Life of Crime (2013)

Eeuwen geleden keken kunstenaars al af bij de grote meesters om zelf te proberen iets neer te zetten wat net zo goed was. Ook filmmakers proberen af te kijken bij anderen, maar Life of Crime is het grote bewijs dat dit niet altijd betekend dat er iets wordt neergezet dat net zo goed is als de grote meester heeft laten zien. Regisseur en schrijven van Life of Crime Daniel Schechter gebruikt hierbij een verhaal wat is geschreven als ‘prequel’ op Quentin Tarantino’s Jackie Brown en hanteert een gelijkmatige stijl met die van de Coen Brothers, maar hij haalt nergens het niveau van deze kunstenaars met deze nogal leeg aanvoelende film.

‘Life of Crime’ Review | Filmtakers

Wat was dit tenenkrommend saai zeg!

Personages waren niet geloofwaardig en ook totaal niet (tragi-) komisch.

Verhaaltje is afgekeken van Ruthless People. Daar waar laatstgenoemde film wel erg geestig was, is Life of Crime dat helemaal niet. Het enige leuke aan de film is de seventies sfeer die goed was doorgevoerd in haar, make-up, kleding, inrichting en auto's.

Eentje om snel te vergeten!

Leuke zwarte komedie met een script wat gebaseerd is op een van Elmore Leonards werken. Het is een zeer solide film die voornamelijk gebaseerd is op sterke karakterontwikkeling en eigenzinnige dialogen. Het heeft een ironisch karakter en geweld bestaat eerder uit woorden dan vuistenwerk. De film kent een geweldige sfeer(seventies) en de cast acteert verbluffend. Bij dat laatste was ik een beetje huiverig m.b.t. Jennifer Anistons deelname, maar zij verraste positief gezien enorm.

Ik vond het maar een matige en ook wel flauwe dertien in een dozijn Misdaad / Komedie.

Het flauw verhaal (eigenlijk meer een soort van klucht) was opzicht nog wel leuk gevonden (wel niet bijster origineel) en hetzelfde geldt voor de uitvoering, maar echt boeiend of leuk werd het nergens en te lachen viel er eigenlijk ook weinig. Het enige echte leuke in deze film was Mark Boone Junior in de rol van voyeur Richard Monk met zijn nazi gedoe.

Opzicht gebeurt er best veel en zijn er ook veel wendingen, maar die zijn eigenlijk allemaal niet verrassend en ook aan de flauwe kant. Verder is het verloop van het verhaal redelijk saai en stelt het einde weinig voor. Dankzij Jennifer Aniston en Isla Fisher kijkt de film zich wel nog lekker weg. De cast doet het overigens wel verdienstelijk en visueel zag het er allemaal wel aardig uit en zeker wat betreft het jaren 70 uiterlijk.

Al met al een matige bedoeling en niet meer dan leuk om eens gezien te hebben.

Matige film waarin twee mannen de vrouw van een rijke man ontvoeren voor losgeld. Ondanks aardig wat wendingen kent de film toch een voorspelbaar verloop. Slecht is het zeker niet, maar allemaal al eens eerder en beter gezien. De cast valt niets te verwijten, maar de personages zijn wat aan de saaie kant. Net geen 3.0 sterren.

Nogal veel films de laatste tijd lijken vooral de soundtrack te willen gebruiken om een jaren-70 sfeer te creëren of te ondersteunen. Bij deze overheerst dat zodanig dat het me echt begon te irriteren. Nieuwe scene, shotje van een platenspeler die aan zijn groef begint, en jawel daar komt het volgende deuntje weer. Been there, done that, grew up.

Jammer dat er niet evenveel aandacht aan het verhaal besteed is, want het uitgangspunt is best sterk en had met weinig moeite veel indringender uitgewerkt kunnen worden. Bijvoorbeeld door wat beslister te kiezen of het nou een drama of een komedie moest worden - de huidige vorm probeert allebei een beetje, en mislukt ook in beide gevallen. Erg genoeg dat ik me niet eens aan Jennifer Aniston ga ergeren, en dat is toch wat meestal gebeurt.

Deze eens meegebracht en zonder verwachtingen eens geprobeerd. Hm, 'k weet niet echt wat 'k er moet van zeggen. Het was niet echt een komedie, maar een echte gangsterfilm was het ook niet.

De cast deed het zeker niet slecht en de muziek was ook wel tof, maar toch was er iets dat de film mistte om er een echte topper van te maken.

Hij keek wel vlot weg, maar de film zal me wel niet echt bijblijven, daarvoor was hij toch niet speciaal genoeg.

Matige kidnappingfilm. Voor een komedie amper gelachen, tenzij even bij de luchtiger toon op het einde.

Benedenmaatse Elmore Leonard-verfilming, die niet in de buurt komt van films als Get Shorty en Jackie Brown. Eigenlijk lijken plot en sfeer nog het meest op de film Ruthless People uit 1986, maar ook die was veel beter dan dit karige werkje. Met de cast is weinig mis, maar de film is amper grappig en/ of spannend en de personages blijven ver op afstand. Ik moest eigenlijk maar één keer echt lachen, op het moment dat Jennifer Aniston met afgrijzen de grote verzameling nazi-memorabilia aanschouwt in het huis waar ze opgesloten zit en John Hawkes tegen haar zegt: "What, you don't like history?".

Detroit, 1978. Twee criminelen [Mos Def, John Hawkes] besluiten met hulp van een wapenhandelaar [Mark Boone Junior] de jonge echtgenote [Jennifer Aniston] van multimiljonair Frank Dawson [Tim Robbins] te ontvoeren. Maar Frank is op de Bahamas met zijn minnares [Isla Fisher] en staat dus niet direct te springen om losgeld te betalen. Onderhoudende misdaadkomedie dat ondanks de prima cast nooit echt vlam wil vatten.

Een kalm voorbij kabbelende misdaad film met enige humor.

Met prima acteer spel.

De film heeft wat raakvlakken met de beroemde eighties komedie film Ruthless people maar daar kan deze film niet aan tippen, want dat was een iconische komedie film.

Toch is deze film ook echt vermakelijk en leuk.

Met een prima en echt leuk spelende cast.

Ook heeft de film een aantal gave songs.

Zoals de grote nummer èèn hit song van 10CC Dreadlock holiday.

Het verhaal waarin drie vrienden besluiten, de vrouw van een gehaaide project ontwikkelaar te ontvoeren.

Het geheel loopt niet volgens plan.

Verschillende scènes waren wel echt grappig maar ook een serieuze noot zit erin.

Niet echt een orgineel verhaal maar het is een prima kwalitatieve film.