Let Us Prey (2014)

Niet slecht. Ik had mijn twijfels over deze film maar gelukkig blijken een aantal vooroordelen niet te kloppen. Zo had ik verwacht dat er heel weinig zou gaan gebeuren en dat het een echte B-film zou zijn. Let Us Prey slaagt er in om een aantal cruciale elementen voldoende uit te voeren. Jammer dat de film teveel goedkope schrikeffecten gebruikt, totaal overbodig. De kracht van de film ligt meer in de mysterieuze kant en die wordt aardig om zeep geholpen door de schrikeffecten. Toegegeven: het blijft een dertien in een dozijn film.

Fijn camerawerk zorgt er voor dat de film niet amateuristisch oogt. De aankleding van de film is goed en als kijker heb je snel door dat je niet naar een of ander vaag studentenproject zit te kijken. De locatie is in ieder geval prima: een slaperig Brits dorpje met een klein politiebureau. Let Us Prey heeft voldoende gore en dat is toch wel hetgene dat belangrijk is voor een horror zoals deze. Tevens is het acteerwerk redelijk en daardoor hoef je je niet te irriteren aan de acteurs.

Let Us Prey heeft voornamelijk een gebrek aan inhoud en hele oppervlakkige personages. Eigenlijk is dat heel normaal in de gemiddelde horrorfilm maar ik had liever toch meer gezien. De poging van regisseur Brian O'Malley om het hoofdpersonage diepgang te geven faalt, want het heeft absoluut geen relevantie tot het verhaal. Gelukkig zit er nog een redelijke twist in het verhaal om het allemaal wat interessanter te maken.

3*

Meer dan aardige horror.

Visueel echt genieten. Heerlijk duister sfeertje, prachtig begin, sterk einde, elk shot telt. Alleen jammer dat de film zich vooral op één plaats afspeelt, en dan nog een redelijk saaie ook. Wat meer buitenopnames had deze film absoluut goed gedaan.

Begint als mysterie, ontpopt zich pas in het laatste half uur toch echte horror. Echt heel veel verrassingen heeft deze film niet, wel een paar leuke acteurs, een mysterieus en duister sfeertje en een waardig einde.

De combinatie Ierland/UK levert wel vaker goede horrorfilms af, deze kan niet mee met de beste maar moet ook niet al te veel terrein prijsgeven. Het ligt aan een paar kleine details, maar verder is deze Let Us Prey absoluut de moeite waard voor horror fans.

3.5*

Saaiheid troef, de veelbelovende beginfase ten spijt.

Het donkere sfeertje is namelijk zo slecht nog niet neergezet, en het mysterie waar de film mee aanving had initieel mijn aandacht wel te pakken. Maar wat volgde was eentonigheid, temeer omdat de setting me allerminst aansprak. Daarnaast wordt de film gedurende zijn toewerking naar de finale steeds potsierlijker. Hoe langer het vehikel aansleepte, hoe meer het gevoel me overkwam naar een klucht te zitten koekeloeren. En dan niet leuk, noch komisch.

Personages zijn ook maar een stel dweilen. Baardmans beschikt kennelijk over clairvoyante gaven, meneer sergeant ontwikkelt zich halsoverkop tot één of andere rambofiguur, en het overig slachtvee staat er ook maar een beetje bij voor jan met de korte achternaam. En wat speelde die Stanbridge een zwaar irritant wijf zeg. Ik zat dan ook te juichen achter mijn schermpje toen ze eindelijk de pijp uit ging. De wijze waarop was gelukkig nét bevredigend genoeg.

Maar goed, omwille van duistere visuals en de gritty afwerking kan ik er nog een 2,0* uit persen. Wat rest is een film die aanvankelijk voldoende te bieden had, maar zich gaandeweg ontvouwt als een stierlijk vervelende janboel. Jammer, 2,0*.

Deze was op tv en zonder voorbereiding eens bekeken. 'k vond het wel een intrigerende film en wist niet direct wat te verwachten, maar toch boeiend genoeg. De cast deed het prima.

De film duurt ook niet super lang, wat de film niet langdradig maakt.

Geen meesterwerk, maar ook niet super slecht.

Ben een liefhebber van een goede griezelfilm, maar dit is echt niet de moeite waard.

Laat ons bidden dat de makers van deze lompe, te donkere en zeer voorspelbare "shocker" in de toekomst wat beters produceren, en het verder uit hun hoofd laten om ons ook nog een vervolg te schenken(wat gezien het einde makkelijk zou kunnen).

Film zit bovendien vol met foute personages, daarom zal het ook een ieder worst wezen wie overleeft of het einde niet haalt. En de gedragsveranderig van Larkin in het laatste half uur, is toch wel de meest belachelijke twist die ik het afgelopen jaar op film heb gezien.

Interessante en bij tijd en wijlen best aardige horror film.De duistere sfeer is samen met enkele aardige kills nog het sterkste punt van Let us prey.

Het acteerwerk was met uitzondering van de indrukwekkende Liam Cunningham vrij matig en ook het verhaal kon lang niet altijd overtuigen.

Gelukkig werd het nog wel redelijk uitgewerkt.Dat,opgeteld met de adequate regie tilt het geheel nog net naar een voldoende.

Geen al te vriendelijke sfeer in dit Schotse slaapstadje. Duister, bar en koud en dat in een film met twee gezichten. Wanneer Six zich meldt, heeft het meteen zo'n sluimerend gevoel van onbehagen. Het einde kenmerkt zich door totale gekte en voer voor gorehounds en dergelijke. Beide zijn best goed te pruimen, mijn voorkeur gaat uit naar het eerste deel waar Cunningham op vileine wijze speelt met zijn zondaars, maar de brug tussen de twee is een wankele. Vond het allemaal iets te dik aangezet qua achtergronden en zo, dit soort flashbacks zijn net zo goedkoop als de gemiddelde jump scare in andere horror meuk en door Heggie als protagonist aan te wijzen, weet je qua voortgang wel zo ongeveer hoe laat het is.

Deze goedkoop uitziende Horror film welke zich volledig afspeelt gedurende de avond (t/m 24:00 uur), heb ik toevallig gezien op de televisiezender "Film 1" en het is best een vermakelijke film om naar te kijken. Het concept is zeker niet origineel en de film deed me dan ook regelmatig denken aan de films "Devil (2010)" en "Last Shift (2014)" (speelt zich ook af op een politiebureau).

Het verhaal (draait om een mysterieuze aangereden vreemdeling, die voor één nacht wordt opgesloten in een cel in een politiebureau) zit best aardig in elkaar en weet ook wel te boeien en te vermaken (wel jammer dat de mooie Hanna Stanbridge, als politieagente Jennifer Mundie, niet topless is te bewonderen gedurende de neuk-scene in de auto met een andere politieagent) en ook met de sfeer (komt vooral omdat het verhaal zich afspeelt gedurende de nacht en ook vooral op het politiebureau, waarbij iedereen iets duisters op zijn geweten heeft) zit het wel goed.

Je ziet wel duidelijk dat deze film is gemaakt met een beperkt budget, want alles oogt relatief goedkoop (o.a. de special effecten en de kraaien) en het verloop van het verhaal is ook best voorspelbaar. Het duurt wel eventjes voordat het verhaal lekker opgang komt, maar als dat eenmaal gebeurt kijkt de film zich wel lekker weg en gebeurt er ook genoeg (zeker tijdens de ontknoping, welke soms best hard is). Dat de film zich mede lekker wegkijkt komt ook omdat het verhaal maar circa 80 minuten duurt en het daardoor nergens echt saai of langdradig wordt.

De cast deed het niet meer dan verdienstelijk en vooral de hoofdrolspelers Pollyanna McIntosh (in de rol van politieagente Rachel Heggie), die ik vooral kan vanwege haar hoofdrol in de Horror / Drama film "The Woman (2011)", en Liam Cunningham (in de rol van de mysterieuze "Six"). Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Britse Horror film, maar meer zeker ook niet en deze film zal ik waarschijnlijk ook weer snel vergeten.

Let Us Prey

Ik denk dat Let Us Prey een van de weinigen film is die al sinds 2014 bij mij klaar ligt om eens bekeken te worden maar toch greep ik telkens naast. Ik heb sinds de trailer Let Us Prey altijd leuk gevonden en was erg nieuwsgierig naar dit project. Toch is Let Us Prey nu niet een film waarvan je met kippenvel recht op in bed zit. Let Us Prey is een prima tijds vermakelijke film die niet bepaald eng is maar super saai wil ik hem nooit noemen, ik heb me best wel vermaakt met deze film.

Hoewel de film heerlijk begon is de film door de hele speellengte door eigenlijk best wel traag en vooral niet eng. De film is vanaf begin af aan al vaag maar, vermakelijk en daar gaat het me om. Ik heb me de film door niet zitten vervelen, ik denk toch wel door het speelse verhaal wat er in is gestopt die zich prima weet te paren met het concept en de setting van de gehele film.

Het verhaal was dus prima, alleen wat ik al vanaf begin me afvraag, wie was nummer Six? Oftewel, wie was Liam Cunningham? Ik vroeg me dit uiteindelijk zolang al af dat ik daarmee al ben afgehaakt. Wie is de dokter? Wat doen de bepaalde agenten daar en, waarom is de chief na een tijdje zo vreemd en hells? Had six hem ook te pakken? Onopgeloste vragen van mij . Afijn, het verhaal. Ik vind het verhaal prima. We zien PC. Rachel Heggie op haar eerste Duty, er staat haar opeens een man voor der op straat, wat Six blijkt te zijn. Caesar komt er als een idioot aangescheurd en rijd vervolgens Six aan maar, die ligt er niet meer. Caesar word meegenomen naar het politie bureau waarna Six word gevonden door de twee andere agenten. Waarna hij weet wat de Dokter heeft gedaan en de dokter een poging tot doodslag doet komt alles naar boven. De twee agenten gaan naar het huis van de Dok en hij blijkt zijn hele familie te hebben uitgemoord. De schedel van zijn zoontje er af gezaagd, zijn dochtertje hing en zijn vrouw weet ik niet. Ze zitten met zijn allen in het cellencomplex en Six pakt ze een voor een aan. Eerst de leraar, dan de dokter en dan komt de rest van zelf. Het eind was raar en erg afvragend waarom de chief dat nou precies deed , maar goed. Je kwam er prima door.

Toch vond ik Let Us Prey erg op Last Shift (2014) lijken die eigenlijk vrijwel het zelfde concept aanhielden. Toch vond ik Last Shift (2014) iets harder qua uitwerkingen waarbij Let Us Prey zich daardoor nog wel eens liet afstoten. Qua sfeer was Last Shift (2014) ook iets pittiger, Let Us Prey had alles behalve een spannend sfeertje in de film en dat miste ik toch niet. Al om al, prima kunnen vermaken, geen topper maar, slapen doe je er niet snel onder.

2.5*

P.S. Dit is mijn 900ste mening.

Oké onevenwichtig is het misschien wel maar het positieve overheerst over algemeen want er zijn erg mooie beelden, een prachtig duister sfeertje, meer dan goede gore scenes, prima performances en een prettig mysterieus verhaal. Helaas zijn er een beetje geforceerde dialoog, vreemde toevalligheden en is het concept natuurlijk niet heel nieuw. De film wordt bij elkaar gehouden door Liam Cunningham, die de meesten zullen herkennen als Davos van Game of Thrones. Maar ook de rest van de cast doet het prima. Mede door budgettaire reden heeft de film zo zijn gebreken maar dit claustrofobische bovennatuurlijke thriller/horrordebuut van regisseur Brian O’ Malley was voor een eerste film zeker niet slecht. Sterker dit was solide genre-werk.

Ik vind het altijd leuk om even de taglines bij een film te zien. Bij deze film staat: Darkness shall rise. Een perfecte tagline voor een duistere film. Ook een perfecte tagline voor een film met een bescheiden budget.

Gezien de tagline is de keuze voor een verhaal dat zich veelal in nacht afspeelt niet verrassend. Bijkomend voordeel: duisternis is ook nog eens goedkoop. Met effecten als lichtuitval, flikkerlamp en schaduwspel zijn grote financiële injecties niet nodig. De uitwerking van deze bescheiden effecten is trouwens helemaal niet onaardig. Men creëert met bescheiden middelen een naar en somber sfeertje.

Ook opvallend en kostenbesparend is het gebruik van weinig settings. Slechts één setting is in deze film van belang. Een prima setting. Dat zeker. Een politiebureau dat er bepaald niet fancy uitziet, draagt bij aan een claustrofobische, sombere en cynische kijkervaring. Erg sfeervol

De personages zijn vlak ingevuld. Geen achtergrond. De maker doet geen enkele moeite om een context te creëren voor zijn personages. Die zijn er gewoon. Een inlevend gevoel ontbreekt dan ook bijna volkomen. De kijkervaring is onpersoonlijk. Dat voelt in beginsel vreemd maar heeft ook wel wat. Op zich is het interessant om als kijker de personages enkel als middel te zien om een verhaal over zonde, wraak en zieleheil te vertellen. Dat lukt goed.

Intrigerend zijn dan de sfeervolle tekenen die voorbijkomen. De straten zijn leeg. Er zijn kraaien. Er is vuur. Er zijn zondaars. Er is bijbelse allegorie. Kortom, de apocalyps is nabij. In het midden daarvan staat Liam Cunnigham. De centrale figuur in dit sombere feestje van menselijke ontsporing. Een rechtsprekende allesweter en de aanjager van de gebeurtenissen. Mooie rol.

Een heus verhaal ontbreekt trouwens. We zien een stoot aan situaties en flashbacks die aaneengekoppeld enige zin geven en de film vullen. Een sluitend verhaal kun je het niet noemen. Geen groot gemis. Bovendien duurt de film slechts 88 minuten. Het valt amper op. Er is genoeg afleiding door handeling en actie.

Aan het eind, nog fijne effecten. De maker vond tegen die tijd waarschijnlijk nog een potje met geld en kon nog even groots uitpakken. Over bloed en gore in het laatste halve uur geen beklag.

Let us Prey, of hoe je met geringe middelen een prima duister filmpje kunt produceren.

Leuk.

Heerlijke herziening.

Van de film zelf wist ik nog maar weinig. Toen ik hem zag keek ik anders naar films, en raakte ik meer beïnvloed door gemiddelde scores. Nu ik wat meer weet waar ik van hou scoren enkele films die ik voorheen lage cijfers gaf erg hoog. Silent Hill is daar een voorbeeld van, maar nu dus ook deze Let Us Prey.

O'Malley sloeg met zijn volgende project een ander, iets complexer pad in. Met Let Us Prey blijft hij echter aardig binnen de boeken. Let Us Prey is geen moeilijke horrorfilm, maar wel eentje met de nodige verrassingen en een zeer hoog entertainmentgehalte. Bijzonder aan de film is dat O'Malley elk shot laat tellen en daarmee een verzorgd geheel creëert. Dat is trouwens zeker niet het enige dat deze film mooi maakt.

De soundtrack is namelijk ook heerlijk, en direct pakkend. Het acteerwerk is sterk en zeker Cunningham doet het geweldig. Er lopen vreemde, maar heerlijke figuren rond in deze film. Dat ze allemaal een eigen smoel hebben maakt de film alleen maar leuker. Toch is de voornaamste reden dat het allemaal blijft tellen mogelijk het feit dat ik niet elk personage voorspelbaar vond. Ze zijn ook echt net wat unieker, voordelig aan de kijkervaring.

Visueel erg sterk. Zeer sfeervolle shots en sequenties, met veel oog voor kleur en detail. O'Malley slaagt er keer op keer in visuele pracht te tonen, en ik mag het wel. Gecombineerd met een snel tempo verveelt deze film nooit, met als kers op de taart een korte speelduur en een aardig geflipte finale. Ondanks dat de setting verder simpel is en de film nooit groots wordt, is wat er nu staat al aardig sterk.

Misschien mist het nog wat echte bruutheid en een aantal lugubere scenes, maar verder valt er weinig op deze film aan te merken. Snel, sfeervol en met oog voor detail geregisseerd. Verbaas me ook over het gemiddelde, want dit zijn de soort films waar ik doorgaans naar snak. Simpel, maar niet te makkelijk, en met geweldige bijdrage vanuit de regiestoel. Klasse.