Maps to the Stars (2014)

Nieuwe Cronenberg, cool wist ik nog niet. Geldt dat ook voor de rest hier, of is de interesse nog niet zo groot?

Cronenberg is in mijn ogen altijd wel interessant. Ik zelf hoop dat hij met deze film enigszins in de art-house hoek blijft, want zijn mainstream uitstapje viel bij mij niet geheel lekker.

Zijn vorige twee films waren toch ook arthouse

Ik doelde meer op Eastern Promises etc. Ik persoonlijk vond het een flinke tegenvaller en ik ben daarom een van de enige die tevreden was met het werkje Cosmopolis.

Ik moet eerlijk zeggen dat de 2 films voor Cosmopolis mij enigszins zijn ontgaan.

Dat waren toch A Dangerous Method en... Eastern Promises?

Ik doelde eigenlijk op A Dangerous method en Chacun Son Cinéma ou Ce Petit Coup au Coeur Quand la Lumière S'éteint et Que le Film Commence. Foutje van mij. Ik dacht even dat A History of Violence en Eastern Promises achter elkaar uitkwamen.

klinkt als verhaal heel rommelig!

Ah nee niet wéér die Pattinson

Weet iemand op welke datum de film in de zalen komt ?

Volgens IMDb 25 september 2014 .

SD trailer (YouTube)

Fantastische trailer ! Ik verwacht deze film binnenkort in mijn persoonlijke top 10 ...

Veelbelovende trailer. Ik kijk er naar uit. Weer met Pattinson, nice.

Ziet er interessant uit. Toffe cast ook.

Er komen vooralsnog zeer positieve reacties vanuit Cannes . Ben vooral heel erg blij voor Cronenberg …

Hey, alweer een film met Wasikowska? Die acteert zich wel suf laatste tijd hè. Voor mij wel een reden om deze film te willen zien; er is iets met de keuzes die zij maakt, meestal zijn het intrigerende, verfrissende films. En ze is prettig kijkvoer

I am considering converting to Scientology, as a career move

Zeer vermakelijke puinhoop. Het zeer scherpe script van Wagner die Hollywood chargeert op haar vernietigende en kapitalistische karakter, ook erg dwingend en nijdig qua toon. Ondanks dat Cronenberg faalt enige samenhang te creëeren weet hij wel Wagner's script vol vage marionetten in een destrusctief Hollywood te voorzien van een uitstekende transitie naar het witte doek.

De wereld die Cronenberg schetst is uitermate sterk maar gaat vooral mis wanneer hij de storyline van Wasikowska en Evan Bird gaat uitwerken. De impressionistische aanpak werkte zo goed en dat haalt ie hier me wel onderuit. Het probleem is ook niet alleen deze storyline, het is de hele samenhang van alle storylines bij elkaar. Ook de staging van sleutelscenes zijn op zijn zachtst gezegd, onhandig.

Een zeer solide script, aangename bedwelmende cinematografie van Suschitzky, een aangename score van Shore, een cast die de vage karikaturen van Maps to the Stars prima invullen en Cronenberg 'imagery' maken veel goed. Helaas kent de film door tekortkomingen problemen en wordt het een mess. Al is Map to the Stars een hot mess.

Gitzwart, bevreemdend en deprimerend. Dat somt het voor mij zo'n beetje op met een bedwelmend vleugje Mulholland Drive en een uithollend briesje Bling Ring. De film leek me te dwingen om op een perverse manier te genieten van de donkere hypocrisie in Hollywood. Bijvoorbeeld: het vreugdedansje van Havana nadat het zoontje van Azita stierf of de scheldtirades van Benjie tegen kindsterretje Roy.

Sterke acteerprestaties door vrijwel iedereen. 'Justin Bieber' kan je alleen maar irritant en hatelijk vinden (maar misschien ook tragisch). Mia Wasikowska schrijdt overheen het scherm als een surrealistische geest. En Julianne Moore is het schijtende prototype van de Hollywoodschijn. Enkel Robert Pattinson is een vrij lauw personage.

Nog een kleine kanttekening. De soundtrack had voor mij iets meer memorabel mogen zijn.

4/5

Door de trailer was ik misleid te denken dat dit een zwarte komedie zou zijn, een beetje 'Cronenberg-light' misschien zelfs. Maar het blijkt achteraf nooit verstandig om te denken dat iemand als Cronenberg opeens zal inbinden. Ook al heeft de man spontane vaginavorming en andere vuiligheid al lang achter zich gelaten, toch blijft zijn werk erg griezelig. En staan transformaties net als in Crash of A History of Violence weer centraal, zij het op een impliecte, niet-fysieke manier.

Maps to the Stars werkt natuurlijk ook wel als Hollywood satire. Je zou kunnen zeggen dat de aanklacht er soms nogal dik opligt en een beetje hit & miss is zelfs, maar de eindeloze filmverwijzingen zijn wel leuk en Cronenberg is eigenlijk scherper met beelden dan met dialogen: Een narcistische actrice wordt dood geklopt met haar eigen award. Een sleazy zelfhelp goeroe gaat ten onder op de ligstoel aan de zwembad, wat zo een beetje de natuurlijke habitat voor Hollywood big shots is (Tarantino schrijft er naar verluid al z'n scripts, maar dat geheel ter zijde)

Maar zoals ik al zei is de satire zeker niet de kern van de zaak. In de eerste plaats is het een buitengewoon sombere, typisch Cronenbergiaanse / Freudiaanse familiekroniek over een stel fatalistische onmensen geobsedeerd door hun bestaan en door de dood. Iedereen lijkt een beperkte houdbaarheidsdatum te hebben in dit wereldje. Een Justin Bieber-achtig kindersterretje neemt een overdosis slaappillen en stelt "13 zomers heb ik het getrokken, da's lang zo slecht nog niet". Julianne Moore speelt een ouder wordende actrice (Cronenberg legt dan nog eens heel nadrukkelijk de focus op haar ouderdomsverschijnselen, al blijft Moore fine as hell, maar dat geheel ter zijde) die nooit in de voetsporen van haar jong overleden en daardoor iconisch geworden moeder zal kunnen treden. "Get a life! Or get a death." moedigt deze laatste Moore aan in een onheilspellend visioen. Want pas dood kun je echt iets betekenen in dit wereldje.

Het pleit wel voor Cronenberg dat hij er geen puur misantropisch cynisme van gemaakt heeft. Hoe afstotelijk de personages ook mogen zijn (veruit het sympathiekske personage is een schizofrene pyromane die haar klein broertje probeerde te vermoorden, go figure), hun leven wordt vooral als erg tragisch voorgesteld. Hun hopeloze zoektocht naar verbondenheid (net als in Crash), achtervolgd door demonen (letterlijk) en het feit dat ze hun noodlot geen van allen lijken te ontkomen. Alles wordt opgelost met medicijnen. Identiteitscrisis? Neem nog een Vicodin. Schizofrene waanbeelden? Praat er eens met je therapeut (of beter gezegd, 'coach') over.

Tevens interessant is dat Cronenberg een setting gebruikt die normaal gezien als heel bruisend en heel levendig wordt voorgesteld. Maar met zijn klinische filmstijl roept hij enkel vervreemding en afstandelijkheid op. Alsof alle personages zich permanent in een soort cocon bevinden. De modern ingerichte kasten van huizen zijn mooi, maar vooral leeg en eenzaam. 's Nachts weerklinkt het gehuil van een moeder wanneer zoonlief op z'n nieuwe pimped out spelconsole zit te spelen. Treffende beelden, allemaal op de bevreemdende tonen van Howard Shore. Zoveelste meesterwerk van David Cronenberg.

Wat een waardeloze flut film. Slechtste en saaiste film die ik tot nu toe heb gezien.

Pff, idiote film. Niet aan mij besteed, zo saai en raar. Wel goed acteerwerk, dat dan wel. Maar verder, nee...

De balans tussen satire en drama wordt nooit helemaal gevonden, maar dit is zo'n rijke film qua acteerprestaties dat hij met plezier meerdere keren bekeken kan worden.

Deze film maakt een karikatuur van Hollywood. De weirde oppervlakkige personages met verknipte familiebanden die alleen maar oog hebben voor hun eigen perfecte wereldje en handelen in eigen belang is aardig neergezet.

De cast deed het prima maar toch miste de film een zekere je ne sais quoi. Kan mijn vinger er niet echt opleggen.

Aardig maar geen film die je gezien moét hebben.

Had er al iemand opgemerkt dat "Map to the stars" eigenlijk een metafoor is voor hoe het met de sterren gaat? Wink, wink, say no more...

Maar even serieus, dit is toch alleen maar meer van wat we al kennen? Voor mij is het de eerste Cronenberg die voorspelbaar is. Erg jammer. Van het moment dat je Havana in de Limo bij Jerome ziet stappen weet je toch exact wat er gaat gebeuren? Zelf betrapte ik me er op dat ik op een gegeven moment zat te wachten tot er geweld kwam en ja hoor...

Het is een raar beestje. Cronenberg zelf zegt dat de film geen satire is, maar een komedie. Kan een schijnbeweging zijn; de sfeer is grimmig en in de bioscoop werd niet gelachen.

Een satire vind ik het ook niet echt. Meer een psychologisch portret van enkele typische Hollywood archetypes. De ouder wordende actrice, het kindsterretje, de tv-psycholoog, de limo-chauffeur en de P.A. Maar met genoeg geestige situaties om het een komedie te noemen. Wel eentje met intelligente humor, waar eerder om gegniffeld wordt dan luidkeels gelachen. Het is bijna een soort west coast Woody Allen film met puik acteerwerk en veel op zichzelf staande sterke scenes.

Zeer vakkundig geregisseerd en een intelligent script. Echter, er zijn de afgelopen jaren al veel andere films geweest die het verknipte en vaak eenzame karakter van Hollywood bloot legden. Dit is zeker een van de betere, maar helaas wel een nakomertje.

Kleine 4*

In de recensies die ik heb gelezen werd de film neergezet als Hollywood satire, best vreemd dat dat deel juist het minst is uitgewerkt (satire mag absurd zijn, hier gaat het bij vlagen over het randje, hoewel het soms ook weer gaat wringen en dat is weer een pluspunt), maar het vloekt lekker bij het deel waar het daadwerkelijk om gaat (misschien was dat ook wel Cronenberg zijn bedoeling, Takashi maakte het eerste deel van Audition ook opzettelijk saai).

Maar gelukkig was ik dus niet zo goed voorbereid, dat maakte de impact wel groter.

Ideale film om als grote zus je broertje mee naar toe te nemen.

Irritant en als satire mislukt.

1,5*

Meer drama dan satire of komedie. Best van genoten , Julianne Moore is weer prima ( tijd voor een Oscar ) en een onheilspellend dreigend sfeertje. Cosmopolis vond ik net iets beter en net iets meer Cronenberg. Maar hoop dat de volgende Cronenberg weer eens echt Horror zal zijn. Al zit hier natuurlijk ook genoeg horror in De tentoonstelling in EYE was erg interessant. Nu moet ik alleen M Butterfly nog zien.

Is het satire, is het drama, is het een komedie? Wel, Joost mag het zeggen. Ik heb Maps to the Stars in ieder geval ervaren als een doodsaaie film die mij maar niet wist te boeien. Het hele onderwerp deed mij ook helemaal niets. Het laatste half uur werd het nog een beetje interessant maar dat wist de film voor mij toch niet te redden. Het is Mia Wasikowska in de rol van Agatha die mij er uiteindelijk van weerhield deze film de voor mij laagste hanteerbare waardering (1,0*) te geven. Nu blijft er niet meer dan een magere 2,0* over. Helaas, maar het is niet anders. Na het teleurstellende Cosmopolis had ik van deze film echt meer verwacht. Mijn vraag is of het nog wel goed komt met Cronenberg die met Eastern Promises voor mij zijn laatste goede film gemaakt heeft. Daarna was het echt niets meer. Misschien moet Cronenberg onderhand toch maar eens met pensioen gaan.

2,0*