Suzanne (2013)

Gisteren met een last minute ticket deze film gaan zien op het IFFR. De film heeft een goed gekozen tijdsverloop. De 80'er en 90'er jaren worden knap neergezet. Vrolijk wordt je niet van dit drama dat wat mij betreft krap 4 sterren verdient.

Zodra de film begint stap je in een sneltrein en blijft er in zitten tot aan de aftiteling. De trein gaat snel, heel snel, maar lekker snel.

Zodra je met gezichtsuitdrukkingen een heel verhaal kunt vertellen, dan kan je acteren, en Sara Forestier blijkt een groot natuurtalent op dit gebied. De scène in de rechtbank was zo sterk dat hij mij kippenvel bezorgde. Het trieste verhaal van Suzanne greep me wel aan, ondanks het hoge tempo.

De film bestrijkt een jaar of 25, maar Suzanne en haar zusje Maria worden in die tijd geen dag ouder (qua uiterlijk) en zien er op hun 30ste nog steeds uit als tieners, en dat terwijl iedereen in hun omgeving doorgroeit en zichtbaar ouder wordt: Een detail waar ik me enigszins aan stoorde, maar geen echte afbreuk doet aan de film zelf.

Deprimerende film over een soort meisje waar ik echt niks mee heb, een verschrikkelijk blaag dat alles in haar leven laat schieten om haar eigen wil door te drijven. Ik had wel te doen met haar vader en de andere dochter gespeeld door de veel mooiere Adèle Haenel. Het ergste was wel nadat ze heeft gezien hoe ze haar zoon Charlie heeft kwijt geraakt en in de gevangenis heeft gezeten daar niets van geleerd heeft... Namelijk weer een kind die samen met haar opnieuw in de gevangenis zit, ik haat zulke mensen en de kinderen worden de dupe ik zou zeggen steriliseren die handel

Tegenvaller, vooral vanwege een antipathie tegen de luiwammes van een hoofdpersoon en die stumperd van een vriend van haar. En als ik eenmaal dat heb, en dat is vaak al na één blik, dan kan ik niet meer met ze mee. En dat is vervelend voor zo een film waar je de hele tijd naar die mensen kijkt en je geacht wordt mee te leven, anders wordt het een lange en dode bedoening. Jammer, want de beelden en muziek zijn best fraai en het hele sfeertje is erg lekker. Verder heeft François Damiens een erg fijne en warmtevolle rol als vader. 2,5*.

Naargeestige film over de verwording van een jonge vrouw, die eigener beweging in een neerwaartse spiraal belandt en daar niet meer uitkomt.
De cinematografie is goed verzorgd, maar de film is iets te fragmentarisch naar mijn smaak en roept daardoor net iets te veel onbeantwoorde vragen op. Zoals te verwachten valt zet Sara Forestier weer een uitstekende vertolking neer, maar ze moet wat dat betreft deze keer het onderspit delven t.o.v. Adèle Haenel (Naissance des Pieuvre (2007), die haar rol beloond zag met een César. Het wachten is nu op een film waarin Haenel de hoofdrol speelt.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Zou maar nooit doen over liefde/drugs...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Redelijke film waarin twee zusjes opgevoed worden door alleen hun vader nadat hun moeder is overleden. Een mooi verhaal dat wel wat opstartproblemen kent aangezien er in een rap tempo flink wat tijdsprongen gemaakt worden. Verder wel onderhoudend en realistisch in beeld gebracht (het acteerwerk draagt hier ook aan bij).

Directe verhaalstijl, zonder franje, verrassende tijdsprongetjes makend, is deze film van de jonge, belovende Franse cinéaste Katell Quillévéré.

Wat onvermijdelijk zal bij blijven in deze toch wel realististisch gebrachte film is het schitterend, bovenal natuurlijk spel van de acteurs en lijkt de film aanvankelijk eerder koel, plaats voor emotie is er zeker wel : "Maman, mag ik eens langs gaan bij Suzanne ...?". Ook de slotscène is een mix van realisme en tederheid. Goede film.

Toen ik hem zag wist ik dat ik hem al eens gezien had, maar verder wist ik niet meer zo goed hoe het zou aflopen. Een film over een jonge moeder die geen verantwoordelijkheid kan dragen en daardoor diverse verkeerde keuzes maakt om de mensen die haar liefhebben daarmee in de steek te laten. Het is best een mooie en innemende film die erg knap geacteerd wordt. Maar hij is ook wat afstandelijk en daardoor wordt het erg lastig om je in de hoofdpersoon te verplaatsen en te begrijpen waarom ze zulke foute keuzes maakt. Maar goed, ook bij de tweede keer kijken nog steeds een erg mooie film.