Vi Är Bäst! (2013)

Eindelijk een nieuwe Moodysson. En weer helemaal back to basics zo te zien, laat maar komen!

Erg fijn nieuws! Ben alleen nooit zo'n fan van Dogma - en de still ziet er op het eerste gezicht wel zo uit - maar tot nu toe is elke Mooysson bijzonder gebleken, zelfs Container. Benieuwd!

Trailer (YouTube)

Vanaf 13 maart 2014 in de bioscoop (Wild Bunch)

Ah, dat valt nog mee. Kan niet wachten!!!

Slotfilm Iffr

Ticket gekocht voor deze film tijdens het slotfeest in de Doelen. Een nieuwe Moodysson is die €28 wel waard.

Moodysson is weer helemaal terug. Vooral de stijl uit de films Fucking Åmål en Tilsammans zie ik hier overduidelijk in terug. Maar daar houdt het op. Het verhaal is erg origineel en situeert zich in de jaren 80 over 3 meiden die een punkband willen beginnen, maar totaal geen instrumenten kunnen spelen. Erg "Tilsammans" humoristisch is het geworden.

Gewoon erg leuk om die Moodysson zooms weer eens terug te zien. Erg uniek en geeft de film het unieke kenmerk.

Deze film lijkt qua stijl zeer op Moodysson's debuut "Fuckung Amal", maar is toch wel beduidend minder. Want ja, waar gaat het eigenlijk over? Drie lelijke punkmeiden - nou ja, die Hedwig kan er mee door - die op een drumstel en een gitaar staan te rammen. Verder niks. Toen de aftiteling begon, dacht ik "Hé, was dat nu alles?". Een beetje inhoudsloos filmpje dus, hoewel ik het wel verkies boven de zeer depri ogende films "A Hole in My Heart" en "Container", die niet om aan te zien waren.

3,0*

Aardige film , geen must see movie .

3 kleine sterretjes .

Ligt het aan mij of gaat dit de gemoederen een beetje voorbij? Ik was 2 weken van huis en het eerste wat ik zou gaan doen als ik er weer was was naar Lantaren/Venster rennen om dit te zien maar de laatste draaiweek was alweer voorbij. Dat was bij elkaar misschien 3 weken aan draaitijd? Is iedereen Moodysson vergeten ofzo? is hij niet populair meer na Hole en Container? Wel flink balen en mijn geloofwaardigheid als zijn grootste fan is ook wel een stuk minder nu. Nja dan maar naar Utrecht...

...en de cirkel is officieel rond. Nog nooit zag ik een oevre zo mooi in elkaar vallen als dat van Moodysson. Na een schijnbaar flinke depressie waar hij even helemaal de weg kwijt leek en het loodzware, rommelige en inktzwarte HIMH en Container maakte, daar veel kritiek op kreeg en hier een groot deel van zijn aanhang mee liet afvallen (als je het mij vraagt nog steeds compleet onterecht, twee van de meest onderschatte en intense films die ik ken) is hij nu helemaal back en iedereen die fan was van zijn eerste twee films kan zijn geluk op. Terug zijn de kenmerkende zooms, korreligheid, schattige kibbelende mensjes, de directe wat linkse humor en hartverwarmende op en top menselijke momenten. Als of hij nooit weg is geweest pakt hij ruim 12 jaar later de draad weer op en laat voor de zoveelste keer zien waarom hij voor altijd een van mijn, zo niet favoriete filmmaker zal blijven. Nu maar hopen dat hij deze stijl, die hem toch het beste af gaat, aanhoud. Tussen zijn eerste vijf films zat steeds twee jaar, vervolgens drie en tussen deze en studioproduct Mammoth zelfs vier jaar. Dus hopelijk hoeven we dit keer niet tot 2018 wachten op een volgende film.
Ik was denk ik 13 of 14 toen ik voor het eerst Fucking Amal zag en kennis maakte met de man die mijn smaak toen een heel andere kant opstuurde, nu alweer bijna tien jaar geleden met nog steeds elk jaar een succesvolle herziening. Tijd staat niet stil en de jaren lijken ieder jaar sneller voorbij te vliegen. Oude herinneringen maken plaats voor nieuwe en vast blijven houden aan het verleden wordt zodoende steeds moeilijker. Maar elke keer als ik die film, Tillsammans of Lilja aanzet is het alsof ik in een tijdmachine stap, terug naar m'n jongere zelf. Soms staat dat voor zoete nostalgie maar vaker ook tot een zelfreflectie waarop ik wou dat ik de dingen anders had gedaan. Nu associeer ik herinneringen zowiezo vaak met film (welke film keek ik naar de avond toen ik voor het eerst naar de brugklas ging, een belangrijk proefwerk had of mijn eerste date had etc? Ik kan ze nog steeds zo allemaal opnoemen. Veel zullen dat voornamelijk met muziek hebben, ik gek genoeg meer met film) maar bij geen enkele film heb ik het meer als bij het werk van Moodysson. Al zou ook buiten dat sentiment om de filmwereld er toch wel een heel stuk leger en saaier uit hebben gezien als deze man nooit geboren was of ervoor gekozen had films te gaan maken. En zoals hij perfect en met veel humor de geitenwollen sokken communie jaren 70 nabootste in Tillsammans schets hij hier opnieuw en ook hier weer met weinig middelen een uitstekend beeld van de anarchistische jaren 80. Bijna een soort tegengestelde remake. Heerlijk dat punksfeertje en ik ga heel wat research moeten doen want bij geen enkele genoemde band ging een belletje bij me rinkelen. Die cover van Hedvig was echt
De drie meisjes (waaronder zich zowel een soort moderne Elin als Agnes bevind) vallen met hun, zeker voor die leeftijd excentrieke uiterlijk, nogal buiten de boot op school. Het enigste wat ze hebben is elkaar en hun band die ook al niemand serieus neemt. Maar waarom zouden ze ook want dit doen ze zelf immers ook niet altijd aangezien iedere jam-sessie, zoals het de echte punker betaamd, in een discussie uitmond en hun best doen om aardig gevonden te worden en erbij te horen interesseert ze ook al niet. Of toch wel? Heel onvoorspelbaar en echt heerlijk om dit soort draaikonterig en tegenstrijdige gekibbel op de scheidslijn van kinder naar puberteit te volgen. Gelukkig is Moodysson meer een observator dan een verteller en laat hij zijn personages ieder op hun eigen manier tot bloei komen zonder dat ze hier al te veel in gestoord worden door ouderfiguren of andere volwassenen, we volgen vooral het wel en wee van de kinderen zelf. Het zijn de kleine dingetjes die er hier toe doen (vooral die knufffelmomentjes zijn echt TE lief) Niemand is perfect en op het einde worden er geen gigantische transformaties doorgemaakt, hij laat het liever open en de meisjes worden buiten beeld maar lekker volwassen. Ouderwets eerlijk en oprecht en kan niet anders bekroond worden dan met een (4*)

Dus BlueJudaskiss, otherfool, kappeuter, gotti en alle andere liefhebbers. Gaat dat zien!

Jajaja, gaat hem deze week nog wel worden denk ik

Helaas in Rotterdam al uit de roulatie. Wachten op DVD/VOD it is...

Vijftien jaar terug verraste de jonge Zweedse regisseur Lukas Moodysson vriend en vijand met het hartverwarmende coming of age drama Fucking Åmål (1998) dat op bitterzoete en bovenal levensechte en waarachtige toon de strubbelingen van al dan niet lesbische tienermeisjes in een klein Zweeds stadje toonde. Na een nogal heftige, duistere en ronduit depressieve periode lijkt Moodysson deze lijn weer op te pakken met Vi Är Bäst! (2013) dat onwillekeurig toch doet terug denken aan dat magnum opus zo vele jaren terug, een magnum opus dat overigens nog altijd in mijn top 10 staat te pronken.

In Vi Är Bäst! (2013) draait het om de vriendinnen Bobo en Klara die opgroeien in het bepaald vrolijke Zweden in de jaren '80. Bobo leeft samen met haar promiscue en lichtelijk alcoholische moeder terwijl Klara in een vrij gezin opgroeit waarin muziek een belangrijke rol speelt. Ondanks dat de bladen anders doet vermoeden is Klara er van overtuigd dat punk toch niet dood is en samen met Bobo start ze een band in het lokale buurtlokaal, wat geleid wordt door twee uitermate sympathieke en hilarische typetjes.

Het derde bandlid wordt gerekruteerd in de persoon van Hedvig, een keurig, streng christelijk meisje dat in tegenstelling tot Bobo en Klara klassiek is opgevoed. De drie starten hun bandje vol overgave al lijkt het repertoire slechts te draaien om één enkel nummer dat op allerlei wijze duidelijk probeert te maken dat de jongedames een hekel hebben aan sport. Het enthousiasme maakt veel goed, zullen we maar zeggen.

Tussen de muzikale strapatsen en enkele familieperikelen door maken de drie musketiers ook kennis met een aantal jongens, wat de nodige jaloerse ontwikkelingen oplevert. Al te serieus wordt het echter nooit: Vi Är Bäst! (2013) is vooral een vrolijke film rond ontluikende meisjes, vriendschap en een eigen weg zien te vinden in het leven. Opmerkelijke overeenkomst met het eerder genoemde Fucking Åmål (1998) is hoe de meisjes 'de bladen' afstruinen om erachter te komen wat nu precies wel en wat nu precies niet cool is.

De overeenkomst in protagonisten en ook wel een beetje in onderwerp (al vind ik deze film dus wat luchtiger) maakt dat die vergelijking snel gemaakt is, een vergelijking die Vi Är Bäst! (2013), ik zou bijna willen zeggen uiteraard, niet aankan. De typetjes en situaties zijn daarvoor ook net iets gekunstelder, staan een stuk verder van je af, al ben ik zelf natuurlijk ook 15 jaar ouder geworden. Vi Är Bäst! (2013) is een leuke film geworden met wat grappige scenes en redelijk naturel spel, al werd ik door de meiden niet zo weggeblazen als het dynamische duo Liljeberg en Dahlström.

U merkt: ik ben eigenlijk te veel bezig met Fucking Åmål (1998) terwijl dit stuk over Vi Är Bäst! (2013) zou moeten gaan, en dat zegt wel het nodige over het kwaliteitsverschil. Toch is ook deze leuk om te zien, maar ik miste de echte connectie. Een voorlopige sympathiestem van 3*.

Jammer, maar toch fijn zo'n uitgebreid bericht. Is het eigenlijk lang geleden dat je FA voor het laatst zag? En vertel je ons nou dat we niet altijd jong at mind zullen blijven?

Ik hoor je overigens nergens over Tillsammans, die je ook heel hoog hebt staan. Daar deed het mij persoonlijk meer aan denken...

FA voor de laatste keer misschien een jaar of 5 terug? TS zag ik nog maar 1 keer volgens mij, die vond ik destijds inderdaad ook erg goed, zou zo maar weer eens in de herhaling kunnen

Zijn vorige film leek er al naar te wijzen, maar Moodysson is helemaal rond nu. We Are the Best combineert de coming of age van Fucking Amal met de historische achtergrond van Tilsammans (een links milieu, de tijd waarin alles wat niet links was fascistisch was etc.). Iedereen die juist die Moodysson kan waarderen moet dit onmiddellijk gaan zien. Want hij kan het nog steeds erg goed. Dat blijkt, ondanks alle omzwervingen en veel zwaarmoediger films hem nog altijd goed te liggen. Minder kritisch dan Tilsammans. Maar punkmeisjes van 13 vergeef je veel meer dan volwassenen. Ik heb hier toch nog altijd een groot zwak voor.

Kleine 4.0*

Net als otherfool vergelijk ik Vi Är Båst misschien teveel met FA. En net als hem vind ik eerstgenoemde een stuk minder pakkend. Veel verder dan wat kleinschalige puberproblemen lijkt het niet te gaan.

Leuk om te zien maar memorabel voor mij allerminst.

leuke film, met geweldige rollen voor deze jongelingen. Roept ook veel nostalgie op, zoals ik ook bij This Is England (2006) had.

Kinderachtige film, met irritant acteren van de 2 hoofdrolspelers.

Film is steeds een herhaling van zetten.

Tegenvaller.

Zondagavond in de prachtige Pleinbioscoop in Rotterdam gezien.

Uiteindelijk toch een klein beetje teleurgesteld weggelopen, omdat ik toch wat onwikkeling in het verhaal miste. Het verhaal kabbelde voor mijn gevoel te veel voort zonder dat er echt wat gebeurde, en het einde miste ook de power van films als Fucking Amal en ook Tilsammans. De tekst die op het scherm verscheen hielp nog een beetje, maar dat hoort niet te moeten.

Maar... ik heb een zwak voor Moodysson en ben toch zeker de eerste helft van de fillm intens blij geworden. Dus daarom die halve of misschien zelfs wel hele bonuspunt. Ik meende heel veel kleine elementen uit eerder genoemde films terug te herkennen, die warme stukjes die ik in Moodyssons latere werk toch wel bleek te hebben gemist, hoe goed ik die films (en zeker Mammoth!) ook vond.

Karaktertekening van de volwassenen was beter dan in Tilsammans, met het ironische grappige zonder dat ik - integenstelling tot Tilsammans - het gevoel had dat er echt de spot met ze werd gedreven. Het zijn fijne mensen die helaas ook fouten maken, maar daar zijn we allemaal mens voor. Sowieso is karaktertekening in We Are the Best van een uitzonderlijk hoog niveau weer. En scenes zoals die op het dak van het flatgebouw, het anders willen zijn maar het toch niet durven, de ongemakkelijke liefdesmomenten en de vrolijke agressie van de hoofdpersonen tegen de volwassen wereld - helemaal weer Elin in Fucking Amal.

Tijdsbeeld heb ik trouwens nog nooit zo overtuigend neergezet zien worden als in deze film. Heb goed rondgekeken, maar heb ze niet op fouten kunnen betrappen.

Om toch nog even af te sluiten met iets negatiefs: sommige verhalen bleven in het losledige hangen, en dan heb ik het vooral over het religieuze gedeelte. Ik vind teksten met spoilertekens spuuglelijk dus ik hou het even in het vage, maar ik neem aan dat niethie begrijpt wat ik bedoel en hopelijk kan hij dit zó verdedigen dat ik er overtuigd door raak en de film even goed ga vinden zoals de film dat verdient.

Oh ja, en ik heb weer wat nieuwe muziek te ontdekken. Punk/new wave ligt totaal niet in mijn straatje, maar ik ga binnenkort zeker wat tijd uittrekken om eens rond te neuzen op YouTube.

3,0*, verhoogd naar 4,0*

Hè leuk, ik was daar ook samen met mijn vader. Misschien niet zo verstandig om hem zo snel alweer te herzien, daarvoor boete het toch wel iets aan kracht in, maar een laatste (?) kans om hem op een groot scherm te zien wilde ik niet aan me voorbij laten gaan. Bovendien heb ik weer net zo vaak en hard kunnen lachen om de bevlogen en naiviteit van die meisjes.

Wat betreft dat religieuze. Til daar niet te zwaar aan. Hedvig was verstandig genoeg om door het commentaar van haar vriendinnetjes heen te kijken en de dingen van twee kanten te bekijken (naar de kerk maar toch rebelleren) en dat ultimatum van die moeder was overduidelijk niet serieus bedoeld.

Of had je het toch over iets anders?

Ik bedoelde dat er met dat ultimatum uiteindelijk niets gedaan werd, het kreeg verder geen vervolg en had voor mijn gevoel ook geen belang in de rest van het verhaal. En dit gevoel had ik vaker, hoewel ik zo gauw even geen voorbeeld meer kan bedenken. Maar dit bleef toch echt in het luchtledige hangen.

Een ontwapende en energieke feel-good punkfilm, dat zich begin jaren tachtig afspeelde, over volwassen worden met een verhaal dat, als ode aan de vriendschap en jongeren die in opstand komen, te vaak aan de oppervlakte hangen bleef en bovendien niet geheel waterdicht was. De personages waren menselijk en realistisch, die werden gespeeld door een naturel cast.

Geniaalste scene was waar aan het nieuwe christelijke bandlid werd uitgelegd dat een songtitel als 'Hang God " positief is in de zin dat als je God kunt ophangen hij wel moet bestaan

Fijne old skool Moodysson die doet denken aan de tijd van "Fucking Amal" en "Tillsammans".

4,0* (vooral voor de sfeer die wordt neergezet... "de kinderen die sterven in Afrika" was kennelijk een gemeenschappelijk thema op de Noord-Europese basisscholen van die tijd, moest weer terugdenken aan de SamSam en dat je als kind te horen kreeg dat "wij het zo goed hebben dus bordje leegeten" en meer van het soort "volwassen" geleuter dat je als kind toen echt niet boeide )

Moodysson maakt terug een zelfde soort film als zijn eerste 3 (maar vooral 2) en ook al moet ik toegeven dat ik nog niks heb gezien van zijn 'zijspoor' als ik het zo mag noemen, ik ben blij dat hij opnieuw bezig is geweest met een project als dit.

Het resultaat is een heel sterke coming of age-film die nooit ineenzakt en opmerkelijk luchtig blijft. Veel momenten die zeer realistisch zijn, zoals de infantiele ruzie bijvoorbeeld, maar nergens grijpt de film je echt naar uw keel zoals in Fucking Amal. Goede film dus.

Vrij saaie film van Moodysson waarvan ik betere films heb gezien. Misschien is het omdat ik weinig tot niets met de protagonisten heb, zou kunnen. Zo gauw andere personages in scenes verschijnen vind ik het aardig worden maar de hoofdmoot van de film vind ik vrij vervelend.