Hoop Dreams (1994)

Deze draait op zondag 9 januari 2005 (13:00) in de Balie, Amsterdam.

Intens briljante docu, die zowel inzicht geeft in de slechtere wijken van Chicago, jeugddromen behandelt èn op en top vermaak levert. De basketballdromen van de twee gevolgde jongens zorgen voor een mooie spanningsboog waardoor de film gedurende de drie uur lange speeltijd nooit verveelt. Vette aanrader. 9+.

Enkele filmmakers volgen gedurende 5 jaar (!) 2 afro-amerikaanse schooljongens uit een achterstandswijk die de droom koesteren om later ooit als professional in de NBA basketbal league te spelen. Ik zeg er direct bij dat ik allesbehalve een basketbal-freak ben, maar wat een werkelijk schitterende documentaire is dit! Aanvankelijk lijkt de film zich voornamelijk te bekommeren om de ambities van William en Arthur en de weg uit hun ghetto richting de top, kortom de "American Dream". De film heeft echter gelukkig al snel zo ontzettend veel meer te bieden, hij toont ons het keiharde Amerikaanse onderwijs systeem waarin enkel de sterksten en de rijksten overleven en een sociaal systeem waarbinnen de zwaksten nauwelijks rond kunnen komen. Intens voel je mee met de ups en downs van de jongens en hun gezin; de familie-ellende veroorzaakt door drugs en criminaliteit, de afwijzingen op school door tekortschietende leerprestaties, de hoop die ze ondanks alles koesteren op een beter leven en natuurlijk de overwinningen en verliezen van William en Arthur en hun teams. Intens, facinerend, integer, Hoop Dreams is het allemaal. Respect voor de filmmakers die uit 5 jaar beeldmateriaal een schitterende en vooral volledig oprechte film van maar liefst 3 uur hebben kunnen maken die van begin tot einde blijft boeien! Een aanrader van jéwèlste!!

Vond het zeker een aardige docu, al vind ik die 3 uur dan wel weer aan de lange kant.

Blijft wel aardig boeien de ganse speeltijd, en vooral de dynamiek tussen beide verhalen sprak mij wel aan. De ene die alle kansen lijkt te hebben maar kwakkelend verdergaat, de andere die alle kansen kwijt lijkt te zijn en op puur talent terugbokst.

Alleen wijdt de films soms iets te veel uit. Bepaalde randgebeurtenissen vond ik niet zo boeiend, ook wat melig (die mama die haar diploma verpleegster haalde bijvoorbeeld). Heb niet de indruk dat deze docu erg genuanceerd was, maar het leven van beide personen werd wel erg fijn in beeld gebracht. Iemand nog een idee of deze twee jongens het ooit gehaald hebben (vooral Arthur dan ?).

3*, aardige docu, maar iets te lang en breed uitgesmeerd, en miste wat nuance.

Het is een fantastische, bijna drie uur durende ervaring waarin je diep meeleeft met de twee hoofdpersonen. Het is een documentaire over twee talentvolle jongens, Arthur Agee en William Gates, die samen dezelfde droom delen. Het gaan maken als een NBA ster. In de periode van 5 jaar zie je de jongens omgaan met tegenslagen, geluk, blijheid, verdriet en hun zware tocht naar die grote droom. De documentaire is fantastisch en zeldzaam mooi.
Hele sterke editting, mooie soundtrack en een film die van mijn part nog veel langer had mogen duren.
Een van de beste films/ documentaires die ik ooit heb gezien..heel indrukwekkend, ook als je weet dat de twee, inmiddels mannen, een bijzondere vriendschap er aan over hebben gehouden. 5*

"People say, 'When you make it to the NBA, don't forget about me.' I feel like telling them, 'Well, if I don't make it, make sure you don't forget about me.' "
-- William Gates, in the final scene of "Hoop Dreams"

klik

Zeer onderhoudende docu, zeker het bekijken waard.

De film zet je ook aan het denken. Duizenden Amerikaanse kids uit de lower class dromen van basketroem, maar slechts weinigen slagen. Al die families die hun hoop inzetten op dat ene kind ...

Ik had het toevallig laatst nog met iemand over deze docu, een basketbalfan die er vanuit ging dat dit voor hem wel verplichte kost zou moeten zijn.

Ik had daar toch wat twijfels bij, want laten we eerlijk zijn, hoewel basketbal natuurlijk een heel belangrijk deel van de nogal lange film is, gaat het toch in de eerste plaats om het Amerikaanse systeem en de kansen die de jeugd daarbinnen heeft.

Twee zwarte jongens uit het ghetto die omdat ze toevallig wat beter kunnen basketballen dan de rest opeens naar een blanke school aan de rand van de stad mogen omdat die hen wel kan gebruiken voor hun prijzenkast.

Een school waar opeens leraren blijken te zijn die zich zowaar serieus bekommeren om hun leerlingen. Als je ziet hoe de jongens opeens de school zien en verbaasd zijn over dat er gewoon normale faciliteiten zijn, een sporthal die niet zomaar in elkaar kan donderen, computers, veiligheid.

In de periode erna zie je de jongens ook zienderogen vooruit gaan, serieuzer worden, gestimuleerd worden. En dat allemaal alleen maar omdat ze wat beter kunnen basketballen dan de rest. Verbijsterend.

En veel mensen maar blijven blaten dat iedereen gelijke kansen heeft in het Westen .

Wat een conclusie

Dat niet iedereen "gelijke" kansen heeft zal best, des te belangrijker om de kansen die je hebt te grijpen en daarop verder te bouwen. En of dat nu om basketball gaat, over goed kunnen zingen of uitblinken in wiskunde heeft er volgens mij helemaal niks mee te maken.

Dat men vraagtekens plaats bij gelijke kansen is mij best, maar het is wel zo fair dan ook een paar vraagtekens te plaatsen bij gemiste kansen.

Natuurlijk, maar het moet wel allemaal een begin hebben.

En daar wordt eigen verantwoordelijkheid makkelijk over het hoofd gezien. Talentloze mensen zijn er weinig. Al heeft de één het inderdaad moeilijker als de ander.

Geef ik ergens de indruk dat men geen eigen verantwoordelijkheid moet nemen .

Maar het is nogal makkelijk om over eigen verantwoordelijkheid te praten als je niet in een ghetto als dit woont.

Gezien je "gelijke kansen blaten" opmerking, denk ik dat je het in ieder geval onderschat.

Verder ontken ik ook niet dat die mensen het moeilijker hebben, deze docu toont in ieder geval wel dat het gewoon mogelijk is als men zich inzet. En aangezien jij ook niet in zo'n ghetto woont is het voor jou even onmogelijk erover te oordelen lijkt me.

De conclusie lijkt me dat er een verschil is tussen kwaliteit scholen, en dat mensen die hun talent op de juiste manier ontwikkelen kans hebben om in de juiste school terecht te komen. Zelfs die arme kereltjes die in de ghettos opgroeien.

Zie niet in wat dat met deze discussie te maken heeft. Kansen krijg je meestal voor het gewin van een ander. Aan jezelf om dat uit te buiten.

Laat ik het zo zeggen: wat voor kansen hadden ze precies aan moeten grijpen als ze niet zo goed konden basketballen?

Zoals ik al zei, talentloze mensen zijn er maar erg weinig. Lijkt me niet dat basketball de enige ontsnapping is uit de ghettos.

Niet mee eens. Het gaat in de eerste plaats over basketbal. De droom van spelen in de NBA. Daar worden in deze docu de vele, vele moeilijkheden in de weg er naartoe uitgebeeld en toevallig is het Amerikaanse systeem daar eentje van.

Maar als je denkt dat deze docu een aanklacht tegen het systeem is, gekleed in een basketbaljasje, dan heb je het verkeerd gekeken vrees ik. Deze docu ademt een en al basketbal uit.

Daarnaast ben ik het wel met je eens over dat systeem though. Dat iedereen een talent heeft is wat clichématig, al zie ik er wel wat in, maar wat als dat talent nou niet top is? Er zijn zoveel jongens in de 'hoods' die basketbal als talent hebben, slechts een zeer klein percentage slaagt erin de NBA te halen of in Europa te basketballen.

Het lijkt me wat kortzichtig en makkelijk vanuit je luie stoel in Nederland te verkondigen dat niet slagen in die ghetto's eigenlijk puur op inzet aan te merken is.

Tja, dan verschillen wij van interpretatie. . Ik vind toch de kijk op het systeem het toonaangevende van de docu en het basketbal een middel.

schitterende documentaire. aan de lange kant, maar desondanks verveelde ie me niet.

De voorloper van de vele verschillende MTV documentaires. Persoonlijk ben ik daar ook wel een liefhebber van, dus had ik automatische verwachtigen van deze film. Die zijn gelukkig voor het grootste deel uitgekomen. De documentaire is best lang, maar daar had ik weinig problemen mee. Verder zaten er een aantal gedenkwaardige scènes in de film. Met name een onderlinge ontmoeting tussen beide jongens was indrukwekkend.

Hoezo staat deze film met 40 stemmen in de top 250?

Tip 250.

Oh ja, my bad

Mooie documentaire, maar wel met een wat al te lange speelduur. Gelukkig zijn de twee hoofdfiguren boeiend genoeg om te blijven volgen en is hun verhaal ook daadwerkelijk interessant. Toch vond ik dat er iets teveel zijlijntjes bijgehaald werden en zakte de film soms wat in. Daarnaast ontgingen mij soms enkele collegeregelementjes, puntentellingen en dat soort zaken. Maar al met al zeker een bovengemiddelde sportfilm, vooral omdat het sportverhaal hier eens anders loopt dan we gewend zijn en de maatschappijkritiek soms een interessante invalshoek krijgt. Typisch geval van feiten die eens de fictie overtreffen. De regisseurs hebben in ieder geval een hoop geluk gehad dat ze juist deze twee jongens troffen.

3,5*

Op de website van Charlie Rose kan je een interview bekijken met één van de makers van deze documentaire. Daar vertelt hij dat ze inderdaad slechts per dom toeval die twee jongens ontdekt hebben op aanraden van die ietwat duistere figuur, Earl Smith. Arthur Agee zagen ze zelfs voor de allereerste keer spelen wanneer ze op dat pleintje kwamen. Dit biedt natuurlijk een zeer authentieke kijk, veel meer dan documentaires over spelers waarvan het al redelijkerwijze vaststaat dat ze het zullen maken en waar alles nog wat geromantiseerd wordt, zoals Sebastian Telfair. In die zin zullen we ook moeten afwachten hoe de documentaire over Lebron James: 'More Than a Game' zal uitdraaien.

Vond het alleszins de beste documentaire die ik al gezien heb. De karakters van William en 'Man' waren ook gewoon zo uitgesproken waardoor het een heel aangenaam kijkstuk werd. Leuk om te horen dat de twee ook tot nu nog een heel speciale band onderhouden met elkaar. 5*

Nou ja, ik weet het allemaal niet, bijna 3 uur naar niet echt speciaal interresante basketballers kijken, doe mij maar wat anders.

Steekt allemaal goed in elkaar daarniet van, maar ik vind dat de problemen waar ze mee te kampen krijgen niet echt goed worden uitgelicht.

Hoogtepunt van de film: de vader van Arthur.

Een van de beste documentaires ooit.

Het verhaal van twee jongens die het proberen maken als basketter is slechts een opstap naar een uitgebreid perspectief op het leven in het ghetto en de sociale ongelijkheid in de VS. Maar ook het ontdekken van de hele industrie die achter het basketbal zit (beginnend bij zeer jonge spelers) is erg interessant.

Leuk is dat alles ook nogal onvoorspelbaar verloopt: William lijkt het te gaan maken, maar blijft dan wat ter plaatse trappelen, terwijl Arthur met zijn onstabiele gezinssituatie lijkt af te glijden naar criminaliteit maar uiteindelijk toch op zijn pootjes terecht komt. In dat opzicht is ook het verschil tussen beide coaches zeer interessant. De coach v St. Joe bekijkt het erg serieus en pakt zijn spelers hard aan. Als ze niet aan de verwachtingen voldoen laat hij ze vallen en vindt hij wel iemand anders. Uiteindelijk lijkt dit alles ervoor te zorgen dat William zijn liefde voor het spelletje een beetje verloren is. De coach uit het ghetto daarentegen heeft zijn spelers niet voor het kiezen en moet roeien met de riemen die hij heeft. Hij probeert zijn spelers eerder te steunen in hun algemene doen en laten (deze man maakt trouwens enkele van de meest rake observaties van de film!). En gek genoeg raakt de school uit het ghetto met die werkwijze op het einde een heel stuk verder dan de veel rijkere school.

Prachtige documentaire die twee interessante talenten volgt en een uitermate boeiende inkijk geeft in de Amerikaanse maatschappij en de mogelijkheden en onmogelijkheden ervan. Hoe een talent je uit het ghetto kan trekken, maar een paar keer misgrijpen je al je kansen kan kosten. En een film die tegelijk slim gebruikt maakt van de verslagen van de wedstrijden om spanningsbogen te creeëren. Die zitten ook in het lot van de hoofdpersonen waar de toekomstverwachting soms behoorlijk kantelt. Heerlijk dat de makers ook gewoon 5 jaar de tijd kregen om de hele highschoolperiode van de basketballers te volgen. Tegelijk ook heerlijk kijkvoer voor de zondagmiddag.

Overigens van dezelfde regisseur als Stevie (2002) zie ik nu, ok al zo'n fraai portret van de Amerikaanse onderklasse. Komen ook van dezelfde non-profit productiemaatschappij.

4.0*

(heb 'm voor 1 euro gevonden bij Bart Smit, aanrader mensen!)
(was trouwens voor het Michael Moore-tijdperk de succesvolste docu ooit in de VS)