Suzanne (2013)

Vanaf 13 maart 2014 in de bioscoop (Imagine)

Gisteren met een last minute ticket deze film gaan zien op het IFFR. De film heeft een goed gekozen tijdsverloop. De 80'er en 90'er jaren worden knap neergezet. Vrolijk wordt je niet van dit drama dat wat mij betreft krap 4 sterren verdient.

Zodra de film begint stap je in een sneltrein en blijft er in zitten tot aan de aftiteling. De trein gaat snel, heel snel, maar lekker snel.

Zodra je met gezichtsuitdrukkingen een heel verhaal kunt vertellen, dan kan je acteren, en Sara Forestier blijkt een groot natuurtalent op dit gebied. De scène in de rechtbank was zo sterk dat hij mij kippenvel bezorgde. Het trieste verhaal van Suzanne greep me wel aan, ondanks het hoge tempo.

De film bestrijkt een jaar of 25, maar Suzanne en haar zusje Maria worden in die tijd geen dag ouder (qua uiterlijk) en zien er op hun 30ste nog steeds uit als tieners, en dat terwijl iedereen in hun omgeving doorgroeit en zichtbaar ouder wordt: Een detail waar ik me enigszins aan stoorde, maar geen echte afbreuk doet aan de film zelf.

Een stil drama over de pijnlijke gevolgen voor een dagdromende, jonge, egocentrische vrouw en haar naasten wanneer ze voor een gevaarlijk crimineel kiest. Merkwaardig daarbij was, dat je als kijker buiten de meest ingrijpende gebeurtenissen werd gehouden. De motieven van de personages bleven daardoor te raadselachtig. De regisseuse zette meer de focus op de veranderingen die deze voorvallen teweeg bracht en het noodlot van de vrouw raakte wel. Omdat de film een tijdsbestek van 25 jaar besloeg hupt het verhaal wel van de ene naar de andere gebeurtenis. Sara Forestier speelde naturel.

Deprimerende film over een soort meisje waar ik echt niks mee heb, een verschrikkelijk blaag dat alles in haar leven laat schieten om haar eigen wil door te drijven. Ik had wel te doen met haar vader en de andere dochter gespeeld door de veel mooiere Adèle Haenel. Het ergste was wel nadat ze heeft gezien hoe ze haar zoon Charlie heeft kwijt geraakt en in de gevangenis heeft gezeten daar niets van geleerd heeft... Namelijk weer een kind die samen met haar opnieuw in de gevangenis zit, ik haat zulke mensen en de kinderen worden de dupe ik zou zeggen steriliseren die handel

Kan het nog kortzichtiger, Stinissen?

Ga eerst de film maar kijken en nee dat is niet kortzichtig.

Zag de film een paar maanden terug. Met woorden als 'blaag' en 'haat' en 'steriliseren' laat je je wel kennen zeg. Wie ben jij om over deze dame te oordelen?

Ik geef me mening en dat mag in Nederland

En wat vond jij van deze dame en waarom stem je dan niet?

Je bent wel kortzichtig Henk, want ook jij zou moeten weten dat mensen fouten maken. Zeker op die leeftijd denken ze nog niet allemaal over eventuele gevolgen na. Suzanne maakt keuzes, misschien niet altijd de juiste, maar een 'verschrikkelijke blaag' is ze geenszins. De oplossing die jij voorstelt (sterilisatie), als gevolg van jouw eigen haat, is nogal rigoureus te noemen. Het is hier geen Noord-Korea of Nazi-Duitsland.

Klopt helemaal maar als je na de eerste keer waar alles maar mis kan gaan weer zo een fout maat dan ben je voor mijn een recidivist en ik zei dit in het belang van de kinderen... En dat heeft niets met Noord-Korea of Nazi-Duitsland te maken, wel een vreselijk aanklacht eigenlijk, ze had ook aan de gevolgen kunnen denken zeker na de eerste keer en bv de pil kunnen nemen.

Ja, dat had ze kunnen doen, en misschien heeft ze dat ook wel gedaan. Er van uitgaan dat zij uit pure domheid, onnadenkendheid of uit egoïsme de beslissingen heet genomen die ze heeft genomen, en haar hierom een bepaalde stempel opdrukt, vind ik kortzichtig denken. De kritiek die ik op deze film zou kunnen hebben, is dat de motieven van Suzanne niet erg duidelijk zijn. Omdat je de motieven niet te weten komt maakt het juist lastig een oordeel over haar te vellen.

Uit liefde. Iedere beslissing komt voort uit de liefde voor die 'crimineel'. Daarom is het als buitenstander ook zo pijnlijk om het aan te zien. De intieme band die ze had met haar zusje en vader. Allemaal overboord voor de liefde en dat iedere keer opnieuw. Vond het best wel aangrijpend. Zeker met dat onverwachte einde van haar zusje. Dat gaat aan je vreten ...

Zeker. Natuurlijk was dat haar grootste drijfveer.

Een deprimerende film die mij toch heel erg bleef boeien.

Vele jaren gingen in de film voorbij, op een aparte manier die de film alleen maar mooier maakte.

Goed geacteerd en naturel.

Mijn mening zeker een aanrader.

Jammer dat de film zo terloops verteld wordt dat je niet echt een band kon opbouwen als kijker met de hoofdpersonen. En ik zou ook graag het geheim weten van er bijna 20 jaar lang als 20 blijven uitzien. Geen slechte film, maar door de manier van vertellen werd ik op geen moment geraakt of meegenomen in de film. Zonde.

De datum van de koop-release klopt niet, de film is al uit op DVD; dit moet zijn 19 augustus 2014 !!

http://www.bol.com

Dankjewel voor het melden! Ik heb het aangepast.

Tegenvaller, vooral vanwege een antipathie tegen de luiwammes van een hoofdpersoon en die stumperd van een vriend van haar. En als ik eenmaal dat heb, en dat is vaak al na één blik, dan kan ik niet meer met ze mee. En dat is vervelend voor zo een film waar je de hele tijd naar die mensen kijkt en je geacht wordt mee te leven, anders wordt het een lange en dode bedoening. Jammer, want de beelden en muziek zijn best fraai en het hele sfeertje is erg lekker. Verder heeft François Damiens een erg fijne en warmtevolle rol als vader. 2,5*.

Deze film start traag. Wilde bijna gaan spoelen. Maar na een dik half uur wordt de film sterker. Goed drama hoor. Mooi tussendoortje. De zussen spelen goed. Muziek is ook oké .

Naargeestige film over de verwording van een jonge vrouw, die eigener beweging in een neerwaartse spiraal belandt en daar niet meer uitkomt.
De cinematografie is goed verzorgd, maar de film is iets te fragmentarisch naar mijn smaak en roept daardoor net iets te veel onbeantwoorde vragen op. Zoals te verwachten valt zet Sara Forestier weer een uitstekende vertolking neer, maar ze moet wat dat betreft deze keer het onderspit delven t.o.v. Adèle Haenel (Naissance des Pieuvre (2007), die haar rol beloond zag met een César. Het wachten is nu op een film waarin Haenel de hoofdrol speelt.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Zou maar nooit doen over liefde/drugs...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Zeer aangenaam Frans dramaatje. En vrij orrigineel in beeld gezet, doordat ze alles waar we als kijker normaal gesproken op zitten te wachten, weggelaten is.

Wie is de vader.
De twee bevallingen.
Wat maakte haar beslissen om mee te gaan...
Hoe vertrokken ze.
Hoe was de inbraak.
Auto ongeluk van zus.
Arrestatie op de veerpont.

Allemaal weggelaten! En eigenlijk heel erg lekker.
Wat je overhield is het tussenliggende gevoel. Het drama.
En dat in een film met een prima cast, mooie sfeer en prima lengte.
1 klein pietluttig minpuntje vas het verouderen van Suzanne. Dat gebeurde niet echt.
Prima zitten vermaken! 4**

Redelijke film waarin twee zusjes opgevoed worden door alleen hun vader nadat hun moeder is overleden. Een mooi verhaal dat wel wat opstartproblemen kent aangezien er in een rap tempo flink wat tijdsprongen gemaakt worden. Verder wel onderhoudend en realistisch in beeld gebracht (het acteerwerk draagt hier ook aan bij).

Directe verhaalstijl, zonder franje, verrassende tijdsprongetjes makend, is deze film van de jonge, belovende Franse cinéaste Katell Quillévéré.

Wat onvermijdelijk zal bij blijven in deze toch wel realististisch gebrachte film is het schitterend, bovenal natuurlijk spel van de acteurs en lijkt de film aanvankelijk eerder koel, plaats voor emotie is er zeker wel : "Maman, mag ik eens langs gaan bij Suzanne ...?". Ook de slotscène is een mix van realisme en tederheid. Goede film.

Prachtige film waar ik af en toe kippenvel van kreeg. Een vrouw die haar gevoel volgt en daarvoor een hoge prijs betaalt. Film maakt hier een hoop los. Dat is altijd een pluspunt voor een film. Lof voor het scenario en het fantastische spel van François Damiens, Sara Forestier en Adèle Haenel.

Toch begrijp ik die woede van Henk stinissen wel, al zal die nu wel gezakt zijn. Hoort misschien ook een beetje bij de generatie. Ik ben al weer wat ouder en daardoor misschien ook wat milder over de gedragingen van anderen. Ik had er ook niet zo veel moeite mee dat ik niet alle beweegredenen van de personages kreeg uitgelegd. Dat maakt de film spannend. En hartverscheurend. Inderdaad: "Maman, mag ik eens langs gaan bij Suzanne ...?"

Ik heb eens iemand gesproken die zei dat Franse films altijd zo droevig zijn. Het is natuurlijk onzin om dat in het algemeen te zeggen, maar het klopt wel vaak. Ook dit is zeker geen vrolijke film over een meisje dat haar vertrouwde omgeving en zelfs vader, zus en eigen zoon in de steek laat om er met een vage vriend vandoor te gaan. De film is heel minimalistisch en er is weinig dialoog. Maar dat heeft zeker wel wat. En hij maakt toch best indruk, ook dankzij het acteertalent van de hoofdrolspeelster.

Juist gezien op: www.sooner.be. Mooie film. Al vond ik het wel wat jammer dat de jaren in het begin vlug voorbij gingen. Maar anders was het wel leuk om te kijken. Wat suzanne meegemaakt had, had ik niet verwacht in de film.

Toen ik hem zag wist ik dat ik hem al eens gezien had, maar verder wist ik niet meer zo goed hoe het zou aflopen. Een film over een jonge moeder die geen verantwoordelijkheid kan dragen en daardoor diverse verkeerde keuzes maakt om de mensen die haar liefhebben daarmee in de steek te laten. Het is best een mooie en innemende film die erg knap geacteerd wordt. Maar hij is ook wat afstandelijk en daardoor wordt het erg lastig om je in de hoofdpersoon te verplaatsen en te begrijpen waarom ze zulke foute keuzes maakt. Maar goed, ook bij de tweede keer kijken nog steeds een erg mooie film.