Presque Rien (2000)

Best wel een ontluisterend harde film waarin het vrije mediterrane zomerse sfeertje constant wordt onderbroken door scenes die aangeven wat de toekomst voor de hoofdpersoon in petto heeft. Dit blijkt een effectief stijlmiddel omdat de soms zo door Mathieu verafschuwde kibbelende familieleden tegelijkertijd ook garant staan voor een warm nest maar hij zich dat nog maar terdege beseft. Het besef komt later als hij in den vreemde aan zijn eigen lot wordt overgelaten en de warmte van mensen in zijn nabijheid mist. De wat ingetogen beelden ( zeker in de toekomst ) en muziek dragen bij aan een boeiende portrettering van de schaduwkant van de 'geromantiseerde ' vakantieliefde. 4*

Een wat raadselachtige film; maar voor mij zowel wat vermoeiend als verrijkend. Ik was onder de indruk van het spel. Geen gladde film; ze doet authentiek aan. Doordat de hoofdpersoon niet alleen het gebaande verhaalpad volgt; begint hij en daarmee het verhaal te leven. Blij dat niet alle films zo zijn maar ik vind het wel een bijzondere en geslaagde film.

Aardige film. De jongens spelen goed. Naar het einde toe wordt het verhaal wel wat vager. De omgeving van Bretagne wordt mooi weergegeven. Prachtige zee en strand.

Romantische, maar ook droevige dramafilm over een vakantieliefde. Cinematografie vakantieplaats aan de kust in Frankrijk, met veel zonnige strandscenes en zee op de achtergrond. Inderdaad af en toe een gitzwart beeld, vooral vanwege scenes in de avonden en het uitgaansleven...... Muziek is mooi en goed passend. Plot wisselt met flashbacks tussen heden en verleden. De acteurs spelen naturel en realistisch. De liefde begon redelijk onschuldig. Mathieu was bang voor de reactie van zijn ouders, maar zijn moeder reageerde neutraal. Inderdaad zijn er wat lege plekken in het plot. Onduidelijk wat er echt gebeurd is voorafgaand aan het ziekenhuis. De ZH-scene was niet echt fijn om te zien. Natuurlijk wel een sterk vermoeden wat de aanleiding was. Einde was beetje triest en open......