Ne Me Quitte Pas (2013)

Uiterst sympathieke en leuke documentaire waarin twee Belgische kameraden worden gevolgd. De Waal Marcel en de Vlaming Bob leiden beiden een wat teruggetrokken leven in een dorpje en hebben al het nodige meegemaakt in hun levensjaren. Ze kunnen hun misère aan elkaar kwijt en vinden tevens steun aan elkaar. Dit gebeurt dan met regelmaat onder het genot van een drankje op elk willekeurig moment van de dag. Beiden heren voelen authentiek aan en zijn zoals ze zijn. Er komt weinig poespas bij kijken in hun omgang waardoor hun vriendschap ook echt aanvoelt en erg vermakeijk is om te volgen. De documentaire is verdeeld in diverse hoofdstukken en is goed voor een grijns van begin tot eind.

Indringende documentaire over twee drinkebroers, de één zal het komisch vinden ik noem het tragisch.

Enfin, mooi portret van met name Marcel, de Vlaming geeft zich een stuk minder bloot.

De scheidslijn tussen documentaire en speelfilm voelt flinterdun aan hier, mij doet het nog het meest denken aan Aki Kaurismäki in de Ardennen.

Heerlijk onthaastend tempo en tragikomisch in perfecte balans.

Geen idee verder waarom de NCRV hier in heeft mee-geproduceerd, vermoedelijk iets in lijn met Showroom of De Stoel, maar de regisseurs gaan gelukkig verder dan het puur etaleren van excentrieke personen en ook het zalvende Felderhof-toontje ontbreekt.

De opening van de film haha fantastisch, de boom in het bos aan willen wijzen waar hij zelfmoord wil plegen, is-ie gekapt, met de klassieke muziek eronder, ik kwam niet meer bij. De toon van 'dan zit echt alles tegen' is gezet.

De docu/drama begint sterk: fatalistisch, zwartgallig, eenzaamheid, drank. Maar gaandeweg is het teveel van hetzelfde, wat natuurlijk inherent is aan dat leven, maar dan heb ik het onderhand wel gezien.

Er hangt ook een enorme zweem van zelfmedelijden over die twee mannen heen wat een tikkeltje storend werd en die Vlaming blijkt uiteindelijk een enorme lul te zijn door z'n rum te pakken terwijl z'n vriend eventjes buiten het ziekenhuis is. Beetje leuk doen voor de camera, mneh.

Verder wel aardig geschoten allemaal, die kikker die niet uit het zwembad kon klimmen is een leuke metafoor.

Prachtige documentaire waarbij de personages je constant blijven fascineren, een film die als de makers hem voor hadden gedaan als een fictieve film met non acteurs, hij waarschijnlijk zeer hoge ogen had gegooid in Cannes.

Marcel is de slapste, die hartzeer en besef van zijn eigen onkunde spontaan uit.

Bob is gereserveerder, wat meer onderlegd en lijkt zijn boezemvriend wat te domineren.

Beiden zijn in hun eenzaamheid verbitterd, hebben het over de dood maar brengen in hun gesprekken en mijmeringen toch een portie humor op.

Droevig en grappig om ze gade te slaan.

Mooie, levensechte documentaure die met professionele acteurs nooit die echte natuurlijkheid zou hebben bereikt.

Kenmerkend - een beetje Belgisch toch - hoe beiden, vooral Bob, ook met zijn zoon, in hun dialogen vaak van taal wisselen, en hoe Marcel speels, vlot en vertrouwelijk met het verplegend personeel omgaat en zelfs charmeert en hoe Bob, vaak wat dieper overwegend, problemen veel koeler ontleedt en aanpakt.

In de opening van deze zonderlinge documentaire smeekt Marcel Meijs zijn ex-vrouw om nog een vluggertje voor ze hem definitief verlaat voor een ander. Het is één van vele scènes uit dit portret van vrienden-tegen-wil-en-dank Marcel Meijs en Bob Spaenhoven dat de indruk wekt een reconstructie te zijn. Maar Marcels frustratie en verdriet over het einde van deze relatie is oprecht, ook al vraag je je af waarom hij en Bob voor het oog van de camera verkondigen samen een eind aan hun leven te willen maken. Daar komt het overigens niet van en dus volgen we deze sneue mannen tijdens hun neerslachtige gesprekken, een onaangenaam bezoek aan de tandarts en tijdens hun zuipsessies. “Even kijken of je nog kunt staan”, adviseert Bob de straalbezopen Marcel op enig moment. De camera probeert Marcel te volgen terwijl die volstrekt ongecoördineerd door de kamer zwalkt om uiteindelijk languit op een tafeltje te vallen. Openhartig en intrigerend of sneu en deprimerend? Ik kies voor optie twee.