Hoop Dreams (1994)

Vond het zeker een aardige docu, al vind ik die 3 uur dan wel weer aan de lange kant.

Blijft wel aardig boeien de ganse speeltijd, en vooral de dynamiek tussen beide verhalen sprak mij wel aan. De ene die alle kansen lijkt te hebben maar kwakkelend verdergaat, de andere die alle kansen kwijt lijkt te zijn en op puur talent terugbokst.

Alleen wijdt de films soms iets te veel uit. Bepaalde randgebeurtenissen vond ik niet zo boeiend, ook wat melig (die mama die haar diploma verpleegster haalde bijvoorbeeld). Heb niet de indruk dat deze docu erg genuanceerd was, maar het leven van beide personen werd wel erg fijn in beeld gebracht. Iemand nog een idee of deze twee jongens het ooit gehaald hebben (vooral Arthur dan ?).

3*, aardige docu, maar iets te lang en breed uitgesmeerd, en miste wat nuance.

Ik had het toevallig laatst nog met iemand over deze docu, een basketbalfan die er vanuit ging dat dit voor hem wel verplichte kost zou moeten zijn.

Ik had daar toch wat twijfels bij, want laten we eerlijk zijn, hoewel basketbal natuurlijk een heel belangrijk deel van de nogal lange film is, gaat het toch in de eerste plaats om het Amerikaanse systeem en de kansen die de jeugd daarbinnen heeft.

Twee zwarte jongens uit het ghetto die omdat ze toevallig wat beter kunnen basketballen dan de rest opeens naar een blanke school aan de rand van de stad mogen omdat die hen wel kan gebruiken voor hun prijzenkast.

Een school waar opeens leraren blijken te zijn die zich zowaar serieus bekommeren om hun leerlingen. Als je ziet hoe de jongens opeens de school zien en verbaasd zijn over dat er gewoon normale faciliteiten zijn, een sporthal die niet zomaar in elkaar kan donderen, computers, veiligheid.

In de periode erna zie je de jongens ook zienderogen vooruit gaan, serieuzer worden, gestimuleerd worden. En dat allemaal alleen maar omdat ze wat beter kunnen basketballen dan de rest. Verbijsterend.

En veel mensen maar blijven blaten dat iedereen gelijke kansen heeft in het Westen .

De voorloper van de vele verschillende MTV documentaires. Persoonlijk ben ik daar ook wel een liefhebber van, dus had ik automatische verwachtigen van deze film. Die zijn gelukkig voor het grootste deel uitgekomen. De documentaire is best lang, maar daar had ik weinig problemen mee. Verder zaten er een aantal gedenkwaardige scènes in de film. Met name een onderlinge ontmoeting tussen beide jongens was indrukwekkend.

Mooie documentaire, maar wel met een wat al te lange speelduur. Gelukkig zijn de twee hoofdfiguren boeiend genoeg om te blijven volgen en is hun verhaal ook daadwerkelijk interessant. Toch vond ik dat er iets teveel zijlijntjes bijgehaald werden en zakte de film soms wat in. Daarnaast ontgingen mij soms enkele collegeregelementjes, puntentellingen en dat soort zaken. Maar al met al zeker een bovengemiddelde sportfilm, vooral omdat het sportverhaal hier eens anders loopt dan we gewend zijn en de maatschappijkritiek soms een interessante invalshoek krijgt. Typisch geval van feiten die eens de fictie overtreffen. De regisseurs hebben in ieder geval een hoop geluk gehad dat ze juist deze twee jongens troffen.

3,5*

Een van de beste documentaires ooit.

Het verhaal van twee jongens die het proberen maken als basketter is slechts een opstap naar een uitgebreid perspectief op het leven in het ghetto en de sociale ongelijkheid in de VS. Maar ook het ontdekken van de hele industrie die achter het basketbal zit (beginnend bij zeer jonge spelers) is erg interessant.

Leuk is dat alles ook nogal onvoorspelbaar verloopt: William lijkt het te gaan maken, maar blijft dan wat ter plaatse trappelen, terwijl Arthur met zijn onstabiele gezinssituatie lijkt af te glijden naar criminaliteit maar uiteindelijk toch op zijn pootjes terecht komt. In dat opzicht is ook het verschil tussen beide coaches zeer interessant. De coach v St. Joe bekijkt het erg serieus en pakt zijn spelers hard aan. Als ze niet aan de verwachtingen voldoen laat hij ze vallen en vindt hij wel iemand anders. Uiteindelijk lijkt dit alles ervoor te zorgen dat William zijn liefde voor het spelletje een beetje verloren is. De coach uit het ghetto daarentegen heeft zijn spelers niet voor het kiezen en moet roeien met de riemen die hij heeft. Hij probeert zijn spelers eerder te steunen in hun algemene doen en laten (deze man maakt trouwens enkele van de meest rake observaties van de film!). En gek genoeg raakt de school uit het ghetto met die werkwijze op het einde een heel stuk verder dan de veel rijkere school.

Prachtige documentaire die twee interessante talenten volgt en een uitermate boeiende inkijk geeft in de Amerikaanse maatschappij en de mogelijkheden en onmogelijkheden ervan. Hoe een talent je uit het ghetto kan trekken, maar een paar keer misgrijpen je al je kansen kan kosten. En een film die tegelijk slim gebruikt maakt van de verslagen van de wedstrijden om spanningsbogen te creeëren. Die zitten ook in het lot van de hoofdpersonen waar de toekomstverwachting soms behoorlijk kantelt. Heerlijk dat de makers ook gewoon 5 jaar de tijd kregen om de hele highschoolperiode van de basketballers te volgen. Tegelijk ook heerlijk kijkvoer voor de zondagmiddag.

Overigens van dezelfde regisseur als Stevie (2002) zie ik nu, ok al zo'n fraai portret van de Amerikaanse onderklasse. Komen ook van dezelfde non-profit productiemaatschappij.

4.0*

(heb 'm voor 1 euro gevonden bij Bart Smit, aanrader mensen!)
(was trouwens voor het Michael Moore-tijdperk de succesvolste docu ooit in de VS)

Mooie documentaire over twee basketbaltalenten, die allebei hun dromen en gedachten hebben over de toekomst en beiden hopen NBA te kunnen gaan spelen. Dat de weg niet altijd loopt zoals je voor ogen hebt, wordt hier af en toe op pijnlijke wijze duidelijk.

Het mooie aan Hoop Dreams is, dat niet alleen de twee jongens worden gevolgd, maar ook hun familie en het leven in de ghetto eromheen. Verder is ook de balans goed, omdat zowel het leven van Arthur Agee, als dat van William Gates boeiend is. Ik was ook erg benieuwd wat er uiteindelijk van ze terecht zou komen. Aanvankelijk leek het erop dat William ver zou komen en Arthur niet, maar later draaide dat nog behoorlijk om.

Verder zijn ook de college basketbalwedstrijden die tussendoor gespeeld werden, nog best spannend. Dat de documentaire bijna drie uur duurt, heb je op een gegeven moment niet eens meer door, want de tijd vliegt echt behoorlijk snel voorbij. Dat de twee jongens elkaar uiteindelijk ook ontmoeten vond ik misschien wel het mooiste moment van de hele documentaire. Ik zat er ook stiekem al een beetje op te hopen, en dat het dan uiteindelijk ook gebeurt, was wel erg mooi.

Weinig op aan te merken dus. Zeer naturel en echt uit het leven gegrepen. Talent hebben is één, maar het ook tot volle wasdom laten komen blijkt uiteindelijk nog veel moeilijker te zijn en heb je niet altijd zelf in de hand, zo blijkt uit Hoop Dreams.

4,0*

Dapper duo.

Of deze documentaire over kansarme jochies die heel goed kunnen basketballen zo bewierookt diende te worden door recensenten Siskel en Ebert kun je jezelf afvragen. Toch hebben hun goede bedoelingen zeker bijgedragen aan de status van dit mustsee-document. De film werd geheel ten onrechte allerlei prijzen door de neus geboord door het corrupte filmwereldje, iets wat de twee beroemde filmliefhebbers dapper aan de kaak stelden.

Zeer goed.

Hoop Dreams is een enorm goed gewaardeerde documentaire die het leven van twee jongens toont die de NBA willen halen. De twee donkere jongens komen niet uit de beste wijken van Chicago en presteren op school ondermaats. Het wordt voor hen daardoor een grote uitdaging om die grote droom te verwezenlijken.

Anyway, hoge verwachtingen vooraf en ze worden wat mij betreft ingelost. Hij duurt bijna 3 uur en blijft eigenlijk ook continu boeiend. Best knap! Een groot deel bestaat gelukkig uit basketbalbeelden waar ik meesupporterde met de teams van de twee hoofdpersonen. Maar dat is niet het enige waar deze docu op focust. Ook het college-systeem en het wel en wee van de families komt uitgebreid aan bod. Al met al een topper in het docu-genre

Uitstekende documentaire waarin twee jongens gevolgd worden die het willen maken in basketbal. Deze documentaire kijkt vooral weg als sociaal drama, maar is inmiddels ook een mooi tijdsdocument. Veel momenten zijn uit het leven gegrepen vol tegenslagen en kansen. De lange speelduur is gerechtvaardigd aangezien het een periode van een aantal jaren betreft. Een nipte 4.0 sterren.

Sluit me hier helemaal bij aan. Het is inmiddels ook een mooi tijdsdocument, maar het verhaal van deze jongens is van alle tijden. Dat de documentaire bijna 25 jaar oud is maakt niets uit. Moet er wel bij vermelden dat ik sowieso een sucker ben voor sportfilms en -documentaires

Film die ik al heel lang wilde zien maar vond nooit het moment, niet in het minst door de speelduur. Tot vandaag dan. Een geslaagde documentaire, die de dromen van de jonge talenten laat zien, maar ook de enorme druk van hun familie, en die kritisch is over het systeem waarbij talenten die het niet waarmaken min of meer in de steek worden gelaten. Het blijft toch apart dat de Amerikaanse (top)sportcultuur gewoon deel uitmaakt van het curriculum. Hoewel het kansen biedt voor de talentvolsten is het ook hard en is de druk soms gigantisch. Vooral Gates leek daar last van te hebben, met een broer die hem op de huid zat en dan komt er nog een zware blessure overheen, die verloor gaandeweg al het spelplezier, maar ook Agee voelde wel aan dat basketbal de enige manier was om aan het ghetto te ontsnappen. Dat ze het allebei niet hebben gered is jammer maar komt ook niet onverwachts, dat bleek al wel een beetje uit het verloop van de film. Ze leken me ook wel wat aan de kleine kant voor topbasketbal.

Ondanks dat ik al heel lang basketbal speel en deze titel kende, ben ik er nu pas aan toegekomen om hem effectief te zien. De lange speelduur zal er wel voor iets tussen zitten, maar het is wel ideaal materiaal om in 2 helften te zien.

De status die deze documentaire heeft opgebouwd snap ik wel, maar echt onder de indruk ben ik niet. De documentaire bewandelt langs de ene kant de gekende paden waarmee veel afro-Amerikanen mee te maken hebben. Vooral de familie van Arthur lijkt zwaar in financiële problemen te zitten en ook de afwezige vaders vallen op. Al probeert de vader van Arthur zijn zoon toch opnieuw te steunen.

Misschien werden er iets teveel zijplotjes bijgehaald, maar het gedeelte dat zich focust op de carrière van de 2 jongens is wel interessant genoeg. Vooral omwille van de onvoorspelbaarheid van hun carrières. Hun karakters zijn totaal verschillend en Arthur lijkt het allemaal minder serieus op te vatten als William. William lijkt ook meer talent te hebben en er echt voor te gaan tot hij geconfronteerd wordt met zijn knieproblemen. Vanaf dan lijkt hij ook mentaal te slabakken en Arthur herleeft duidelijk opnieuw. Arthur heeft een stap teruggezet van een grotere school naar een kleine, volledig zwarte school, maar presteert wel erg goed met zijn team. Op dat vlak heeft de documentaire mijn aandacht er toch weten bij te houden. Ook het hele rekruteringsysteem van de jonge spelers is wel interessant om van dichtbij te zien.

Hoewel ik blij ben deze documentaire eindelijk gezien te hebben, ben ik er niet door overdonderd.

3*