Maps to the Stars (2014)

Wat een bagger. Als dit satire moet zijn is t wel heel droevig gesteld met satire

David Cronenberg is erin geslaagd een film te maken die nog irritanter is dan zijn vorige film Cosmopolis. Als je niks meer te vertellen hebt, je geen inspiratie en geen humor hebt... maak dan ook geen film!

Halve punt eraf.

1*

Ik vond hem geweldig!! Echt een goede Cronenberg film. Zit wel te twijfelen of ik deze of A History of Violence leuker vind. Maar ga nu voor Maps to the Stars omdat ik deze gisteren gezien heb en deze dus beter in mijn geheugen zit. Het verhaal sprak me al aan en had hoge verwachtingen en ben altijd blij als ze worden waargemaakt. De laatste 20 minuten zijn wel heel gewelddadig zoals we van Cronenberg gewend zijn. Kreeg echt kippenvel van het geluid van een hoofd dat wordt ingeslagen met een beeld. En het einde is ook heel toepasselijk vond ik. Julianne Moore speelt echt super goed een Oscar nominatie zou me niks verbazen. Alleen die Carrie Fisher! wat ziet ze eruit! als dat volgend jaar Princess Leia weer moet gaan spelen.. btw voor mijn gevoel keek ik naar voornamelijk een Drama film zoals hier wordt aangegeven en geen komedie, satire of wat dan ook. Vond het dan meer Thriller dan Komedie als ik nog een ander genre naast drama zou moeten kiezen voor deze film.

Bizarre film, ergens intrigerend, maar aan de andere kant te vlak om echt te imponeren. Deed me denken aan Short Cuts en Hurlyburly.

Deze laat geen blijvende indruk achter vrees ik.

En wat een lelijke poster! Er zijn mooiere in omloop.

Toch een fijn filmpje.

Meteen na het einde was het eerste wat in me opkwam: wat een baggerfilm. Maar nu ik er een uurtje of wat afstand van genomen heb denk ik er toch weer anders over. Want deze bijtende over the top satire zit toch wel knap in elkaar eigenlijk, hoe absurd het verhaal ook wordt, het klopt wel en wordt op een erg goede manier en met goede timing verteld.

De cinematografie is prima, maar misschien wat afstandelijk en wat weinig spannend. Opvallender is de cast, zonder uitzondering opvallende prestaties - Cusack bijvoorbeeld, die een enge creep neerzet, Pattinson die een slome chauffeur speelt, en natuurlijk is de mooiste scene voor Julianne Moore, die nog even letterlijk Hollywood te kakken mag zetten.

Misschien niet helemaal origineel in de keuze van het doelwit, tenslotte Hollywoodsatires hebben we de laatste tijd nogal eens vaker gezien. Maar deze is wel erg goed gedaan.

mocht je dit in een wat scherpere,maar vooral grappiger versie zien door midden van een serie?

"Episodes" | Series Official Site - Showtime

erg leuk

cronenberg,de vaak controversiele regisseur die zijn stempel op aparte films heeft gedrukt.

voormij springen the fly en vooral crash er bovenuit,maar dat terzijde.

de hollywood film wereld is een neppe.maar deze mensen zijn wel echte mensen.

ze zijn natuurlijk aandachts gestoord,door middel van het aandacht vragen van tabloids en therapeuten.

de film mikt vooral op de psychologie,hoe je toch je red doormiddel van spiritualiteit,en het tegenover gestelde: middelen die je gevoel onderdrukken.

wat de film geen echte grootste cinema maakt is dat het gebrek aan luchtigheid,en vooral humor,

ook in de vorm van cynisme. dat had veel beter gekund .

hierdoor word de film erg zwaar.

julliene moore en mia wasikowska maakte indruk met hun spel.

en moore nog steeds geen botox : respect.

wat cronenberg nu precies duidelijk wil maken is mij niet helemaal duidelijk.

maar het intrigeert allemaal wel.

voldoende.

Phoooeeee, zieke film!

Cronenberg gaat hier weer grondig te werk op de onderhuidse manier. Na 2007 had hij een redelijk lange stop gemaakt. A Dangerous Method heb ik nog niet gezien, maar Cosmopolis was totaal geen tegenvaller, ook al werd die door de meerderheid wel zo omschreven. Mild was Cosmopolis echter wel, en het leek erop alsof Cronenberg zich aan ging passen aan de braafheid na 2010 (Waar 2009 bijvoorbeeld een jaar was met een kluit lekkere groffe bioscoopfilms als Gamer, Last House on the Left, Law Abinding Citizen, Ninja Assassin, Inglourious Bastards, Watchman, My Bloody Valentine 3D etc.. was het in 2010 een stuk milder geworden met in het ene jaar een Machete, en in het andere jaar een Hobo With A Shotgun, De Refn & Gosling projecten of Killing me Softly) Maar dat is weer niet ter sprake met zijn nieuwe project; een gitzwarte komedie die gewoonweg heel Hollywood, met de luxieuze verwende sterren/gezinnetjes op een buitengewone manier afkraakt en parodeert, met vele rake klappen. En nog wat meer zieke stuff...

De film opent al met een prachtige dromerige ambient soundtrack die je al gelijk de kick geeft dat je zeker mag zijn dat de film interressant genoeg mag worden. Vervolgens maken kennis met meerdere soorten verhaallijnen/personages. De ene helft gaat over Havana, die hier echt magistraal wordt neergezet door Julliana Moore, die het gewoonweg totaal niet kan hebben dat haar gestoorde moeder die haar leven heeft gesloopt, een succes maakte in de jaren 60. Zelfs het feit dat ze is omgekomen door een brand verzacht totaal niet te pijn voor Havana, en ze is helemaal geobserdeerd om het feit dat zij beter moet scoren dan haar moeder, door haar succes te gaan remaken. Uiteindelijk verzuipt ze gewoon in het feit dat ze neigt naar succes, en dat word hier ook op een lekkere pijnlijke, realistische wijze neergezet. Ook komt de geest van haar moeder even langs, waar je ook haast bang van wordt. Niet omdat het een geest is, maar vanwege hoe ze totaal emotieloos haar dochter de grond in trapt. Hier komen we in feite gewoon bloot te staan met de kwellingen en de obsessies van Havana. Het enige hoop ziet ze in Jerome Fontana, die ook hier, net als Cosmopolis, toch weer prima neergezet word door Pattinson, waar ook nog wel een buitengewone samenwerking uit ontpopt.

Havana word ook goed geholpen door fysiotherapeut Staford Weiss, die ook hier weer uitbundig neergezet word door John Cussack, die de laatste tijd ook lekker experimenteert in de filmwereld. De rest van zijn familie zijn toevallig ook van de Hollywood-stempel, en het is ook niet bepaald een familie waar je trots op kan wezen, en dan al helemaal wat zijn kinderen betreft; Zijn zoontje Benjie; man man man, denk dat ik de laatste tijd zelden nog zo'n fucked up gestoorde puberrol gezien heb als deze. Dit is denk ik toch wel de personage die zo uit een Larry Clark of Gregg Araki film zou weggelopen kunnen zijn. Die scene bijv. dat hij gewoon lekker ongestoord verdergamed terwijl hij overduidelijk hoort dat zijn moeder helemaal gek aan het worden is is bijvoorbeeld één van de scenes met hem die me rillingen bezorgen en dan is dat ook nog het topje van de ijsberg. En ja, zijn moeder dan; die blijft eigenwijs om zo haar best te doen dat Benjie succes maakt in de filmcarriére. En ja, troost bij de dochter Agatha zou je ook niet kunnen vinden, die net ontslagen is uit een gesticht vanwege haar pyromane neigingen. Na Stoker mag Mia Wasikowska ook hier weer in de huid kruipen van een screwed meisje, en deze rol is toch nog wel wat overtreffender dan haar rol in Stoker. En, wat ook zo knap is; [er word de hele film niet verteld dat haar daden en het feit dat Havana's moeder door een brand is omgekomen wel eens een overeenkomst zouden kunnen hebben.

Cronenberg is hier bijna net op dezelfte toer als Cosmopolis en laat de film lekker rustig sudderen, en stelt met die technieken ook weer lekker onopvallend en langzaam erg de geheimen bloot aan de kijker. Ook het hele geheim van het feit dat het echtpaar Weiss eigenlijk broer en zus zijn is gewoon wicked en ook het einde is een fikse klap in het gezicht, al is het wel een ander einde dan je van Cronenberg zou verwachten, aangezien hij nog vaak van de directe eindes was. Het acteerwerk is ook weer gewoonweg uit de kunst en iedereen komt hier overtreffend over en jij mag toe kijken met wat voor zieke, beschadigde, gefrustreerde, jaloerze zielen je allemaal te maken krijgt.

Ja, het leven als stinkrijke of succesvolle Hollywood-figuur is niet altijd zo mooi, geweldig, en succesvol als dat het zou moeten lijken. Dat wil de film wel overduidelijk zeggen.

5,0*

Mensen die hiervan genoten hebben kan ik ook Wild Palms (1993) aanraden. Van dezelfde schrijver en behoren beiden duidelijk tot hetzelfde zwartgallige hollywood universum. Alsook de geweldige Wild Palms graphic novel en zijn boeken Force Majeure (1991) en Dead Stars (2012).

Maps to the Stars zag ik toevallig één dag na Stoker. Twee bizarre films met Mia Wasikowska, waarbij ook nog eens de terugkeer van een lang absent en ongewenst familielid een centraal plotpunt is. In dit geval is het Wasikowska zelf die deze rol mag vervullen. Ik heb het al vaker gezegd, maar ze weet haar films wel uit kiezen. Vervelend wordt het nooit met haar.

Het is kennelijk een film die het publiek nog verdeelt, zoals traditioneel bij Cronenberg. Volgens mij is die man niet in staat iets te maken dat unaniem geprezen wordt. Met Maps to the Stars maakt hij het zijn publiek ook weer niet makkelijk. Niet dat het zo'n ingewikkelde film is, maar hij creëert wel weer een ongemakkelijke sfeer. Echt een gitzwarte komedie is het geworden, vol onsympathieke personages, die misschien nog wel meer afstoten omdat ze juist ergens nog iets menselijks hebben. Met de meeste figuren hier zou ik nooit in mijn leven mee te maken willen krijgen, maar ondanks dat ze overdrijvingen zijn laat Cronenberg ze nooit monsters worden. De casting is ook fijn, met enkele persoonlijke favorieten (Wasikowska, Moore en Olivia Williams) in topvorm. Evan Bird is ook wel een ontdekking.

Cronenberg is niet de meest inventieve regisseur als het aankomt op camerawerk, licht- en kleurgebruik of montage en ook hier niet, maar op een bepaalde manier zit er toch weer een aparte sfeer in. Ik weet niet in hoeverre deze satire op de bizarre levensstijl van Hollywood serieus genomen moeten worden, maar als een soort zwart-komische, bijna surrealistische trip door de excessieve geest van Los Angeles' rijkste buurten is het helemaal raak. Het is vooral de gekkigheid hier de me aanspreekt. Je kunt de ziekte van de geesten van deze mensen en hun wereld bijna ruiken. Het is misschien een makkelijk doelwit dat Cronenberg hier kiest, maar de uitwerking van de film voelt uniek aan in z'n sfeerschepping.

Persoonlijk vind ik het één van zijn betere films in ieder geval.

4*

Cronenburg op retour, op retour van wat normalere films(Cosmopolis niet meegerekend) maar nog steeds zonder de body horror waar hij mee bekend werd. Maps to the stars kun je het beste omschrijven als een kroniek film over de generatie van nu, sterrencultuur en hollywood. Het sleurt, schiet van personage naar personage en is vooral erg tekst zwaar. De dialogen slepen en doen soms erg gefabriceerd aan en schieten dan weer terug naar normalere gespreksvoering. Het geeft een mooie zwart wit vergelijking van de wereld waar de personages in leven.

Voor de rest is het weer een film die visueel niet bijzonder vernieuwend is maar met zijn klinisch uiterlijk en griepige sfeer een ongemakkelijk sfeer neerzet. Net als the one ring hier boven zegt, geen van de hoofd personages zijn monsters. Ze zijn vooral door macht, verleden en bekendheid slecht bevooroordeeld en proberen zich daardoor uit te redden/mee te leven. De casting is net als in cosmopolis geweldig. Eigenlijk valt er niet veel over de film te zeggen voordat je veel gaat spoileren maar Maps to The Stars is een waardevolle toevoeging aan het oeuvre van Cronenberg. Een van de weinige regisseurs die het nog aandurft na zoveel cult-klassiekers een andere kant in te gaan dan verwacht.

4*

Niet echt overtuigende film. 'Beetje van dit erbij, nog een beetje van dat erbij' qua genregevoel, misschien dat het zo nog zou werken. Hier en daar zeker wat sterkere scenes te ontdekken, maar richting het einde was de lol er voor mij vanaf, en kon ik het als een geheel niet serieus meer nemen.

Apart. Erg klinisch ook allemaal, al deed het op zijn beste momenten aan Mulholland Dr. denken, en niet enkel vanwege de inhoud en locaties. Maar goed, die thema's over Hollywood kennen we inmiddels wel en de film brengt weinig nieuws onder de zon. Ook het personage van Moore stond me een beetje tegen, Cusack was dan wel wee grappig en Wasikowska is als altijd fantastisch al is het alleen al vanwege de wat mystieke sfeer die om haar heen hangt. En opzich vermaakt de film ook wel meestentijds al wordt het nergens echt bijzonder, nergens dat ik echt verrukt naar het beeld kijk. Verder vond ik de film maar traag vooruitgaan, maar daar zat ik zowaar eens naast want ineens was de film voorbij. Waren die 100 minuten toch opmerkelijk snel gegaan. 3,0*.

Onthutsende Cronenberg die me doet denken aan de boeken van Easton Ellis (Less than Zero bijvoorbeeld). Jullianne Moore speelt briljant. 4*

Wel opvallend dat Cronenbergs special effects in zijn films uit de jaren 80 fenomenaal waren en dat ze nu in o.a. Maps to the Stars en Dangerous Method te wensen over laten.

Een film die wat teveel zijn best doet bijtend te zijn. Het is allemaal aardig geschreven maar echt wel wat er overheen. Juist daarmee gaat dat echt venijnige verloren. Ook vond ik niet elke rol even sterk ingevuld. Ik mis een echt goede acteur met veel uitstraling. Zo'n Cusack is het toch niet helemaal. Wasikowska is weer echt goed en vormt samen met Moore het grote pluspunt aan de film, maar hoe goed Moore ook speelt, ik had toch heel de tijd het gevoel dat ze beter een meer geschikt type hadden kunnen casten. Iemand als Charlize Theron bijvoorbeeld. Die Bird vond ik nog best geinig. Ziet er ook echt als zo'n kindsterretje uit. 3.5*.

Ben erg benieuwd na alles gelezen en ook de trailer te hebben bekeken, hoe wij deze film zullen vinden. Na ruim 20 films schijnt Cronenberg er nog steeds geen genoeg van hebben gekregen en vonden wij "The dead zone" een van zijn betere ( horror) films. Wij vermoeden dat velen het hier niet mee eens zullen zijn omdat in andere genres Cronenberg ook het een en ander heeft gepresteerd.

The Dead Zone was mijn eerste kennismaking met Cronenberg en tot op vandaag voor mij ook zijn beste. Perfect combinatie van sci-fi, horror en liefdesdrama.

Heeft wellicht ook met jeugdsentiment te maken, maar goed.

Cronenberg is 30 jaar later een regisseur wiens films al snel als ARTHOUSE worden bestempeld. Ofschoon ik geen scherpe satirische teksten of situaties ben tegengekomen en al helemaal niet heb kunnen lachen, blijkt volgens Dana Linssen...

Maps is zo grappig en raak dat het verleidelijk is om de film alleen als satire te zien.

In mijn ogen zijn de personages van Julianne Moore en Evan Bird eendimensionale karikaturen, eerder zelfs oppervlakkig neergezette glory-hunters, maar dat beleeft iedereen op zijn/haar manier uiteraard.

Maar ok, wat is Maps nog meer dan een satire? Het blijkt een horrorfilm te zijn maar...

Maar er spoken ook vreemde ondoden in rond. Er zit voldoende horror in de film. Het blijft natuurlijk wel een Cronenberg. Maar de echte horror schuilt in het kijkproces zelf.

Het is dus een horrorfilm waar de horror in het kijken zelf zit.

In The Dead Zone kon Christopher Walken in de toekomst kijken van personen wiens hand hij vasthield. Had hij dat bij Cronenberg maar gedaan en hem het advies gegeven vooral niet te lang door te gaan met films maken

Een kwestie van persoonlijke smaak, maar ik ben nooit bijzonder geïnteresseerd geweest in het privéleven van de sterren van Hollywood en waarschijnlijk daardoor kon deze op zichzelf inktzwarte sarcastisch bedoelde parodie, vol met egocentrische, immorele personages, rond onder meer incestverhoudingen, me maar matig boeien en om de dialogen, hoe keihard en cynisch ook, heb ik niet kunnen lachen. Wel zag ik dat er door de gehele cast uitstekend geacteerd werd; Julianne Moore bijvoorbeeld, in de rol van de psychotische en neurotische actrice met een moedercomplex, speelde toepasselijk overdreven en met verve.

Met deze film tracht Cronenberg een satire jegens Hollywood neer te zetten. De elementen zoals agenten, acteurs en managers passen binnen het plaatje, maar echt bevattelijk, emotioneel en erg bondig is het niet. Het familiedrama lijkt allemaal behoorlijk over de top en voelt eerder aan als een grap i.p.v. het beoogde hedendaagse Hollywood visio. De cast kon me niet bekoren en verpest het voor de uitblinkers Julianne Moore en Mia Wasikowska.

Uit alle film herinneringen en uit mijn blote hoofd gezegd, heb ik nog nooit enige Cronenberg gezien. Meen ik. Dan is dit wel een applausje. Dat ik dit heb kunnen uitzitten. Deze semi hallucinante trip kan zo in de jaren '80, waar ik geproduceerd ben ofwel het leven ingeschopt werd, gepropt worden. Tikkeltje rommelig ( is dat expres?) gefilmd, met hier en daar een prachtige close up van Mia en Robert. Aan het camerawerk ligt het zeker niet. Mijn ongemak steunt op het feit dat ik niks heb met zo'n cynische kijk op zaken. Het is door Evan Bird zijn perspectief en houding dat ik dit cynisch vond. Elke seconde dat hij in beeld verscheen was het wel zo. De rest van de personen zijn net iets minder hard in mijn beleving. Mia is alweer klasse (hoe doet ze het? Wat is haar geheim??), John en Julianne zijn goed. Robert hier net ietsje minder, maar toch deed hij niet onder voor de medespelers. Misschien omdat ik toch had gehoopt dat hij een hoofdrol speelde ipv ondersteuning.

Vreemde constructie zeg maar. Een trip maken zonder drugs te gebruiken.. toch kreeg ik echt zo'n beklemmend gevoel en vond ik het kleurgebruik daar wel een beetje naar wijzen.. en nee ik heb geen idee hoe drugs gebruikers zich werkelijk voelen, ik heb echter wel iets gelezen en gezien.

Zoals deze zie ik de films graag komen.

Soms deed ie me aan Mulholland Dr. denken, die vergelijking is dan ook snel gemaakt. Ze spelen zich beiden af in Hollywood en qua sfeer zitten ze op dezelfde lijn, beklemmend en weird, onder andere te danken aan een geweldig sound design.

Maps to the Stars heeft een bijzonder script, dat toegegeven soms wat inspiratieloos oogt, maar uiteindelijk lichtjes geniaal is. Maar ook de cast is uitzonderlijk. Met Pattinson, Cusack soms, Moore en Wasikowska beschikt Cronenberg hier toch wel over de betere acteurs en ikzelf vind ze hier alle vier simpel gezegd top, opvallend op hun manier.

Bij momenten erg goed, maar in zijn geheel te klinisch en met te weinig humor gemaakt.

Minder abstract en een stuk toegankelijker dan Cronenberg's vorige, Cosmopolis, maar dat betekent niet direct dat deze zwartgallige satire makkelijk te behappen is. Er had bijvoorbeeld wel wat meer humor in mogen zitten. De eersteklas cast zorgt ervoor dat de film makkelijk op de rails blijft en de gebeurtenissen zijn best fascinerend, maar de toon is een beetje zwaar op de hand en een subtiele aanpak is meneer Cronenberg hier vreemd. Hij is eigenlijk ook niet de juiste regisseur voor deze materie. De meer creepy en grimmige scenes gaan hem desondanks goed af.

intrigerend drama met enkele lugubere kantjes die vooral staande blijft door de uitstekend spelende cast. de satire op hollywood is al bij al nogal plastisch weergegeven en heeft niet echt het nodige effect en de satire vervaagd nogal snel door de verhaallijnen die opgezet worden en iets te donker zijn om dan nog te kunnen refereren naar de wereld van glamour maar vooral veel donkere kanten. Julianne Moore speelt zeer sterk maar dat kan van heel de cast gezegd worden, en ondanks dat het verhaal niet echt in snel tempo vooruitgaat maar nogal blijft kabbelen tussen de verschillende verhaallijnen maken de zeer arthouse geschreven dialogen het wel steeds interessant om te blijven volgen.

David Cronenberg blijft verrassende films maken. Zeer originele film over de nep façade van de glitter en glamour wereld van Hollywood met Freudiaanse invloeden. Soms lichte neiging naar het absurde maar dit is enkel een meerwaarde.

Schitterende film weer van Cronenberg. Weinig realistisch, al geloof je zo dat dit soort mensen verblindt door het leven gaan. Vooral dat joch met dat 'verwende-kinderen-haar' werkt erg goed. Een grote lege huls van nietskunners met een wrang absurdistisch sfeertje. Thematisch iets te verwant aan Cosmopolis, dus dit moet hij niet te veel blijven doen, maar als film op zich weer erg de moeite waard.

4.0*

Forse tegenvaller ! Heb mij echt door het eerste uur heengeworsteld en ben toen van lamlendigheid in slaap gevallen,nergens leuk,boeiend,verrassend pffff laat maar.

Hollywood zo mogelijk nog incestueuzer dan Hillywood, wie had dat gedacht.
Vermakelijk werk van Cronenberg maar niet erg intrigerend of fascinerend. Vooral humoristisch en met sterk acteerwerk van met name Julianne Moore.
Aardig om gezien te hebben.

Na 'Cosmopolis' wederom een fijne film van Cronenberg. Al vind ik deze beter. Dat komt mede omdat deze 'Maps to the Stars' echt op een fantastische manier speelt met het zogenaamde glitter en glamour wereldje in Hollywood, wat ik altijd erg boeiend vind. De buitenkant lijkt zo mooi; de zon, palmboompjes, veel geld en grote huizen, maar van binnen gevuld met pillen, drank en ongelukkige zieltjes. Op momenten heerlijk aangedikt en vol met absurde en grappige scenes. Julianne Moore speelt weer een uitstekende rol. Sowieso valt er weinig op de sterk spelende cast aan te merken. Dat verwende kutjochie inbegrepen.