I Call First (1967)

Al bij al degenlijk debuut maar toch ook een paar minpunten.

Dat Scorsese veel talent heeft is bij deze wel duidelijk. De basis voor de latere meesterwerken wordt hier wel gelegd en de meeste stukken zijn goed gefilmd maar je ziet dat hij toch nog wat moest leren. Bij de meeste vrijscenes vond ik het nogal chaotisch. De soundtrack vind ik hier ook minder dan in latere films. Sommige nummers waren nogal ongepast in de context. De speelduur is eerder aan de korte kant maar eigenlijk mocht het nog korter voor mij. Het verhaal is veel te dun en zo komt de film op bepaalde momenten nogal saai over.

De andere beginneling: Harvey Keitel zet hier een superrol neer.

Degelijke film maar wel wat kinderziektes voor Scorsese maar dat is hem nu wel vergeven. Lang twijfelen tussen 2,5 en 3. Maar ik hou het voorlopig op 3 sterren.

***

Interessante, experimentele vroege Scorsese. Duidelijk het resultaat van veel knip- en plakwerk: de film was eerst zijn afstudeerproject, waarna er scenes aan toegevoegd zijn om hem op te rekken tot speelfilmlengte. Eén van de meest bijzondere toegevoegde scenes betreft een vrij expliciete seksscene, opgenomen in... juist, Nederland! Onevenwichtig en soms onsamenhangend, maar de film zit vol inventieve camerashots en bevat reeds veel elementen die in latere films van Scorsese veelvuldig gebruikt worden. Italiaans-amerikaanse kruimeldieven, religie, seks, schunnige taal, vriendschap en liefde- het zit er allemaal in.

Ik zou deze film, waarschijnlijk niet zo snel hebben gezien wanneer ie niet van de hand van Scorsese was. 'Een Scorsese liefhebber wil zijn debuut ook graag zien, dus laten we dit filmpje ook maar een kans geven dacht ik'. Niet heel veel zin, want het leek me niet heel bijzonder. Nergens op gebaseerd. Volslagen ten onrechte uiteindelijk. Want ik weet eigenlijk niet waarom dit een beetje een verloren werkje is. Hij was namelijk waanzinnig goed.

Scorsese is rauwer, speelser en losser dan ooit in zijn vormgeving. Haast uitzinnig. Alsof ie iets kwijt moest. De zwierende camera die om de personages heen draait (tijdens de flashbacks van de veroveringen van Kietel bijvoorbeeld, een briljante scene) of de karakters op de huid filmen tijdens een vrijpartij. Geweldig. Het is duidelijk een voorloper van zijn latere films. Met name Mean Streets. Deze film is minder gepolijst dan zijn latere werk, maar misschien werkt dat wel in het voordeel van Who’s that Knocking at my Door. De muziekkeuzes vind ik heerlijk. De filmreferenties vond ik leuk. De nietszeggende dialogen vermakelijk.

Ik moest denken aan Godard. Scorsese in vorm (en dat was ie hier al direct wmb) is ook erg sterk ala Godard in twee mensen op een kamer met elkaar laten praten zonder dat saai te laten worden. Ook is het duidelijk in de dialogen en de popmuziek keuzes dat mensen als Tarantino, om even een aansprekend voorbeeld te noemen, hier veel aan hebben gehad.

Ik noemde al twee gave scenes. Ik vond verder de beroving (en dan van haar eigen geld taxigeld geven waar ze nog dankbaar voor is ook), de vele stijloefeningen (freeze frames op aparte momenten) en een scene als het bergbeklimmen geweldig. Heel vermakelijk allemaal. Het is een stadsgezicht, een film over vriendschap, over een ontluikende en gedoemde liefde, maar soms ook over niks. Heerlijk. 4 sterren.

Prachtig.

Mooi debuut die vooral op audiovisueel gebied de punten scoort. Prachtige plaatjes in combinatie met sterke montage (Scorsese's montage doet het bij mij altijd goed). De verkrachtingsscène was dan wel het hoogtepuntje, maar eigenlijk vond ik alles wel erg mooi gedaan. Ook leuke effecten zoals je ziet op de poster, wekt enorm veel sfeer en emoties mee en daarnaast komt door de zwart wit beelden de contrasten goed over. Ik had alleen niet het charme-gevoel als bij de meeste oude films. Ervoer ik als goed, krijgt dus absoluut geen gun-punten.

Film kent een mooi verhaal, sterke cast en heeft naast het drama toch wel iets vaags waardoor het net uitsteekt bij de normale boy-meets-girl verhalen.

Wat ik ook zo tof vond om mee te maken is dat dit als het ware een experiment is. Je ziet vooral door de camera enorm veel dingen uittesten, met succes. Het is absoluut niet amateuristisch maar heeft wel een beginnersniveau. Wellicht de houding van Martin, dat hij er misschien nog wel meer uit wilde halen. Het had iets ''nieuws'' maar toch dapper vertoond.

Het is een pareltje, zeker doordat mijn verwachtingen niet zo hoog waren aangezien ik niet verbijsterende recensies hier en op imdb tegenkom. Ik ben nu officieel overgehaald om meer naar deze mans werk te gaan zoeken, i.p.v. ze toevallig tegen te komen. Dit verdient aandacht, ik heb er weer een wellichte favoriet bij.

Klein meesterwerkje die glanst op audiovisueel gebied. 4,5 ster

Scorsese gebruikt een dun, niet al te boeiend verhaal om zijn kunnen te etaleren. Dat zorgt voor vooral een onevenwichtige film. Sommige scenes zijn echt heel fraai, bijvoorbeeld door camerawerk of dialogen, anderen zijn veel minder sterk. Met name van Mean Streets (die moet ik eens herzien trouwens) zijn hier veel sporen te ontdekken. Meer interessant dan echt geslaagd, maar ik had 'm niet willen missen.

3.0*

Debuut van meesterregisseur Martin Scorsese, schijnbaar een afstudeerproject destijds. Ik ken niet zoveel van zijn oudere werk, maar ik herken hier en daar al wat dingetjes. Bijvoorbeeld het camerawerk, het soms radicale inzoomen. Ook het debuut van Harvey Keitel, een geniaal acteur. Hij acteert goed en hetzelfde geldt voor de rest van de cast. Alleen jammer dat zijn personage een beetje een doelloos figuur is, sterker nog, het is eigenlijk maar een flapdrol. Kon geen sympathie opwekken en dan is het moeilijk om in he verhaal mee te gaan.

Had op meer gehoopt.

Doorgaans heb ik meer geluk met freshmen films van bekende regisseurs. Een Spielberg of Lucas maakten zowat de beste films van hun hele carriere met hun eerste film. Dus waarom Scorsese niet?

Deel van de reden is wat mij betreft dat z'n eerste film niet zo heel verschillend is van het vervolg. Vooral de setting en personages hebben een stevige impact op de sfeer van dit filmpje, waardoor we dus weer opgescheept zitten met driftige Italiaantjes in New York. Heb er niks mee en wanneer ze als een bende kippen door elkaar heenpraten rest mij enkel irritatie.

Visueel iets experimenteler, maar nog steeds herkenbaar Scorsese. Ben geen fan van z'n stijl, enkel de wat contrastrijkere zwart/wit beelden vond ik wel aardig en geven de film een toch wat ruwer sfeertje mee.

Qua verhaal is het erg simpel, hoeft geen ramp te zijn maar aangezien de film sterk op personages gericht is, is het moeilijk om er wat zinnigs mee aan te vangen als de meeste personages alleen maar irriteren. Keitel doet het gelukkig wel aardig, al vind ik hem toch ook gewoon beter op leeftijd, zoals de meeste van die Italiaanse cinemadriftkikkers.

Gelukkig wat korter, visueel net iets interessanter, maar weinig speciaal. Had op een wat "vrijere" film gehoopt, maar misschien wist Scorsese toen al dat hij het wel zou maken, wat de druk van zo'n eerste film wat minder leek te maken. Jammer want net dat maakt het vaak zo charmant.

1.5*

Mooie debuutfilm van Scorsese, die in veel op zijn latere werk lijkt, maar aan de kant juist ook heel anders oogt. Beiden hebben hun positieve punten hier.

Het minpunt is het ontzettend simpele verhaaltje, dat soms wat als los zand aan elkaar lijkt te hangen. Met de camera worden echter allerlei zaken uitgeprobeerd, wat het geheel een ontzettend losse en dynamische sfeer meegeeft. Daarbij helpt het dat er tussendoor ook voldoende momenten zitten, waarbij er niet gepraat wordt en de camera soms op fraaie wijze de gebeurtenissen gadeslaat.

Ik kon het dus goed hebben. Het soms chaotische sfeertje zorgde voor mij voor een bepaalde rust, waardoor ik bijna constant met een glimlach op mijn gezicht het gebeuren kon gadeslaan. Hier en daar zitten wat kleine missertjes, maar verder is dit een bijzonder geslaagd debuut van een groot regisseur, die diverse meesterwerkjes in zich had en hopelijk nog steeds heeft.

3,5*

Interessante debuutfilm met een uitstekende Harvey Keitel, die op jonge leeftijd al over een goede dosis charisma beschikte. De wisselwerking tussen hem en Zina Bethune werkt goed en regisseur Martin Scorsese weet het op boeiende wijze vorm te geven. De film kampt echter wel met wat structurele problemen, waardoor een hoop scenes niet lekker in elkaar overgaan, nodeloos worden uitgesponnen en enigszins voor verwarring zorgen. Een hoop ietwat dromerige sequenties zien er op filmisch vlak leuk uit, maar voegen weinig aan het geheel toe. Toch kan ik deze experimentele en energieke benadering best waarderen en duurt het niet langer dan nodig is.

En na de debuutfilm van Coppola onlangs gisteren de debuutfilm van Scorsese want ja, ook de groten beginnen klein. Dat dit niet meteen succes hoeft te betekenen blijkt ook maar weer, want waar Dementia 13 niet bepaald voldeed geld dat net zo voor Who's that knocking at my door.

Onmiskenbaar de brutale, rebelse, rock n roll achtige stijl waarin meteen al veel te herkennen valt van Scorsese's andere films. Treffend en mooi gefilmd het leven in de concrete jungle met daken, straatjes, punks waar later voor een iets rustigere richting wordt gekozen met een soort van stil leven achtige shots. Het is overduidelijk de stijl en swung die er dan al afdruipt en we later vaak terug zullen zien. Maar helaas houdt het daarmee op...

Want Keitel, hier toch al stiekem 28, vind ik vaak moeilijk om naar te kijken, het is allemaal zo dramatisch bij die man. Alsof hij een ongelooflijk zwaar leven heeft. Dan zit ik toch al een half uur naar zijn gejsans te kijken waarin hij zich openbaart als filmkenner..maar verder...? Het is praktisch snakken naar de elementen waar in de synopsis over gesproken wordt zodat er lijn komt en iets herkenbaars. Tot daar drijft het geheel op de Scorsese stijl maar is dit niet genoeg voor een voldoende. En zo sleept de voor het gevoel lange film zich richting het einde waar ik me afvraag wat nu eigenlijk de bedoeling van het verhaal is behalve hooguit bepaalde vooroordelen en het korset dat de kerk kan zijn. Maar verder boeide het me geen moment en schoot het toch gewoon te kort een Scorsese of niet. Afijn, snel op naar de volgende film.

Altijd leuk het debuut te zien van grote regisseurs. Soms valt het tegen (Woody), soms valt het mee (Spielberg) en soms is het meteen een klassieker (Tarantino). Deze Scorsese valt wel in de tweede categorie, het is herkenbaar en er zitten enkele geweldige momenten in, maar er zitten ook nog wel stukken in die een stuk minder de hand van een meester in wording doen vermoeden. Keitel en ook tegenspeler Bethune hebben wel een fijne chemie, en fijne dialogen over film ik kreeg zowaar zin om weer The Searchers te bekijken.

De scenes met de vrienden waren minder boeiend, minder goed geacteerd ook, maar al met al geen film waar Marty zich voor hoeft te schamen.

En ik zocht haar naam al bij de aftiteling en werd niet teleurgesteld- ook hier was Thelma Schoonmaker al de editor.