The Monuments Men (2014)

Kijkers die Monuments Men instappen en een serieus oorlogsdrama verwachten, krijgen veel flauwe komische momenten voorgeschoteld. Kijkers die Monuments Men instappen en een komedie verwachten, krijgen echter een hoop saai gedoe voor hun plaat. Wat dat betreft heeft George Clooney het zich hier niet makkelijk gemaakt. De regisseur heeft een paar mooie acteurs verzameld en heeft gezorgd dat de sets er allemaal op en top uitzien. Maar qua script en toonzetting is Monuments Men behoorlijk onsamenhangend.

De film lijkt net zo vaak van genre te switchen als van setting. Via een behoorlijke hak-op-de-tak vertelling - waarin personages steeds her en der opduiken, zonder dat je als kijker enig gevoel krijgt dat er daadwerkelijk tijd is verstreken - wordt er voortdurend gewisseld tussen komedie en drama. Maar echt samen werken deze twee genres niet. De humor is sowieso nergens echt grappig (Murray en Balaban zijn eigenlijk de enige die echt voor komedie zorgen) en het drama is vaak wel erg dik aangezet. Had verwacht dat Clooney toch wel iets subtieler was en niet voor elk drama- momentje naar de piano- en vioolmuziek hoefde te grijpen. Nu is Monuments Men het allemaal net niet.

3 sterren.

Het begin van deze film deed me erg denken aan de Police Academy-reeks. Zo worden de hoofdrolspelers als een soort boekenwurmen gepresenteerd die militaire training moeten ondergaan en soms in klungelige situaties terechtkomen.

De film gebruikt weliswaar een waargebeurd verhaal als basis, maar het is zelf een brei van fictieve en vaak onrealistische situaties. Niet erg natuurlijk voor een komedie, maar veel te lachen viel er eerlijk gezegd niet. Het verhaal springt van de hak op de tak zonder dat daar veel redenen voor worden gegeven. Ook op de details wordt niet bepaald gelet, de focus ligt duidelijk op de cast (die ongetwijfeld grotendeels het budget opgemaakt heeft), de rest is hier kennelijk bijzaak en noodzakelijke vulling om tot een film te komen.

2* sterretjes voor deze inhoudelijk vrij lege film. The Train (1964) gaat uit van hetzelfde onderwerp maar met een veel beter resultaat.

Pijnlijk!! Zo veel bekende koppen en zo'n goed verhaal en t dan helemaal naar de knoppen helpen.

Al snel geen film meer en vlot ook niet meer het predicaat docu of zo.

Zal t niet zo gauw zeggen maar echt vlut!!

Een opgeleukte documentaire.

Gezien de cast zou je toch wat meer vuurwerk verwachten. Maar het is een wat saaie, slome film zonder echte uitschieters. Wel met een wat sentimentele saus er over. Wel gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar nou ook weer niet precies letterlijk zo gebeurd. En er mist ook wel wat de diepgang die je in een gewone documentaire wel verwachten zou - en dat wordt niet gecompenseerd doordat het verhaal opgeleukt is. Gemiste kans daarmee eigenlijk.

als je actie verwacht dan zit je niet goed met deze film. bij deze flm gaat het om het verhaal en die is erg goed, twee uur is eigenlijk kort, dus sommige delen gaan wat snel, maar voor de beeldvorming van het verhaal goed te doen.

cast erg goed. lage waardering waarschijnlijk door soms wat snel door hetverhaal en veel mensen willen actie in oorlogsfilms.

Echt hoogstaand is deze film helaas niet, wat eigenlijk wel jammer is met zo'n sterrencast. Maar ondanks dat is deze film me veel beter bevallen dan wat ik van te voren had gedacht en erover heb gelezen hier.

Ik vond dit eerlijk gezegd wel een redelijk oorlogsdrama (met een heel klein beetje actie) waarvan het verhaal wist te boeien en zeker interessant is. Met kunst heb ik eerlijk gezegd wel weinig op. Het verhaal wordt op een relatief luchtige (ook een paar keren tragisch) wijze uitgevoerd, met hier en daar wat leuke droge opmerkingen (vooral van Bob Balaban die ook lekker droog speelde). Visueel zag het er ook allemaal aardig uit en de sterrencast deed het verdienstelijk. Maar ja wat wil je ook met sterren als o.a. George Clooney, Matt Damon, Bill Murray en Cate Blanchett.

Helaas is de film wel wat langdradig en saai en had er van mij ook wel meer mogen gebeuren en zeker ook meer spannende dingen. Alleen het einde is een heel klein beetje spannend en dat is het dan ook. Maar al met al is deze film me niet slecht bevallen.

P.S. de scene waarbij Nazi officier Viktor Stahl (kunstrover) ontdekt werd, was wel sterk en geinig.

The Monuments Men viel mij behoorlijk tegen. Nu waren mijn verwachtingen toch al niet heel hoog omdat al genoeg weinig enthousiaste recensies had gelezen, maar toch.

Het concept leek me leuk, en aangezien het nog waargebeurd was, leek het me ook veelbelovend. Ik wil omwille van de film ook best aannemen dat het mensenlevens waard is om kunst te redden - het zou niet de eerste keer zijn dat dat gebeurt. Dat Nazi's kunst jatten om Hitlers megalomane dromen tegemoet te komen vond ik ook niet moeilijk om aan te nemen. Tot zover geen problemen dus.

Wat wel de problemen zijn:
- De personages zijn niet of nauwelijks uit elkaar te houden. Ik herkende ze als Hugh Bonneville, Jean Dujardin, enzovoort, maar ik had geen idee welke naam bij welk personage hoorde. Normaal krijg ik dat gaandeweg wel door, maar nu wist ik aan het einde slechts een paar personages bij naam.
- Het verhaal is slordig uitgewerkt. Sommige personages krijgen een aanzetje tot karakterontwikkeling, wat vervolgens niet uitgewerkt wordt (Damons personage) of abrupt afgekapt wordt (Bonnevilles personage).
- In het verlengde van de vorige punten: de verschillende verhaallijnen zijn ook nauwelijks uit elkaar te houden. Ik had grote moeite om me te herinneren wie er nou met wie op stap was, waarheen en waarom. En als ik dacht dat ik het uitgevogeld had was iedereen ineens weer samen.
- Te veel sentiment! Ik vond Bonnevilles dood best wel iets tragisch hebben. Hij had bijna zijn geliefde madonna weten te redden, maar sterft bij de poging en zijn inspanningen zijn voor niets geweest. Als we dit gewoon gezien hadden gekregen, beetje ingetogen muziek erbij, was het een ontroerend moment geweest. Nu krijgen we een vreselijk sentimentele voice-over erbij te horen die wel erg slecht past bij het personage (de enige Brit van het stel schrijft wel een erg Amerikaanse brief). En dit is pas het begin van een rij sentimentele, tranentrekkend bedoelende scènes die al snel op mijn zenuwen begonnen te werken. De scène met het kerstliedje vond ik ronduit tenenkrommend.
- Te weinig Cate Blanchett! Ik ben altijd wel een voorstander van Blanchett en ik heb haar nog nooit in een slechte rol gezien, maar wel in een vrijwel overbodige rol hier. Ze hadden haar personage even zijdelings moeten noemen of echt een rol van betekenis moeten geven. Nu voelt het alsof ze erbij is gesleept (anders teveel mannen zeker).
- De humor is maar half geslaagd, soms zelfs gênant.
- De film ziet er mooi uit, maar muziek is vrijwel afwezig.

Zoveel goede acteurs (ik heb ook niemand op slecht acteerwerk kunnen betrappen) en een goed concept voor een film, en dan toch zo'n pover resultaat. Misschien had Clooney iemand anders deze film moeten laten regisseren.

Vreselijke saaie film. Ik weet best dat dit geen actie film zou worden. Maar wat het dan wel is geworden? Wat een duffe personages. Camera werk etc. Ook allemaal slecht. Muziek ook.

Een goede drama/oorlog film...

Een waargebeurd verhaal...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel leuk veel bekende acteurs...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ondanks de indrukwekkende cast is the Monuments men toch een lichte teleurstelling.Belangrijkste oorzaak daarvoor is het matige verhaal dat eigenlijk nooit echt op gang komt.Daarnaast is ook de regie wat inspiratieloos en wil de film ook nooit echt spanend worden.Gelukkig wordt het ook weer niet al te vervelend en de bekende acteurs zorgen ervoor dat het geheel toch nog redelijk makkelijk is uit te zitten.Om nog maar eens een veel gebruikte zin op moviemeter van stal te halen,en die op the Monuments men zeker van toepassing is;Hier had veel meer ingezeten.

The Monuments Men

Deze film gaat over het minder bekende verhaal van een groep kunstgezinde mannen die in de Tweede Wereldoorlog zoveel mogelijk kunst uit de vernietigende handen van de Nazi's proberen te houden. Persoonlijk was ik bekend met het verhaal en de gebeurtenissen, maar mijn kijkgenoten kenden het allemaal nog niet. Reden genoeg dus om een totaal ander aspect van de Oorlog te gaan bekijken.

Helaas slaat Clooney met zijn versie van het verhaal volledig de plank mis. Allereerst zijn zijn retorische vaardigheden die aan het begin bij zijn presentatie geroemd worden twijfelachtig. Daarnaast is de casting van zijn groep een giller en worden alle mannen gepersifleerd neergezet. Het leek net Allô-Allô. Niet alleen doodzonde, maar misschien zelfs schofferend. Helemaal omdat naast de karikaturale presentaties van The Monuments Men er met wat dramatisch getinte situaties de draak gestoken wordt. Denk aan de dood van Jean-Claude. Iets meer respect was op zijn plek geweest. Desalniettemin weet Clooney wel een bijzonder stukje geschiedenis qua verhaal goed te verfilmen. Vrij waarheidsgetrouw zet hij de gebeurtenissen stap voor stap neer. Jammer dat die schandalige schijn-romance tussen Damon en Blanchett er tussendoor moest komen.

Clooney heeft zichzelf duidelijk de vaderrol van de film toebedeeld. Hij weet echter niet op een goede manier te imponeren. Hij weet hier wel een zeer matige prestatie neer te zetten die maar zo snel mogelijk vergeten moet worden. Het leek op een matige imitatie van Hanks in Saving Private Ryan. Als dit zijn inspiratiebron geweest is had hij de film misschien nog een keer moeten zien.
Damon speelt de laatste jaren al steeds minder. Zijn prestaties zwakken af naar een denkmatig niveau. Tevens lijk het zo alsof hij al zijn originaliteit verloren is. Elke keer speelt hij namelijk hetzelfde.
Bill Murray, Blanchett, John Goodman en de andere Monuments Men hebben hun rol gewoon tegen zitten. Zij proberen er het beste van te maken, maar helaas zit het voor hen niet mee.

Visueel is de film misschien nog wel het beste. Er wordt een redelijk goede oorlogssfeer gecreëerd. Beelden als die van de plat gebombardeerde steden, maar ook Monte Cassino laten de destructiviteit van de oorlog zien - ook die van de geallieerden. Goede neutrale houding van Clooney, die ik wel kan waarderen. Tevens zijn de taalkundige beslissingen van Clooney ook goede. Duitsers spreken Duits, Russen Russisch etc. Prettig en fijn.

Helaas is The Monuments Men een behoorlijke persiflage geworden. Visueel is het dan nog om aan te zien, en de acteurs doen hun best.

2*

Matige film waarin een aantal mannen als soldaat kunstwerken moeten redden tijdens de oorlog. De film begint goed, en ook het laatste gedeelte is de moeite waard. Hier tussenin is het geheel wat aan de saaie kant en nogal fragmentarisch. Dit is vooral te wijten aan het opsplitsen van de personages en daarmee het verhaal. Verder wel een fijne cast en de film ziet er ook prima uit.

Het eerste wat ik eigenlijk dacht voor ik deze film ging kijken was: 'Kan een film over een degelijk onderwerp wel interessant, boeiend of spannend zijn ?'. Redelijk was achteraf mijn antwoord: spannend wordt de film eigenlijk nergens en alles oogt allemaal wat voorspelbaar. Het vleugje humor dat de film soms heeft vind ik totaal misplaatst. Toch heeft de film me op een bepaalde manier wel weer redelijk kunnen boeien door waarschijnlijk de prima cast, waarin voor mij persoonlijk Clooney en Blanchett het meest uitblonken.

Met name het acteerwerk van George Clooney in combinatie met zijn collega 'Monuments Man' Donald Jeffries vond ik erg sterk. Dit kan echter niet wegnemen dat de film voortkabbelt en soms meer wegheeft van een verhaaltje oorlogsgeschiedenis op school. Aan de andere kant waren mijn verwachtingen vooraf niet heel erg hoog en vond ik het onderwerp toch ook weer wel boeiend.

Pluspunten zijn verder zeker dat de film lekker wegkijkt (door de elkaar snel opvolgende perspectieven vanuit verschillende plaatsen in het begin van de film zit je er meteen lekker in) en het voor mij persoonlijk mooie einde van de film.

3 *

Na al die slechte berichten over deze film viel het best mee. Ik heb geboeid zitten kijken en vond hem best goed. De acteurs waren oke.

Me eens aan deze gewaagd en het was niet mis, maar ook niet waw. Een leuk verhaaltje en wel een indrukwekkende cast. Verder zag de film er goed uit.

Ondanks de redelijk lange speelduur wist hij me toch te boeien.

Niet direct een film die 'k zou kopen, maar om eens gezien te hebben, is hij wel het bekijken waard.

Een cast om vingers van af te likken (Clooney, Damon, Murray, Goodman, Dujardin, Blanchett) en een echt gebeurd oorlogsverhaal (door de Duitsers gestolen kunst terughalen tijdens WOII). Met deze 2 gegevens trigger en lok je mij en gegarandeerd miljoenen anderen naar deze film. En dan gaat het nog op de koop toe over Belgisch erfgoed : het Lam Gods in Gent en de Madonna met kind in Brugge (deze staat trouwens achter glas). In realiteit is dit helemaal geen oorlogsfilm maar lijkt het meer op een uitstapje van oud-scoutsleiders. Allemaal iets te gezapig om het tempo op pijl te houden, de film mist richting en ruggegraat en lijkt op één lange sketch. Een gemiste kans gezien het interessante verhaal. 2*

Leuk hoor dat "ons kent ons" casten van bekenden, maar Cate Blanchett de rol van Francaise geven vond ik erg misplaatst. Film deed erg ouderwets aan, bijna documentair and routinematig. Voelde aan alsof Clooney het aan zichzelf verplicht achtte om een film over het behoud van cultuurschatten te maken. De man kan beter. Te weinig karakterontwikkeling om ons betrokken te voelen bij wie dan ook.

Met moeite uitgezeten. Zwaar vermoeiende en nogal stuurloze film, vooral heel erg vlees nog vis. Want wat is de bedoeling nu? Een drama/thriller of slapstick/komedie? Bepaalde aspecten in de film en sfeer doen het eerste aan maar andere momenten en vooral de keuze voor acteurs als Goodman en vooral Murray doet denken aan het laatste. Hier en daar wel een paar hele mooie momenten zoals wanneer de mannen landen op het strand en oog voor details als wapens, uniformen, wapens en decor. Na de vraag: wat moet het voorstellen, komt al snel de vraag: wat had het kunnen zijn? Wat het wel is: een gemiste kans.

“The army may not care about art, but they sure as shit care about gold.”

Knap dat je met dit stel acteurs, en het interessante verhaal, zo’n saaie en zoutloze film kan maken. The Monuments Men is iets te luchtig voor een serieuze Tweede Wereldoorlogfilm, maar te serieus voor een spannende avonturenfilm (wat Clooney volgens mij wilde maken). De humor werkt niet, en alleen Goodman en Murray hebben een aantal aardige momenten. En het verhaal is interessant, maar wat Clooney ermee doet is teleurstellend.

“The army may not care about art, but they sure as shit care about gold.”

Om een bepaalde reden heb ik deze film altijd gemeden, ik denk omdat dat komt door het feit dat hij me toch niet echt aanstond qua plot. Ooit heb ik deze film eens opgezet, dat kan ik nog duidelijk herinneren van het shot dat werd gemaakt over de Führer Museum, een concept-art over Hitlers grote droom. Er zit zeker een kern van waarheid in, toch trok het me nooit. Ik ben zeker wel groot fan van films die gaan over de tweede wereldoorlog, deze oorlog heeft mijn interesse sowieso altijd al weten te wekken en ik vind het leuk om er steeds meer informatie over te verzamelen en te onthouden, zo ook na deze film.

Maar toch, nadat ik deze film heb gezien ben ik maar eens wat informatie op gaan zoeken over de zogenoemde ‘Führermuseum’ en ben er ook wel achter gekomen dat er heel veel informatie over te vinden is en ook het plan dat al heel ver was in zijn realisatie plan. Het blijkt dus al een volstrekt groot plan te zijn geweest dit museum te realiseren in Linz, de geboortestad van ‘Adolf Hitler’. Scrollend door de Wikipediapagina over dit museum brengt veel meer informatie, zo ook dat Hitlers favoriete architect ‘Hermann Giesler’ hieraan zou gaan werken, dit was al in herfst van 1940 zo geregeld. Vijf jaar heeft het project geduurd en is nooit waargemaakt, wat best zonde is maar, misschien ook beter voor de kunst wat zo gespaard bleef, als het aan Hitler lag was alle kunst vernietigd na zijn dood.

Ook waren natuurlijk parelstukken gestolen door de Duitsers, en deze moesten terugkomen bij de rechtmatige eigenaren, ook twee stukken hiervan werd in deze film behandeld. Zo werd de ‘Madonna of Bruges’ gestolen, een beeld van de beroemde kunstenaar ‘Michelangelo’ die al een rijke historie heeft meegemaakt, zo gestolen was door ‘Napoleon’ en daarna door ‘Hitler’, een gewild beeld dus. Maar ook ‘Adoration of the Mystic Lamb’ van de gebroeders ‘van Eyck’ werd gestolen of meegenomen. Deze stukken zien we ook terugkomen in de film waar de troepen de stukken moesten vinden. Wel erg interessant. Zo kwamen de zoutmijnen ook terug waar al dit kunst was opgeslagen. Dus qua realisme zat de film wel goed.

De film lijkt dus aardig op de hoogte van zijn geschiedenis, niks kan er misgaan toch? Qua cast ziet het er ook erg goed uit en het plot werd steeds interessanter. Toch presteert ‘George Clooney’ om de film smakeloos neer te kwakken en alles is eigenlijk wel misplaatst. De film begint erg goed, waar de Belgen in Gent ook daadwerkelijk Vlaams praten, pluspuntje in mijn ogen. Vervolgens spreken de Duitsers gewoon Duits, niks kan er fout gaan toch? Dus wel, opeens besluit ‘Clooney’ dit neer te leggen en Duitsers gewoon Engels te praten, de taal van de vijand: verboden!

Daarnaast is ook zo’n beetje alle ‘komedie’ in de film volledig misplaatst en komt het constant niet goed binnen, of het lag aan mij maar ik heb maar enkele keren een beetje gegniffeld, en dat zelfs met een ‘Bill Murray’ in een rol. Ook ‘Matt Damon’ komt doorsnees toch in leukere films voor op mijn beeldscherm, en ook hier was hij helemaal niet krachtig. Dan mis ik toch echt iets.

Qua verhaal vond ik het dan wel leuk, er zit zo nu en dan ook wat mooie schietscenes in (niet allemaal heel bijzonder ofzo), de film houdt meer bij de rust en weert een beetje de actie scenes, dus die paar scenes waren redelijk. Voor de rest valt er weinig te melden, buiten het feit dat de groep werd samengesteld om dure en van historie kostbare waardige kunst veilig te stellen en terug te geven aan de juiste personen. Lees de Wikipedia eens door en je hebt al heel veel informatie te pakken.

2.5*

Mja.

George Clooney's poging om een klassieke film te maken is best aardig. Het fluitriedeltje doet denken aan avontuurlijke oorlogsfilms uit de jaren 1950. Ondanks het decor van de oorlog is er wat luchtigheid hier en daar. Die combo is wat aan de gezapige kant, ik weet niet goed wat ervan te vinden.

De personages worden verdeeld in groepjes, handig om verschillende locaties aan te doen en verschillende trajecten naar kunstwerken te laten zien. Het is helaas ook fragmentarisch. Geen enkel personage kan zich onderscheiden en de eigenlijke zoektocht hangt met haken en ogen aan mekaar. De schattenjacht is vaag, waardoor het inhoudelijk nauwelijks boeit. Als resultaat krijg je dan een keurig gemaakte, gezapige film. Eentje die niet lang zal blijven hangen.

2,5

Prettige avonturenfilm waarin een eenheid van de geallieerden door de Duitsers geplunderde kunstwerken proberen te redden in de laatste dagen van het derde rijk. Heel wat aandacht gaat naar enkele Belgische werken : het Lam Gods, de Madonna met kind... De film deed me soms denken aan de oude oorlog/avonturenfilms uit de jaren 60, want ook hier komt er sporadisch een humoristisch moment tussen. Er kon misschien wat meer uit gehaald worden qua spanning en intrige, maar Monuments Men is me niet tegengevallen en gaat vlot voorbij

Deze film doet het wel goed qua production value, het ziet er allemaal erg mooi uit. Maar het verhaal is niet zo sexy. Misschien was het leuker geweest om één van de mannen te volgen en dat verhaal wat meer te dramatiseren, in plaats van meerdere net-niet-verhaallijntjes.

Daardoor leef je ook minder mee met de personages en als er dan wat met hen gebeurt, doet het je niet zoveel.

3 sterren

THE MONUMENT MEN VAN GEORGE CLOONEY; INSPIRATIE VOOR DE MANNELIJKE IDENTITEIT?

Mooie film. Een waar verhaal voor film gedramatiseerd.

Spannend maar zonder veel oorlogsgeweld. Kijkadvies is "All".

Een voorbeeld, een herinnering aan wat vorige generaties voor ons gedaan hebben.

De Madonna van Brugge van Michelangelo en het prachtige middeleeuwse Van Eyck retabel van Gent werden bijvoorbeeld gered, tezamen met twee miljoen kunstwerken die door de Duitsers werden 'ontvoerd'!

Zeven kunstkenners werden met militair gezag bekleed en voltooiden deze ongelofelijke missie met succes. Er vielen twee doden. Kunstwerken waren verstopt in zout- en kopermijnen verspreid over Duitsland en in slot Neuschwanstein.

We volgen de "zachte mannen" - de soldaten met wonderlijke expertise over fijne dingen - op hun tocht. Van de stranden van Normandië enkele dagen na D-Day door Frankrijk waarin Parijs een soort HQ wordt opgezet dat via een door de mannen in elkaar geknutselde zender contact houdt - richting diverse plaatsen in Duitsland. We zien herr Hitler bij zijn maquette dromen van het reusachtige museum dat hij in zijn geboortestad Linz wou oprichten "na de oorlog".

Mooi om te zien wat mannen samen doen onder uitdagende omstandigheden.

Vandaag is de identiteit van de man voor velen onduidelijk.

De vrouw heeft in feite in deze tijd keuze te over: zij kan zich op het moederschap toeleggen - wat een grote winst betekent voor de kinderen tegenover het gebruiken van het Crèche-systeem dat in crisis is - of zij kunnen in duizend beroepen hun ding doen en hun draai vinden. Dit is historisch een grondig nieuwe situatie - dat mogen we niet vergeten.

Mannen die destijds de enige kostwinner waren - of zich in een mooi uniform konden hijsen en min of meer heldhaftige dingen doen tijdens een oorlog - zijn vandaag vaak het Noorden kwijt. Wie zijn wij... Waar vinden wij kansen om onze identiteit uit te leven én er waardering voor te krijgen...

Veel activiteiten die traditioneel de man graag deed en een eervolle bezigheid gaven - zoals soldaat zijn of de neerhofdieren doden en villen - zijn bijna onder een taboe gaan vallen.

Toch blijft de drang groot evenals het vacuüm. We zien in dit verband met belangstelling hoe de jacht in de natuur bij jongeren aanslaat. Vooral bij mannen - ook bij een minderheid jonge vrouwen. De Hubertusvereniging Vlaanderen heeft op vele plaatsen jeugdafdelingen.

Over dat verlies aan identiteit voor de moderne man - daarover gaat het actuele debat ook geregeld - zoals pas nog in De Standaard - naar aanleiding van de film Barbie.

Deze film die tegen de achtergrond van de tweede wereldoorlog speelt maar waarin vechten - doden en gedood worden - niet centraal staat - geeft interessante aanzetten op een antwoord voor de man van heden.

Mannen - zo lijkt de boodschap ook juist - houden van samenwerken onder uitdagende omstandigheden. Zij zijn in staat tot sterke kameraadschap en solidariteit. Zij ontplooien graag iets als dapperheid en strijdvaardigheid. Ook als het niet gaat om macho's maar om hoogopgeleide kunstkenners en geleerden.

Met en van George Clooney, met Cate Blanchet, Matt Damon John Goodman en anderen.

Nu de Tweede Wereldoorlog ten einde loopt, weet Frank Stokes [George Clooney] resident Roosevelt [Michael Dalton] te overtuigen van de noodzaak om te voorkomen dat kunstwerken die zich bevinden in onder anderen Antwerpen, Brugge en Aken worden gestolen of vernietigd door de Duitsers of de Russen. Hij leidt een expeditie met kunstexperts naar Frankrijk waar zijn manschappen hun leven in de waagschaal stellen voor het behoud van kunst. Clooney kan maar niet besluiten of hij een komedie, een thriller of een oorlogsdrama wil maken en het resultaat is dan ook vleesch noch visch. Gezien het aanwezig acteertalent (ook John Goodman, Cate Blanchett en Hugh Bonveville spelen belangrijke rollen) is dat werkelijk zonde.