Oculus (2013)

Mindgames... films die waanbeelden en realiteit door elkaar mengen zijn altijd wat lastig om te volgen. Ook bij deze psychologische griezelfilm (horror is het niet) wordt enige concentratie vereist. Het eerste uur vond ik heel goed, waarbij alles geheimzinnig wordt gehouden en beetje bij beetje onthuld wordt wat broer en zus tien jaar eerder hebben meegemaakt. Daarna wordt het iets ingewikkelder, wanneer de twee verhalen in elkaar lijken over te lopen maar ook dat zijn weer illusies . Het einde mocht wel iets sterker maar de "truc" die hier opgevoerd wordt werkt toch redelijk. Nergens meesterlijk en soms gebruikt de regisseur het potentieel niet dat hij onder de hand heeft (met de vele camera's in de ruimte werd weinig gedaan). Toch vond ik het behoorlijk.

In het begin weet deze film redelijk te boeien en denk je eindelijk weer eens een goede horror te treffen maar halverwege kakt deze in. De voortdurende flashbacks worden dan gewoonweg vervelend en maakt het geheel langdradig. Toch blijf je kijken tot het einde omdat je hiervan wel wat verwacht echter, het einde viel me zwaar tegen wat me met een onbevredigend gevoel over deze film liet zitten. Ik wil het geen slechte film noemen maar er had veel meer uit te halen geweest. Voor mij in ieder geval a waste of time.

Leuk gegeven maar verder nogal stuurloos gebracht. 3*

Nogal stuurloos inderdaad. Bovendien niet al te eng, meer mysterieus dan angstaanjagend. Er gebeurt overigens eigenlijk lang niet heel erg veel, maar vliegt op een gegeven moment alle kanten uit. Wat niet eens heel vervelend was, best origineel qua structuur maar daarmee nog niet bijster goed. Hielp ook niet dat de hoofdrolspeelster een verschrikkelijke wijsneus was. Het einde was verder typisch inspiratieloos.

2.0*

Die redhead is zeker wel tasty om te geven.

Ik zou haar rustig neerleggen.

Beetje jammer wel dat de film verder niet heel pakkend is en het een beetje traag verloopt allemaal.

Prima acteerwerk en goed camerawerk maken een trage film met een uiterst mager verhaallijntje en een waanzinnig slecht plot helaas niet beter.

De reden waarom ik graag geestenfilms zie is omdat ik de klassieke uitwerking, de weelderige locaties en de trage spanningsopbouw wel kan pruimen (denk bv. The Haunting). De reden waarom ik tegenwoordig zelden omvergeblazen wordt door dergelijke films, is omdat de makers het schijnbaar nodig vinden om te pas en te onpas de trukendoos open te trekken en de kijker te overdonderen met spectaculaire effecten. Occulus valt een beetje tussen beide in. Je kan het moeilijk een subtiele film noemen, maar de klassieke ingrediënten domineren wel het script. Zo is er die prachtige spiegel (ik zou er best zo eentje willen thuis, ware het niet dat ik er geen nodig heb omdat ik toch geen spiegelbeeld heb, maar dat terzijde) die omwille van het ontwerp alleen al het nodige mysterie brengt. De tegengestelde personages en hun handelingen leveren soms boeiende scènes op, net zoals heden en verleden dat door elkaar loopt, maar uiteindelijk is het allemaal net niet. Nooit echt spannend, weinig geslaagde schrikmomenten, te wijten aan het sound design en het verhaal neigt teveel naar melig gezinsdrama. Bij zulke films heb ik achteraf vaak het gevoel dat ze gebaat zouden zijn bij meer suggestie in plaats van pasklare antwoorden. Dat is met Oculus helaas niet anders.

Leuke horror voor de afwisseling, met aardig wat schrikeffects. Prima verhaal van dit genre, met de verschillende timezones goed in elkaar gezet

Vond het een tamelijk beklemmende film en dat terwijl ik van de meeste horror niet snel onder de indruk ben. Deed me een tikkeltje denken aan room 1408 van Stephen King. Het acteerwerk was dik in orde en ook de dialogen vond ik vrij origineel voor een dit genre. Ik vond dit een iets betere film dan Mirrors (2008) die een 3,26 krijgt. Het einde was helaas een stuk zwakker dan het sterke begin maar al met al was het een fijne kijkervaring. Geen b-film zoals ik eigenlijk een beetje vreesde.

Een voor mij relatief onbekende cast in de film, was erg benieuwd. De film heeft een mooi tempo in opbouw, de geheimzinnigheid waardoor de nieuwsgierigheid wordt geprikkeld. Onze heerlijk uitziende hoofdpersoon heeft iets in petto en daarvoor heeft ze de hulp van haar broer nodig die onlangs ontslagen is uit een psychiatrie. Alles schijnt te draaien om een oude spiegel......creepy! De vraag is wat er zich vroeger met hen is voorgevallen.

Langzaam wordt de spanning opgebouwd, echt eng wordt het niet maar de suspense is voelbaar. Dit mede door de soundtrack die rustig maar effectief is. Er wordt leuk geschakeld tussen heden en verleden en zien dat het gezin langzaam ratio verliest. Het is puzzelen wat nou werkelijk echt gebeurt is en die gebeurtenissen nu echt verband houden met de spiegel die door zuslief is opgesnord.

Een lekker schizofrenie-sfeertje aangelengd met het occultisme, zo zal ik het maar omvatten. Het acteren is zeker prima te noemen, Karen Gillan was geweldig. De regisseur heeft zijn best gedaan, de opname is erg geslaagd en het script is goed. De horror kwam iets laat maar is leuk gedaan, steeds wordt je heen en weer gegooid en je blijft je maar afvragen, wie/wat/hoe/waarom? Je smacht naar de uitkomst.

Zeker een 3.5** waard. Prima werk van de regisseur die met Absentia ook al een leuk stuk werk heeft geleverd. Ben benieuwd naar zijn volgende werk.

Voor horror begrippen een goede film. Wel spannend leuke opbouw en toch wel een verassende wending aan het einde.

Ik weet niet waarom, maar ik had hier toch wel iets meer van verwacht. Het begint allemaal erg sfeervol en het mysterie en alles daaromheen, wordt langzaam maar zeker ontrafelt, zonder dat er in de eerste helft nou bijzonder veel gebeurt.

In de tweede helft ontspoort het allemaal en lijkt de film vooral de richting kwijt, waarin het wil gaan. Daarnaast vond ik de hoofdrolspeelster ook maar een vervelend personage. Enorm betweterig, eigenwijs en bovenal ook erg dom. De schrikmomenten waren schaars en vond ik ook niet echt eng.

Al met al is het dus niet al te sterk. Het begint niet onaardig, maar eindigt vrij zwak.

2,0*

Halcyon schreef:

Origineel concept met een paar knappe shots en enkele schrikmomenten. Het mysterieuze verhaal wordt langzaam ontrafeld met een duidelijke overgang tussen heden en verleden. Het occulte sfeertje is voortdurend aanwezig, ook al weet je het antwoord lang niet. Het is steeds afvragen of het aan de spiegel ligt of dat de twee hoofdrolspelers totaal verward zijn door het gezinsdrama en de werkelijkheid niet meer kunnen onderscheiden. Griezelig of spannend wordt het echter niet, maar boeiend is de film wel. De soundtrack roept een naar sfeertje op en de twee jonge hoofdrolspelers doen het prima. Naar het einde toe wordt het verhaal een beetje minder qua niveau, al is de ontknoping ( enigszins voorspelbaar ) wel geslaagd. Creepy Mirror! 7/10

Een aardig begin van de film, omdat alles een beetje mysterieus is. Al snel is de clue van de film duidelijk. Het enige wat de film daarna eigenlijk zou moeten doen, is spanning en schrikmomenten creëren. Dat is geprobeerd, maar als je vaker spannende thriller of (non-gore) horror films kijkt, dan is verhoudingsgewijs Oculus niet echt spannend.

In de zaten een aantal flashbacks. Deze waren erg abrupt in de film verwerkt. Want wanneer ik af en toe mijn hoofd afwendde om wat te pakken, snapte ik ff niet wat er was gebeurd.

Al met al een matige horror film, maar wel een leuke horror voor beginnende horrorkijkers.

Echt waar? Ik zag mijn eerste horrorfilm toen ik 10 was. The Return of the Living Dead. Dat vond ik toen louter horror terwijl het een horror/komedie is. Het komedie gedeelte is mij destijds volledig ontgaan. Maar goed, 23 jaar later (na tientallen horrorfilms te hebben gezien) vind ik Oculus een goede (vol)waardige horrorfilm.

Zeer benieuwd hoe ik deze thuis ga beleven. In de bios was ik bijna voor het einde weggelopen, zó erg kroop hij onder m'n huid. Heb echt even buiten zitten bijkomen voor ik mezelf weer was. Ik geef niet vaak tienen, maar deze film is domweg perfect.

Wie het overigens over schrikeffecten heeft begrijpt deze film totaal niet. Het is absoluut niet zo'n soort horror, maar een psychologische mindfuck die je tergend langzaam opzuigt tot het je (bijna) te veel wordt. Pure liefde voor het genre; deze regisseur heeft het horrorhart op de juiste plek, dat merk je aan alles.

Een drietje voor de spiegel die doet huiveren. Of dat zou moeten doen. Filmpje mist een serieuze punch en praat wat te veel om de stuipen op het lijf te jagen, maar is tegelijkertijd nerveus en onderhoudend. Wat dat betreft werkt zo'n parallelvertelling wel. Geeft toch wat afwisseling aan wat nog wel eens het droogste onderdeel van zo'n horror wil zijn, de opbouw.

Kan me voorstellen dat, wanneer heden en verleden elkaar gaan raken, het overkomt als een rommeltje, maar de desoriëntatie van broer en zus is daarmee wel voelbaar. Tevens een handicap, want het zorgt er ook voor dat het dreigende sfeertje geen constante factor wordt. Het zijn van die sprongetjes die een mogelijk spanningsveld nog wel eens willen doorbreken.

Dat mis je dan wel, want erg veel knetterende spokenfratsen heeft het ook niet in huis. Het hangt er een beetje tussenin, maar met enkele aardige camerahoekjes en een nette, beheerste score komt Flanagan nog een heel eind. Ik kan die Sackhoff sinds Battlestar Galactica niet luchten of zien, maar die griezelige kop van haar past hier prima. Niet groots, wel te doen.

Leuke film. Komt wel wat langzaam opgang. Onverwachts einde.

Zeer goede en spannende film, die speelt met waanbeelden en de realiteit. Sterk plot, maar toch miste ik wat extra informatie.

De zuinigheid die hier spreekt uit veel commentaren en recensies, begrijp ik niet helemaal. Ik vond Oculus een erg geslaagde (horror)film. Spannend, wrang, met een aantal effectieve schrikmomenten.Thematisch ook interessant, overigens. De film zegt naar mijn mening veel pregnants over waarneming, over de verhouding tussen heden en verleden en laat zich, enigszins pretentieus, omschrijven als een crescendo van epistemologische verwarring.

De hoofdpersonages, broer en zus, doen verwoede pogingen greep op de werkelijkheid te krijgen; om een objectief oogpunt - 'oculus' - te creëren dat zich onttrekt aan de manipuleerbaarheid van hun subjectieve - ja, pleonastisch, weet ik, maar bedoeld in oppositie tot het eerdere 'objectief' - waarneming.

Met name de zus tracht een experimentele ruimte op te zetten, waarbinnen het zeer getroebleerde verleden, dat broer en zus anders ervaren hebben dan de buitenwacht, te ontmaskeren, om hun traumatische ervaring bloot en vooral vast te leggen. Een hachelijk onderneming, zo blijkt.

Met het woord 'trauma', dat ik hierboven in afgeleide vorm en enigszins terloops liet vallen, komen we bij wat volgens mij de thematische kern van de film is. Trauma's zijn - onder meer - onverwerkte ervaringen uit het verleden, littekens op de ziel, psychische wonden, waar je al dan niet bewust, keer op keer het korstje vanaf krabt.

Trauma is het verleden dat zich in je geest heeft vastgebeten, dat zich blijft opdringen en dat zo, als een niet te genezen wond, een voortdurende aanwezigheid wordt in het heden. Het is het verleden dat maar geen verleden wil worden, dat net zo tastbaar lijkt als de werkelijkheid die je omringt. En dat je waarneming van die werkelijkheid kleurt - of vertekent, zo je wil.

De chronologische structuur van de film verbeeldt dit naar mijn mening uiterst ingenieus. Verhaalverleden en verhaalheden naderen elkaar steeds dichter tot ze versmelten, volledig in elkaar opgaan. Zo zeer zelfs dat het heden niet meer (b)lijkt dan een herhaling van zetten, een bij voorbaat tot mislukking gedoemd verzet tegen krachten die groter zijn dan het (over)moedige subject.

Dit maakt Oculus tot een griezelverhaal dat meer doet dan het uitbuiten van kortstondige schrikeffecten en dan heb ik in mijn erg beknopte recensie/ interpretatie nog allerlei verwante thematiek - de broer heeft zijn trauma naar het lijkt in objectief, klinische zin verwerkt en daarmee heeft hij de gebeurtenissen in zijn verleden 'genormaliseerd'; hij wordt zelfs door zijn behandelend arts gewaarschuwd voor zijn zus, die dit proces niet heeft doorgemaakt. Daarnaast suggereert de spiegel zelf als object en symbool een en ander over waarneming en identiteit - buiten beschouwing gelaten.

Inmiddels (extra kritisch) in de eigen huiskamer op blu-ray bekeken. M'n mening is alleen maar aangesterkt: Oculus is de beste horrorfilm die ik ken. En ik heb er heel wat, klassiekers en moderne films, gezien.

En nogmaals, alle respect voor ieders mening, maar wie het over schrikmomenten heeft begrijpt niet wat voor soort psychologische film dit is. Ergens ook wel logisch, zo worden ze immers zelden meer gemaakt.

Goede en beklemmende film en sound erg van genoten en verrassend einde

Zo goed had ik het niet kunnen verwoorden. Jouw recensie is beter dan de film!

Persoonlijk vond ik dat de prent nog enigzins gered werd door het einde, maar dat is louter subjectief.

Begin van de film was zeker hoopvol, maar daarna werd het helaas niet al te best. Erg chaotisch, nergens eng, veel herhaling, eindeloos gebruik van irritante flashbacks en einde was ronduit zwak. Van mij hoeft een deel 2 niet, heb veel betere films gezien in dit genre afgelopen jaren.

Een nobel streven om in een horrorfilm (of thriller) op een wat complexere en meer originele manier echt een verhaal proberen te vertellen, maar zelden meegemaakt dat het zo stroef gaat in een film. Ook die flashbacks tussendoor steeds vond ik maar vervelend kijken, en er wordt misschien ook wel wat teveel gepraat. Wel bewonderswaardig met hoeveel geduld er naar de climax toe wordt gewerkt, en het duistere sfeertje niet slecht.

Maar ik waardeer dus uiteindelijk meer de pogingen en ambities van de film dan de daadwerkelijke uitwerking. Probleem is ook dat de spiegel gewoon niet eng is. Ik vond hem eerder grappig eigenlijk. Altijd zo saai als er in horrorfilms iets of iemand is die anderen wat laat doen. Ook die spiegels als ogen zien er maar suf uit. 2.5*.

een film die net niet bij horror zou moeten horen, maar goed..

een film die een open einde heeft en zodoende als viewer zelf een einde aan kunt geven.. het verhaal kun je zo vaak twisten als je maar wil en dat heeft de regisseur hier gedaan..

Ok om eens te zien maar niet speciaal. In het begin was het allemaal wel goed maar daarna zakt de film een beetje in. Hier en daar wel paar schrikmomenten maar nergens echt wow. Zeker geen 2de maal waard. 1 om weer snel te vergeten.

In het begin dachtik ..... het gaat gebeuren, maar al snel begon de kwaliteit af te nemen.

Weinig echte spanning, weinig schrikeffecten, en veel te veel flashbacks. Meer een thrillertje voor een doordeweekse avond .

leuk als wat horror achtige afleiding.

maar verder niet zo heel byzonder.,

was hem na 1 dag vergeten.