Maps to the Stars (2014)

Ik denk dat ik het nu wel gehad heb met Mr. Cronenberg.

Zo'n 25 a 30 jaar geleden was het een van mijn top regisseur met "Naked Lunch" als hoogtepunt, maar daarna is het lanzaam bergafwaarts gegaan met als dieptepunt "Cosmopolis".

Film die bij hetziening nog veel beter viel. Was ik als kijker de eerste keer nog wat onzeker over hetgeen ik naar keek; was het satire, komedie, drama of horror? Kon ik er ditmaal vooral hard om lachen. Maps to the stars is een erg duistere komedie over het wel en wee van een aantal (geweldige) personages in Hollywood. Het is een Altman achtige collage, die me dan ook sterk aan Short Cuts en The Player deed denken. De hele cast is enorm op dreef en ik zou niet weten wie de meest onuitwisbare indruk maakt. De verlopen actrice met moeder complex, de psychotherapeut, het nare verwende kindsterretje of de verknipte assistente. Of is het toch de Vibana boy die met zijn mini rolletje de show steelt?

Een heerlijke film, die wat mij betreft zeker een handvol Oscarnominaties had verdient, want verder was 2014 niet zo'n geweldig filmjaar, vond ik.

4,5

Cronenberg wordt vooral geëerd vanwege zijn oude bodyhorrors, maar daar heb ik nooit veel mee gekund. De huidige Cronenberg wist me echter wél te overtuigen met A Dangerous Method en vooral Cosmopolis. M'n verwachtingen voor Maps To The Stars waren dan ook torenhoog, maar worden méér dan waargemaakt; fantastische film!

Waar het in het begin nog een erg leuke, zwartgallige komedie lijkt met die over-the-top Hollywood-karakters verdring dat zwarte naarmate de film vordert steeds meer de humor, met het mooie, keiharde einde als finalestuk.

Tel daar geweldige rollen van... eigenlijk bijna iedereen bij op, de mooie visuele sfeer van de latere Cronenberg en het spannende gebruik van muziek, en Maps To The Stars is wat mij betreft de ultieme Cronenberg tot nu toe.

Uitmuntend!

Heerlijk.

Gregg Araki meets Bret Easton Ellis.

Waarom Mia Wasikowska hiervoor geen Oscar-nominatie heeft gepakt is me een raadsel.

Mijn Razzie Award 2014 gaat naar deze film vanwege het meest beroerde scenario dat ik in tijden ben tegengekomen. En Julianne Moore alweer in de rol van een ernstig gestoorde vrouw ben ik nu zo langzamerhand ook wel beu. Een waardeloze film met enkel verknipte personages.

Alle acteurs zijn in deze film gewoon geweldig, maar vooral Julianne Moore vond ik wel opvallend. Deze keer geen suffe of keurige rol van haar.

Al kon mij het begin eigenlijk helemaal niet zo boeien en wilde ik 'm nog afzetten, maar ben blij dat ik 'm toch heb afgekeken. Wat een verhaal en is het toch weer een erg fijn filmpje geworden.

Deze eens meegebracht, maar 'k vond het maar een matige film. Het eerste uur vond 'k maar matig, gelukkig werd het tweede uur wat boeiender.

De cast deed het wel prima en de film zag er ook goed uit.

Jammer dat het verhaal toch iets minder was, of niet genoeg uit de verf kwam.

'k heb hem uitgekeken, maar 'k hoef hem niet meer terug te zien.

Dit is een zeer overdreven en hysterische film. Echt een beetje over de top. En dat maakt het aan de ene kant wel leuk, maar ook een beetje ongeloofwaardig. Er zitten wel een aantal grappige scenes in. Natuurlijk speelt 'Moore' weer erg goed. Toch is de film niet vervelend of saai. Juist best leuk.

Een uitermate beklemmende film; yeyo schreef op 22-8-2014 dat het lijkt "Alsof alle personages zich permanent in een soort cocon bevinden", en voor mijn gevoel zijn die cocons ook nog eens te krap, alsof niemand ontspannen kan ademhalen – wellicht vergelijkbaar met hoe geen enkele "ster" ooit van zijn succes en zijn carrière kan genieten, want you're only as good as your next movie ? Hoe dan ook, ik vind dit niet echt een Hollywood-satire, eerder een film over totaal geïsoleerde en krampachtig levende mensen die (inderdaad soms lètterlijk) door hun eigen demonen achtervolgd worden, en bij die thematiek passen de Hollywood Hills natuurlijk perfect. Subliem acteerwerk van de hele cast: bij iedereen vóél je de gekte, en toch worden ze nergens karikaturale of zelfs maar ongeloofwaardige personages, iedereen blijft z'n menselijkheid en z'n begrijpelijke motivaties houden. Een film die nog lang bij mij is blijven spoken en in de herinnering eigenlijk steeds beter wordt. Cronenberg is en blijft een unieke regisseur wiens films ik lang niet altijd 100% geslaagd vind maar die mij wel altijd iets behartenswaardigs laat zien, en van zulke filmmakers ken ik er momenteel niet zoveel.

David Cronenberg is een regisseur, die ik erg lastig te peilen vind. De ene keer vind ik het boeiend, terwijl het de volgende keer dan weer tegenvalt. Maps to the Stars behoort gelukkig tot de eerste groep en vind ik zelfs één van zijn beste films.

Het komt een beetje over als een parodie op Hollywood, zo heb ik het tenminste ervaren. De wereld die Cronenberg hier schetst is surrealistisch en redelijk bizar, maar de komische noot die tussen alles door verweven zit, maar het allemaal erg genietbaar. Vooral de uiteenlopende, gekke personages spraken me hier erg aan. Daarnaast wordt er gewoon erg goed acteert, wat ook goed helpt. Julianne Moore is één van mijn favoriete actrices en ook hier blinkt ze weer uit. Het is niet bepaald de gemakkelijkste rol, maar de manier waarop ze zich, soms ook letterlijk, laat gaan is erg goed.

Ook de jongere acteurs Mia Wasikowska en Evan Bird zijn erg goed gecast en spelen buitengewoon goed. Cronenberg heeft er in ieder geval weer iets eigenzinnigs van weten te maken. De man heeft in ieder geval altijd goede ideeën, werkt ze niet altijd even goed uit, maar als hij dat wel doet, dan is het zeker genieten geblazen.

4,0*

Hoe meningen kunnen verschillen!

Mijn wederhelft vond er totaal niks aan.

Ik vond het een aparte film die na een half uur goed op dreef komt. Er komen heel wat dialogen in het begin op je af en geduld is hier een belangrijk gegeven. Eenmaal dat je meegaat in het verhaal, wordt het bizarre plot met de minuut boeiender. Ook veel verwijzingen naar het Hollywoodleven. De cast is prima met een bijzondere vermelding van Julianne Moore. Speciaal filmpje ! 7/10

Vond er helemaal niets aan.

Saaie bedoening deze film.

Wat wel opvallend was, was de vele schunnige taal die er werd gebruikt in deze film, niet iets wat je veel tegenkomt in Amerikaanse producties, al is dit wel een co-productie.

Een goede komedie/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs John Cusack en Robert Pattinson...

Ook een bekende actrice Julianne Moore en

Mia Wasikowska...

Goed camerabeweging...

Goed geluid (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld..

Net herzien. Verhoogt naar de volle mep!

Film is enorm rijk aan textuur en kan op verschillende manieren benaderd worden. Vond het ditmaal vooral geweldig beangstigend familiedrama. The Player meets American Beauty!

Waanzinnig!

De film een beetje opzij laten liggen mede door een aantal negatieve kritieken maar uiteindelijk toch besloten om hem eens te bekijken en... hij viel zeer goed mee. Als satire op het hele Holywoodgebeuren is hij zeker geslaagd met een origineel maar bizar verhaal, Croonenberg waardig. De acteurs zijn goed gecast, niemand valt echt uit zijn rol met Julianne Moore op kop. Ook het camerawerk is uitstekend. Blij dat ik hem toch eens gezien heb en een grote kans dat ik hem wel nog eens herbekijk.

Het camerawerk vond ik juist één van de mindere punten van de film, om maar te zwijgen over de cgi. Jeetje wat was dat dramatisch slecht. Mocht dit de intentie zijn dan slaat hij de plank volledig mis. De film voelde een beetje aan alsof Cronenberg richting in wilde als Lynch met Mulholland Dr. maar daar niet in slaagde. Zat zeker potentie in maar Cronenberg had veel interessanter kunnen omgaan met de cinematografie. Ik vond het maar wat droog en oninteressant gefilmd.

Het is bewust droog en afstandelijk gefilmd. Vaak juist maar één persoon in het shot, om zo de disconnectiviteit te benadrukken.

Ik snap de associatie met Mulholland dr. Maar in tegestelling tot die film is de American Dream voor de personages in Maps to the stars wel uit gekomen. Al blijkt het leven ook dan vol van verlangen en frustraties. Nee, Cronenberg doet hier gewoon zijn eigen ding... Mij deed het overigens meer aan Altman denken.

En cgi? Zat er ubehaupt cgi in de film?

Plotwendingen soms te voorspelbaar en personages meestal eendimensionaal (behalve het personage van Evan Bird). Wil Cronenberg nu zeggen dat er in Hollywood alleen maar egocentrische onmensen rondlopen? Nogal extreme uitspattingen naar het einde toe, een beetje over the top?

Alles welbeschouwd heb ik de indruk dat Cronenberg begonnen is met het maken van pseudo-B-films, vervolgens mainstream-films probeerde te maken en nu de toer van de kunstfilms op gaat. Ik vond hem vroeger toch op zijn best...

Gitzwarte satire over disfunctionele mensen in Hollywood is interessant en bij vlagen sterk, maar toch te onevenwichtig- met name het samenkomen van de losse draadjes is niet helemaal goed uitgewerkt. Zoals een satire betaamt is het van dik hout zaagt men planken: de subtitliteit is ver te zoeken. Dat Mia Wasikowska en zelfs Evan Bird (allebei goed op dreef als beschadigd meisje cq over het paard getild ettertje) toch nog sympathie weten op te wekken is knap. Julianne Moore wordt met de jaren beter zo lijkt het en weet overtuigend een uitgebluste amorele ster te spelen. Cusack vond ik dan weer wat minder als egocentrische therapeut.

Het goede acteerwerk en de leuke dialogen ten spijt ontbreekt het de film aan visuele flair, waar het onderwerp zich toch wel voor leent- eigenlijk was er geen enkele scene die er visueel bovenuit stak, en sommige scenes waren ronduit zwak: de scene uit de jaren 60 film met de moeder van Julianne Moore had bv wel wat korreliger opgenomen mogen worden. Ook de zelfverbranding kwam niet goed uit de verf, dat moest beter kunnen anno 2014, en zo waren er wel meer mindere scenes.

Ik was Cronenburg na Eastern Promises wat uit het oog verloren, en ben dus niet onverdeeld enthousiast over deze film. Ben nog wel benieuwd naar Cosmopolis, al zijn de kritieken niet zo positief.

Cronenberg toch.

Heeft meer misses dan hits gemaakt uiteindelijk, toch hoop ik bij elke nieuwe film dat er nog een beetje van zijn onmiskenbaar genie loskomt. Maar ofwel is het op, zit het te diep en is het gewoon te uitgedund om nog echt iets goeds mee te maken.

Deze Maps to the Stars wil allicht een hoop zijn. Het resultaat is echter vooral flauw en verre van scherp genoeg. Vooral de portrettering van Hollywood is van zo'n laag niveau dat het lastig wordt om verder nog wat in de film te zien. Lompe stereotypes en ontwikkeling also ze een doorslag zijn van één of ander dronken boerencafégesprek.

Visueel is het al lang niet meer boeiend, ook hier weet Cronenberg niet veel met het visuele te doen. Enige wat echt opviel was de vreselijk lelijke brand-CG, leek me nergens voor nodig. De soundtrack heeft z'n momenten, jammer genoeg zijn dát net de momenten dat de film iets teveel op Mulholland Drive begint te lijken en Cronenberg er in vergelijking erg slecht vanaf komt.

Acteerwerk lag er wat mij betreft ook te dik op. Personages zijn irritant, maar dat wil nog niet zeggen dat alle performances dat ook moeten zijn. Vooral Moore had best een aantal versnellingen lager gekund. Wasikowska was de enige die zich een beetje staande wist te houden.

Eigenzinnig is het wel, daarvoor is het dan wel weer Cronenberg. En ik zag de goede ideeën soms nog wel doorheen de matige uitvoering, maar als film vond ik het toch vooral mislukt. Zowel als drama, comedy of satire gewoon niet scherp genoeg.

2.0*

Ben het volgens mij met elk punt wel oneens. Tegen de stroom in vind ik de Cronenberg van de laatste tijd ook veel interessanter dan zijn oude films, afgaande op dit Maps Of The Stars en Cosmopolis. Veel meeslepender.

Film hier in huis. Ik zie het al, als ik dit lees "De film is top, of helemaal flop". Ben benieuwd. Tnx Moviemeters.

De film deed mij denken aan al die mateloos flauwe absurdistische Amerikaanse comedy series waar de B-tv-kanalen van vergeven zijn.. Na twintig minuten afgezet, niet de moeite waard, zonde van je tijd.

Knap hoor, een comedy van twee uur, waar niet 1 seconde humor in zit..........

Goeie film over een aantal bekende Hollywood-sterren die allemaal hun eigen problemen hebben. Als verhaal doet het soms wat rommelig aan. Maar dit wordt zeker goedgemaakt door de lekker, verknipte personages en de manier waarop Hollywood hier wordt neergezet (en dat is niet bepaald fijnzinnig). Het ligt er wellicht wat dik bovenop, maar mede door de uitstekende cast werkt het wel.

Weinigzeggende film, die wat mij betreft zéker niet scherp is, waarin het personage van Wasikowska (die hier een soort Sia-impressie doet?) nota bene nog het meest normaal overkomt. Ik ben geen kenner van het werk van Cronenberg maar vind zijn films Eastern promises en A history of violence veel meer diepgang hebben, terwijl het rauwe randje dat van Maps to the stars iets bijzonders zou moeten maken vooral lusteloos lijkt (met uitzondering van het moment waarop Moore wordt neergeslagen, de uitvoering hiervan is sterk).

Wederom een heerlijke herziening. Steeds ontdek ik meer details die de film enkel sterker maken. Pik zwarte humoristische soap opera.

Enkel die slechte cgi heb ik geen antwoord voor. Cronenberg is op het gebied van state of the art (practical) effects wellicht de meest ervaren regisseur ter wereld, Dus het moet expres zijn gedaan. Maar waarom? Misschien wel om te benadrukken dat het tegenwoordig minder is. Iets wat in zijn geval zeker waar is, want hij krijgt helaas zijn films steeds moeilijker gefinancieerd. Zonde!

5* blijven absoluut staan.

Ik vind het een erg vage film. Het boeide mij weinig en ik kon het moeilijk volgen. Ik houd van aparte films, maar dit kwam erg rommelig en richtingloos op mij over. Het feit dat ik het idee wel origineel vind, het acteerwerk prima vind en de film mede door een zekere nieuwsgierigheid wel af wilde kijken, zorgt ervoor dat ik qua score op een middenweg kom. 2,5*

“On the stairs of Death I write your name, Liberty.”

Sterke film van Cronenberg. A History of Violence, The Fly, Videodrome en nu Maps to the Stars, alle films van Cronenberg hebben een heerlijk onheilspellend en surrealistisch sfeertje waarbij het geweld nooit ver weg is, en waar we vaak het slechtste in de mens te zien krijgen.

Geen vrolijke kost, maar meestal wel steengoed. Maps to the Stars is een ontnuchterend, gruwelijk, maar soms ook hilarisch inkijkje in de wereld van Hollywood. Dit zijn mensen die eigenlijk al niet meer leven, of niet meer weten wat het "echte" leven inhoudt, en door opvoeding, sterrenverering, mommy issues, psychische problemen en drugsgebruik de hele tijd in een schaduwgebied opereren tussen leven en dood. Met geweldig acteerwerk van onder andere Moore, Wasikowska, Pattinson, Cusack en Gadon.

Ok.

Cronenberg die een andere richting opgaat in zijn carrière als horrorregisseur. Dit keer slaat hij dus meer de satire op, die soms wel neigingen heeft naar horror maar in het algemeen in de drama en komedie blijft hangen met een dikke laag satire.

Het lijkt wel alsof het meeste budget in de cast zelf is gegaan, want visueel gaat er weleens wat mis. Het vuur op het einde was het dieptepunt. Cronenberg probeert er soms wat sfeer in te pompen maar de sfeer komt er eigenlijk nooit echt optimaal uit.

Acteurs en actrices die de film in het eerste deel echt redden van de ondergang zijn Wasikowska en de jonge Bird. Geweldige prestaties van beide. Voor de rest zijn acteurs zoals Cusack en Pattinson best onzichtbaar en voegen niet veel toe. Dan heb je nog Moore, die zichzelf eigenlijk vooral voor paal zet. Had best een paar tandjes terug mogen doen.

Cameragebruik is soms aardig knap, had wel wat opvallender gemogen maar in het algemeen heb ik er weinig tegen. Sets zijn ook knap, de echte sets dan. Huizen zijn mooi en de Amerikaanse Hollywood sfeer is er overduidelijk aanwezig. Dit soort dingen helpen de film omhoog.

Samen met een aantal sterke scenes die voelbaar zijn tilt het de film nog omhoog naar een voldoende. Vond het wel jammer dat de effecten tegenvallen en de "dromerige" scenes door de mand vallen. Cronenberg gooit er alleen een dik aangezette soundtrack overheen maar het lijkt nooit alsof ze echt hallucinaties hebben of dromen. De sfeer komt nooit uit de verf daar.

Wat de satire betreft, soms is dat wel gelukt, toegegeven. Maar de cast overdrijf net iets te veel waardoor het er allemaal net iets te dik overheen hangt. Maar een onvoldoende kan ik het eigenlijk ook niet geven.