Ça Commence Aujourd'hui (1999)

Prachtrol van Philippe Torreton!
Ik vond het net wat te veel op een documentaire lijken. Als dat zo nu en dan gecompenseerd wordt met wat luchtigheid (/komedie) dan heb ik daar minder problemen mee, maar het drama is erg zwaar De schrijnende situatie geeft zo weinig hoop. Het eind van film is wel weer opvallend positief maar wel passend en gewenst.

Afwisselend rauw en warm sociaal drama, waarop Fransen patent lijken te hebben. Het authentiek overkomend verhaal kruipt langzaam maar zeker in je. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de wijze waarop Philippe Torrenton invulling geeft aan zijn rol van betrokken schoolhoofd annex maatschappelijke duvelstoejager. Schrijnend hoe vaak hij tegen een muur van onwil of onmacht oploopt. De film wisselt herkenbare dramatische en hartverwarmende momenten veelvuldig af. Een film die blijft hangen; bij mij dan toch.

Het duurde niet lang voor ik moest denken aan die topper die "Hors Normes" is en die ook, zij het op een enigszins ander vlak, de nadruk legt op de onverdroten, diep betrokken inzet van enkele mensen die moeten optornen tegen de gevolgen van werkloosheid, armoede en verwaarlozing en niet altijd de hulp krijgen die ze verdienen al kampt het sociaal apparaat dat hier moet voor instaan met nagenoeg gelijkaardige problemen.

Bertrand Tavernier brengt zijn verhaal met een erg realistische, real-life verfilming en toch een indruk van speelsheid nalatend, ondanks de droeve achtergrond. De klasscènes - wat houden de Fransen toch van die volkse kinderliedjes - zijn er door een verborgen camera wat een charmante, enige natuurlijkheid oplevert en de film een bijzonder fris cachet geeft. De slotscène is heerlijk getrouw en doet verwijlen in ooit zelf bijgewoonde schoolfeestjes...

Philippe Torreton is geknipt voor zijn rol. Vlot, onbehouwen, gedreven en niet zonder emotie.

Een schooldirecteur die, samen met gepassioneerde collega’s, met hart en ziel zijn best doet om de achtergestelde jeugd in een Noord-Franse regio van goed onderwijs te voorzien. Tegengewerkt door de economische realiteit en de arrogante bureaucratische overheid.

In alles een Franse kopie van Ken Loach, ware het niet dat deze film op elk vlak een niveau minder is.