Återträffen (2013)

Als kunstzinning / sociaal experiment geslaagd.

Als film een misbaksel.

En uiteindelijk beoordeel ik een film gewoon als film. Het was gelijk gemaakt, het camerawerk, het eindshot, er zat geen spanning of vaart in. Plottechnisch is het hooguit interessant, geenszins verbaasd door de fim-in-film constructie. Naderhand ontstaat er natuurlijk discussie en ga je zelf ook over het een en ander nadenken. Ik denk echter dat het effect veel krachtiger was geweest wanneer er meer gebruik was gemaakt van de stilistische en technische middelen die cinema te bieden heeft. Dit leek eerder op een lelijk abstract kunstwerk waar de moralistische boodschap duimdik opgesmeerd ligt. Een film moet zoveel meer zijn dan een maatschappelijk relevant thema..

Eerder interessant dan echt goed.

De eerste helft is best sterk en nogal Festen-achtig, hoewel de opbouw van de onthullingen daarin wel veel beter was dan de manier waarop we het verhaal in deze film te zien krijgen. Maar de pseudo-cinema-verite van de tweede helft is wat moeizaam en wat zeurderig. Komt ook wat over alsof Odell teveel met haar eigen problemen bezig is geweest, en daarbij niet meer scherp houdt of dat een goede film gaat opleveren.

Cinematografisch in technisch opzicht best goed, maar ook wel wat erg saai.

De film sleept zichzelf voort en hoewel de vergelijking met Festen voor de hand ligt, gaat deze eigenlijk volkomen mank. Ik geneerde me wel bij het kijken maar een zekere ergernis overheerste. Matig.

Film-technisch kon dit inderdaad beter. De spanning wordt er wel nog een beetje ingehouden door de muziek. Waar de film naar mijn mening wel in geslaagd is, is om een blijvend en heikel thema als "pesten" knalhard op de kaart te zetten. Film mag geen documentaire zijn maar gelukkig nog een "Documenta" en ergens over gaan. Gebruikers van het denigrerende woord "moraliseren" vinden het thema "ansich" waarschijnlijk vervelend. Maar juist emotionele worstelingen hebben daarboven altijd een belangrijke rol gespeeld in de film. De Ingmar Bergman, Lars Von Trier en Thomassen Vinterberg zijn ervan doordrongen. Kijk naar het onlangs in het Amsterdamse Kritereon gehouden "Symposium Psychiatrie en de Scandinavische film" Als film een 2.5 , als thema een 5. Een prent dus waar iedere denker een vette kluif aan heeft. Als kind een klier, ook als volwassene een klier? Is het laagje dan zo dun en kun je daar als individu nog iets aan veranderen? Meer dan voldoende stof om over na te denken en dus als "film" of moet ik zeggen als Dogma geslaagd.

Een goede bron die wat meer achtergronden geeft over de kunstenares schrijver, regisseur, hoofdrolspeler en bijvoorbeeld de soundtrack tref je hier.

Genoten van het originele, soms toch onwerkelijke maar goed gevonden experiment.

Leuke start. Maar daarna leek het op een lange saaie aflevering over gepest worden die we kennen van de rtl4 programma's. Jammer.

KLIEREN blijven KLIEREN!!! Een mens verandert niet echt qua karakter en dat zie je ook heel goed terug in deze film! Het waren als pubers al gemene pesters en toen ze op leeftijd kwamen, waren ze alsnog pesters. Ze accepteren niets wat hen wijst op negatieve trekken in hun karakter, daarom moet Anna alsnog haar mond houden over wat haar dwars zit en zat.

Ik was meestal de getapte in de klassen en ik vermoed dat ook ik mee gepest heb, jammer dat je dat als gepeste altijd bij blijft en de pester het vergeet! Alsnog mijn excusses!!!

De film is mooi gespeeld, goede diepgang in het verhaal en jammer dat sommigen er nooit iets van begrijpen, dus ook er nooit iets van leren.

Deze film met "Festen" vergelijken? Ja, daar komt ook het "oude zeer" naar boven en zie je ook weer het onbegrip van de vroegere daders. Helaas zal het waarschijnlijk altijd wel zo blijven, de natuurlijke rangorde van wezens!

Film over "pesten" en hoe erg de weerslag ervan kan zijn op "het slachtoffer", of de pesters nu al dan niet volledig bewust zijn van de schade.

Heel originele - eigelijk prachtige - constructie van de film, die werkelijk een verbluffende wending en een andere kijk op wat vooraf ging inhoudt.

Beslist goed in de film zijn de uiteenlopende reacties, van besef tot uitvluchten en leugens, die het hoofdpersonage ervaart. Een hoofdpersonage dat trouwens keurig wordt vertolkt door Anna Odell, al moet gezegd dat de film heel goed gediend werd door de voortreffelijke acts van nagenoeg alle spelers, zeker in het eerste deel.

Merkwaardige film, van, met én over Anna Odell, over haar traumatische schooltijd. Het is origineel gedaan: Anna bezoekt een fictieve klassenreünie, nadat ze -in de film, maar na wat leeswerk te hebben gedaan blijkbaar ook IRL- niet op de echte reünie werd uitgenodigd, en doet een poging te onderzoeken wat daarvan de reden zou zijn geweest. Omdat ik in het begin geen idee had van het concept was ik verbaasd toen de film na ruim drie kwartier opeens de documentaire-toer op leek te gaan. Moet wel zeggen dat tijdens het kijken naar de 'film in de film' ik steeds meer moeite kreeg met Anna, die maar blijft escaleren, zodat je uiteindelijk kunt bedenken dat zij enige toekomstige uitnodigingen wel uit haar hoofd kan zetten- ik zou nog geen kopje suiker bij haar durven lenen. Maar het grappige is dat zij bewust die grenzen (van dapper en stoer tot ronduit irritant en hysterisch) overschreed om te kijken hoe het zich zou ontwikkelen.

Het tweede deel blijkt vervolgens ook weer geacteerd, wat het al helemaal een rare, maar nog steeds wel interessante exercitie maakt. Anna Odell is niet de makkelijkste in ieder geval. Aan de ene kant heeft de gepeste altijd wel de sympathie, maar ze is wel heel erg bezig met wie haar niet uitnodigde en waarom dan niet etc- ook hier gaat ze daarmee weer richting de grens van het aanvaardbare, al blijft ze nu wel in de plooi. Negen jaar gepest en genegeerd worden op school doet dat kennelijk met je. Nu is het negeren van klasgenoten volgens mij ook iets wat (heel) veel voorkomt, maar dat valt toch in een andere categorie dan pesten lijkt me. De combinatie -de ene helft van de klas pest je, de andere helft negeert je- is natuurlijk wel heftig.

Moeilijk om hier een cijfer aan te geven, het concept vond ik heel goed bedacht, maar ik vond de film tijdens de tweede helft ook een beetje een herhaling van zetten. Ik kom uiteindelijk op een laf 7-tje, maar doorsnee is dit allerminst.

Met dit autobiografisch getinte experiment doet Anna Odell de grenzen tussen fictie en realiteit vervagen.

In de eerste helft speelt ze zichzelf in een fantasie, een alternatieve versie van de werkelijkheid. Ze neemt wraak met woorden. Haar voormalige klasgenoten worden gespeeld door acteurs.

De tweede helft is nagespeelde realiteit, waardoor het bijna als een documentaire overkomt. Nu spelen de klasgenoten zichzelf. Het is sportief dat ze hun eigen reactie naspelen, terwijl ze er niet zo sympathiek uit komen.

Het hele project is een vorm van psychosociale kunsttherapie. Voor Odell is regisseren een manier om psychische problemen te verwerken. Door haar klasgenoten met het resultaat te confronteren wordt de sociale omgeving erbij betrokken. Zij reageren defensief door te ontkennen, te minimaliseren, de confrontatie te vermijden of excuses in te roepen.

Het is interessant om de verschillende standpunten te vergelijken. Wat voor Anna jarenlang lijden was, stelde volgens anderen weinig voor. Scholieren kunnen elkaar pijn doen zonder het goed te beseffen. Als artistiek, introvert type was Anna een buitenbeentje en een gemakkelijk slachtoffer. Hiermee geeft ze een onverwerkt verleden een plaats. Het lelijke eendje is een zwaan geworden.