vooral het horrorelement valt tegen, maar als dramafilm over een moeder en haar zoon voldoet het allemaal wel. Davis en Wiseman zijn ook erg sterk, en er zitten zeker wat spannende momenten in. Maar het trage tempo en de rustige opbouw vond ik hier wat tegen de film werken, vooral ook omdat de personages niet heel interessant zijn. Maar als menselijk verhaal over rouwverwerking, en de band tussen een moeder en haar zoon, werkt het wel.

Opvallend matige herziening.

De eerste keer is het vooral het mysterieuze wat is blijven hangen. Nu dat al niet meer van toepassing was blijkt hoe weinig de film verder te bieden heeft. Het acteerwerk is matig en het ventje extreem vervelend, creepy momenten zijn er nauwelijks en ook de sfeer is niet geweldig.

Resteert de redelijk sterke uitwerking van het drama/horror concept. Al kun je uiteindelijk wel je vraagtekens zetten bij de horroraanduiding.

Verlaging van 1*

Prima effectieve horrorfilm die extra waarde heeft omdat er zoals wel vaker bij de beter horror een onderliggend drama in zit en de film psychologisch sterk is. In essentie een film over moederschap en rouwverwerking. Een film die fijn met perspectief speelt. Het wiel wordt niet opnieuw uitgevonden. Maar het is een prima film.

Sterke psychologische thriller met erg goed acteerwerk van de moeder en ook het kind - dat de eerste helft van de film enorm op mijn zenuwen werkte, maar later toch mijn sympathie wist op te wekken. Enkel de scenes waarin de Babadook zichtbaar wordt, zijn minder maar misschien is hij wel met opzet onrealistisch neergezet aangezien hij enkel in het hoofd van de moeder bestaat?

In één adem gekeken,behalve het gedeelte met het hondje.

De moeder speelde naar mijn mening een hele sterke rol.Heel geloofwaardig.

In het begin twijfelde ik nog,maar ik kan niets anders zeggen dat het een hele goede film was.

Ook eindelijk gezien dan.


Het is een goed teken wanneer ik mijn rookpauze skip om niets van een film te willen missen. Dit is een gewaagde combinatie van rauw (rouw) sociaal drama en vooral klassieke (spook)horror met wat likjes humor. Goed, je ziet bv. wel aankomen dat het jochie dat meisje uit haar 'treehouse' gaat duwen en de effecten zijn vast niet al te duur geweest en maken op mij minder indruk dan wat moeder af en toe naar het jochie spuwt, maar het kan de pret niet drukken.

Tegen het einde vond ik het net iets aan het inzakken toen er ineens weer een nieuwe draai kwam, en nog een, en nog een... en het uiteindelijk in zekere zin manier allemaal op z'n pootjes terechtkwam (het hondje dan weer niet...), en daar was ik wel blij om, want ze hadden Mister Babadook ook kunnen laten winnen.

Ik ben dan niet totaal weggeblazen, maar wel zeer aangenaam verrast door dit eigenzinnige Australische (en Canadese, kennelijk, maar het speelt toch in Australië) werkje. Uitstekend geacteerd door Essie Davis en Noah Wiseman, maar ook Barbara West als de buurvrouw wil ik graag even vermelden.


Een nette 8.
_______________________________________________________________________________________________________________
Klein foutje: in het boek doet het monster "ba ba ba dook dook dook", wanneer hij opduikt hoor je één "ba" minder. Call me a kniesoor.

Een maat raadde me deze film aan, maar hij lag al twee jaar figuurlijk stof te vergaren op de stapel. Met de horror challenge kwam het er eindelijk van. Een sterke film die het vooral van zijn mysterie en grimmigheid moet hebben. Een psychologisch drama dat wat ontaardt met wat horrorelementen van een duivels wezen dat via een boek werd opgeroepen.

Moeder en zoon raken stilaan in een isolement. De jongen is niet de makkelijkste en heeft ernstige gedragsproblemen. Dat leidt ertoe dat de moeder meer en meer wordt uitgeput en haar netwerk dag na dag ziet wegvallen. Het feit dat de film ook daar op focust zorgt veel meer diepgang en verbondenheid met het gezinnetje.

Interessante analyse overigens van Vidi well die wordt gedeeld door verschillende users. Ik volg deze piste ook en het verklaart ook heel wat. Het enige minpuntje vond ik het einde. Niet de kelder, maar het happy end met het gelukkige gezinnetje. De Babadook mag dan wel een psychologische fata morgana zijn, dat lost de gedragsproblemen van het kind nog niet op, laat staan de moeilijke relaties met de omgeving.

Cijfer blijft na herziening staan. The Babadook was destijds een aanzienlijk stuk spannender dan nu, maar gelukkig vindt regisseuse Jennifer Kent compensatie in de gezonde combinatie tussen drama en horror. De eerste helft geeft op die manier voorkeur aan de inhoud en gebruikt slechts sporadisch spanning, ondanks een aantal onheilspellende sequenties. De tweede helft daarentegen geeft een wat duidelijkere voorkeur naar de griezelkant, maar zonder daarbij het einddoel te vergeten. Essie Davis en Noah Wiseman doen het goed, waardoor The Babadook uiteindelijk te veel spanning en/of emotieopwekkende dramatiek mist om een echt hoog cijfer te rechtvaardigen. In ieder geval wekt een film als deze nieuwsgierigheid naar het volgende project van Kent.