Vi Är Bäst! (2013)

Moodysson is weer helemaal terug. Vooral de stijl uit de films Fucking Åmål en Tilsammans zie ik hier overduidelijk in terug. Maar daar houdt het op. Het verhaal is erg origineel en situeert zich in de jaren 80 over 3 meiden die een punkband willen beginnen, maar totaal geen instrumenten kunnen spelen. Erg "Tilsammans" humoristisch is het geworden.

Gewoon erg leuk om die Moodysson zooms weer eens terug te zien. Erg uniek en geeft de film het unieke kenmerk.

Deze film lijkt qua stijl zeer op Moodysson's debuut "Fuckung Amal", maar is toch wel beduidend minder. Want ja, waar gaat het eigenlijk over? Drie lelijke punkmeiden - nou ja, die Hedwig kan er mee door - die op een drumstel en een gitaar staan te rammen. Verder niks. Toen de aftiteling begon, dacht ik "Hé, was dat nu alles?". Een beetje inhoudsloos filmpje dus, hoewel ik het wel verkies boven de zeer depri ogende films "A Hole in My Heart" en "Container", die niet om aan te zien waren.

3,0*

...en de cirkel is officieel rond. Nog nooit zag ik een oevre zo mooi in elkaar vallen als dat van Moodysson. Na een schijnbaar flinke depressie waar hij even helemaal de weg kwijt leek en het loodzware, rommelige en inktzwarte HIMH en Container maakte, daar veel kritiek op kreeg en hier een groot deel van zijn aanhang mee liet afvallen (als je het mij vraagt nog steeds compleet onterecht, twee van de meest onderschatte en intense films die ik ken) is hij nu helemaal back en iedereen die fan was van zijn eerste twee films kan zijn geluk op. Terug zijn de kenmerkende zooms, korreligheid, schattige kibbelende mensjes, de directe wat linkse humor en hartverwarmende op en top menselijke momenten. Als of hij nooit weg is geweest pakt hij ruim 12 jaar later de draad weer op en laat voor de zoveelste keer zien waarom hij voor altijd een van mijn, zo niet favoriete filmmaker zal blijven. Nu maar hopen dat hij deze stijl, die hem toch het beste af gaat, aanhoud. Tussen zijn eerste vijf films zat steeds twee jaar, vervolgens drie en tussen deze en studioproduct Mammoth zelfs vier jaar. Dus hopelijk hoeven we dit keer niet tot 2018 wachten op een volgende film.
Ik was denk ik 13 of 14 toen ik voor het eerst Fucking Amal zag en kennis maakte met de man die mijn smaak toen een heel andere kant opstuurde, nu alweer bijna tien jaar geleden met nog steeds elk jaar een succesvolle herziening. Tijd staat niet stil en de jaren lijken ieder jaar sneller voorbij te vliegen. Oude herinneringen maken plaats voor nieuwe en vast blijven houden aan het verleden wordt zodoende steeds moeilijker. Maar elke keer als ik die film, Tillsammans of Lilja aanzet is het alsof ik in een tijdmachine stap, terug naar m'n jongere zelf. Soms staat dat voor zoete nostalgie maar vaker ook tot een zelfreflectie waarop ik wou dat ik de dingen anders had gedaan. Nu associeer ik herinneringen zowiezo vaak met film (welke film keek ik naar de avond toen ik voor het eerst naar de brugklas ging, een belangrijk proefwerk had of mijn eerste date had etc? Ik kan ze nog steeds zo allemaal opnoemen. Veel zullen dat voornamelijk met muziek hebben, ik gek genoeg meer met film) maar bij geen enkele film heb ik het meer als bij het werk van Moodysson. Al zou ook buiten dat sentiment om de filmwereld er toch wel een heel stuk leger en saaier uit hebben gezien als deze man nooit geboren was of ervoor gekozen had films te gaan maken. En zoals hij perfect en met veel humor de geitenwollen sokken communie jaren 70 nabootste in Tillsammans schets hij hier opnieuw en ook hier weer met weinig middelen een uitstekend beeld van de anarchistische jaren 80. Bijna een soort tegengestelde remake. Heerlijk dat punksfeertje en ik ga heel wat research moeten doen want bij geen enkele genoemde band ging een belletje bij me rinkelen. Die cover van Hedvig was echt
De drie meisjes (waaronder zich zowel een soort moderne Elin als Agnes bevind) vallen met hun, zeker voor die leeftijd excentrieke uiterlijk, nogal buiten de boot op school. Het enigste wat ze hebben is elkaar en hun band die ook al niemand serieus neemt. Maar waarom zouden ze ook want dit doen ze zelf immers ook niet altijd aangezien iedere jam-sessie, zoals het de echte punker betaamd, in een discussie uitmond en hun best doen om aardig gevonden te worden en erbij te horen interesseert ze ook al niet. Of toch wel? Heel onvoorspelbaar en echt heerlijk om dit soort draaikonterig en tegenstrijdige gekibbel op de scheidslijn van kinder naar puberteit te volgen. Gelukkig is Moodysson meer een observator dan een verteller en laat hij zijn personages ieder op hun eigen manier tot bloei komen zonder dat ze hier al te veel in gestoord worden door ouderfiguren of andere volwassenen, we volgen vooral het wel en wee van de kinderen zelf. Het zijn de kleine dingetjes die er hier toe doen (vooral die knufffelmomentjes zijn echt TE lief) Niemand is perfect en op het einde worden er geen gigantische transformaties doorgemaakt, hij laat het liever open en de meisjes worden buiten beeld maar lekker volwassen. Ouderwets eerlijk en oprecht en kan niet anders bekroond worden dan met een (4*)

Vijftien jaar terug verraste de jonge Zweedse regisseur Lukas Moodysson vriend en vijand met het hartverwarmende coming of age drama Fucking Åmål (1998) dat op bitterzoete en bovenal levensechte en waarachtige toon de strubbelingen van al dan niet lesbische tienermeisjes in een klein Zweeds stadje toonde. Na een nogal heftige, duistere en ronduit depressieve periode lijkt Moodysson deze lijn weer op te pakken met Vi Är Bäst! (2013) dat onwillekeurig toch doet terug denken aan dat magnum opus zo vele jaren terug, een magnum opus dat overigens nog altijd in mijn top 10 staat te pronken.

In Vi Är Bäst! (2013) draait het om de vriendinnen Bobo en Klara die opgroeien in het bepaald vrolijke Zweden in de jaren '80. Bobo leeft samen met haar promiscue en lichtelijk alcoholische moeder terwijl Klara in een vrij gezin opgroeit waarin muziek een belangrijke rol speelt. Ondanks dat de bladen anders doet vermoeden is Klara er van overtuigd dat punk toch niet dood is en samen met Bobo start ze een band in het lokale buurtlokaal, wat geleid wordt door twee uitermate sympathieke en hilarische typetjes.

Het derde bandlid wordt gerekruteerd in de persoon van Hedvig, een keurig, streng christelijk meisje dat in tegenstelling tot Bobo en Klara klassiek is opgevoed. De drie starten hun bandje vol overgave al lijkt het repertoire slechts te draaien om één enkel nummer dat op allerlei wijze duidelijk probeert te maken dat de jongedames een hekel hebben aan sport. Het enthousiasme maakt veel goed, zullen we maar zeggen.

Tussen de muzikale strapatsen en enkele familieperikelen door maken de drie musketiers ook kennis met een aantal jongens, wat de nodige jaloerse ontwikkelingen oplevert. Al te serieus wordt het echter nooit: Vi Är Bäst! (2013) is vooral een vrolijke film rond ontluikende meisjes, vriendschap en een eigen weg zien te vinden in het leven. Opmerkelijke overeenkomst met het eerder genoemde Fucking Åmål (1998) is hoe de meisjes 'de bladen' afstruinen om erachter te komen wat nu precies wel en wat nu precies niet cool is.

De overeenkomst in protagonisten en ook wel een beetje in onderwerp (al vind ik deze film dus wat luchtiger) maakt dat die vergelijking snel gemaakt is, een vergelijking die Vi Är Bäst! (2013), ik zou bijna willen zeggen uiteraard, niet aankan. De typetjes en situaties zijn daarvoor ook net iets gekunstelder, staan een stuk verder van je af, al ben ik zelf natuurlijk ook 15 jaar ouder geworden. Vi Är Bäst! (2013) is een leuke film geworden met wat grappige scenes en redelijk naturel spel, al werd ik door de meiden niet zo weggeblazen als het dynamische duo Liljeberg en Dahlström.

U merkt: ik ben eigenlijk te veel bezig met Fucking Åmål (1998) terwijl dit stuk over Vi Är Bäst! (2013) zou moeten gaan, en dat zegt wel het nodige over het kwaliteitsverschil. Toch is ook deze leuk om te zien, maar ik miste de echte connectie. Een voorlopige sympathiestem van 3*.

Zijn vorige film leek er al naar te wijzen, maar Moodysson is helemaal rond nu. We Are the Best combineert de coming of age van Fucking Amal met de historische achtergrond van Tilsammans (een links milieu, de tijd waarin alles wat niet links was fascistisch was etc.). Iedereen die juist die Moodysson kan waarderen moet dit onmiddellijk gaan zien. Want hij kan het nog steeds erg goed. Dat blijkt, ondanks alle omzwervingen en veel zwaarmoediger films hem nog altijd goed te liggen. Minder kritisch dan Tilsammans. Maar punkmeisjes van 13 vergeef je veel meer dan volwassenen. Ik heb hier toch nog altijd een groot zwak voor.

Kleine 4.0*

Moodysson maakt terug een zelfde soort film als zijn eerste 3 (maar vooral 2) en ook al moet ik toegeven dat ik nog niks heb gezien van zijn 'zijspoor' als ik het zo mag noemen, ik ben blij dat hij opnieuw bezig is geweest met een project als dit.

Het resultaat is een heel sterke coming of age-film die nooit ineenzakt en opmerkelijk luchtig blijft. Veel momenten die zeer realistisch zijn, zoals de infantiele ruzie bijvoorbeeld, maar nergens grijpt de film je echt naar uw keel zoals in Fucking Amal. Goede film dus.

Vrij saaie film van Moodysson waarvan ik betere films heb gezien. Misschien is het omdat ik weinig tot niets met de protagonisten heb, zou kunnen. Zo gauw andere personages in scenes verschijnen vind ik het aardig worden maar de hoofdmoot van de film vind ik vrij vervelend.

Zeggen dat ik opgegroeid ben met Moodysson zou te ver gaan, maar hij neemt een speciaal plekje in mijn filmhart in. Ik was 18 toen Fucking Amal en Vinterbergs Festen) uitkwamen en titels als deze behoorden tot de eerste arthouse films die ik zag. Het was vooral de echtheid die me fascineerde, de uitzonderlijke menselijkheid van deze films, terwijl de meeste ruimte in mijn kast vol koopvideo's nog ingenomen werd door namen als Pacino, De Niro, Nic Cage en Travolta. Dit was even andere koek.

De naam zat meteen in mijn hoofd en ik heb Tilsammans zodra hij uit was meteen gekocht. Mooie, mooie film. Lilja 4 ever heb ik destijds in de bios gezien, en ook die beviel goed. En dat was dat, om onverklaarbare redenen: Ik heb daarna nooit meer een Moodysson gezien, alsof hij van de aardbodem was verdwenen. Het full circle komen met We are the Best gaat aan mij dan ook voorbij, aangezien ik de hierboven genoemde 'verdoolde schaap' fase heb gemist.

We are the Best is voor mij vooral een cinema van momenten. In de eerste plaats natuurlijk het moment in de tijd, 1982, en hoe Moodysson hier kleur aan geeft. Maar het zijn voornamelijk de 'momenten' tussen de karakters in deze voortkabbelende film, die napalm niet op plot drijft. Diezelfde menselijkheid die ook in Moodyssons vroege werk zit, komt hier maar voren. Dit kan het moment zijn dat een van de meiden zich per ongeluk snijdt en verzorgd wordt door de twee anderen, of het met open mond luisteren naar een liedje van een van hen. Of kutten met een muts en eten in de kantine na een openhartig gesprek. De actrices spelen hierin een belangrijke rol, vooral Mira Grosin als Klara ('hanenkam meisje') speelt erg leuk, maar allemaal doorstaan ze de frustrerend-slechte-kindacteur-test met vlag en wimpel.

Beeldschone cinematografie is nooit een reden geweest om naar dit soort films te kijken, maar het is wel effectief. Overigens vond ik shots zoals die op het besneeuwde dak, terwijl de zon al aan het wegzakken is, met mist of rook in de lucht, erg fijn. Wat muziek betreft, ik heb weinig tot niets met punk en wanneer de protagonistjes aan het 'jammen' zijn, resulteert dat nauwelijks in hemelse klanken. Maar daar gaat het ook niet om. Ik heb zelf nooit in een band gezeten of dat gewild op die leeftijd (of welke dan ook), maar Moodysson laat op een natuurlijke manier zien wat deze jonge meiden beweegt, waarbij hij vlagen terugbrengt van hoe het was om 12-13 te zijn.

Voor wie de momenten en sfeer niet genoeg zijn, heeft We are the Best wellicht te weinig plot. Maar Moodysson is dermate goed in die kleine dingen, dat ik met een glimlach op het gezicht heb zitten kijken. En ze gaan zelfs naar Westeros op een gegeven moment , al haten ze het er blijkbaar.

Als hij ooit is weggeweest, staat hij op zijn minst weer flink aan de deur te rammelen. Als je niet al kunt zeggen dat hij terug is. I'd like to think so. Can you feel the warmth again? 7,5/10 ---> 4*

En zo zakt Moodysson door het Zweedse ijs. Gooi Fucking Åmål en Tillsammans in de blender en je hebt zo ongeveer z'n nieuwste. Wat dat betreft opvallend dat het uit de pen van zijn vrouw komt. Maar goed, herhalingsoefening of niet, ik heb een groot zwak voor die twee films, dus dat belooft wat. Helaas komt het er niet van. Ik geloof deze growing pains eigenlijk geen tel.

Met de tachtiger jaren snit en de anarchistische punk houding heeft het ook niet direct een setting die me aanspreekt, maar een fijne executie zou daar doorheen moeten prikken. Dat wil dan niet erg lukken met dit bandje. Sterker nog, de film is meer in z'n element tijdens de weinige keren dat er volwassenen aan te pas komen. Onderling verloopt de interactie heel wat minder soepel.

Het komt vooral over als een soort geforceerde, artificiële spontaniteit, waar Moodysson zo nadrukkelijk op mikt, dat het meer en meer gaat tegenstaan. Vooral via de alsmaar ratelende Klara. Onuitstaanbaar kind. Rondom Bobo gaat het iets beter. Ondanks al het gekwebbel houdt ze een bepaalde onzekerheid en kwetsbaarheid, al is de scène met de snee dan weer drie keer niks.

Haar vijfde wiel aan de wagen-momentje werkt dan ook wel en zo af en toe komt er iets langs dat je als herkenbaar zou kunnen bestempelen, maar daar blijft het dan bij. Moodysson smeekt, of beter gezegd, bedelt om sympathie (hoi, lief liedje), in die mate dat het drietal dat nog nauwelijks weet op te wekken. Ik zie dat oprechte dan ook niet zo, dat is juist wat eraan schort.

Matige film over drie schoolvriendinnen die een punkbandje beginnen. De film speelt zich af in 1982 in Zweden en weet een mooi tijdsbeeld neer te zetten. Echter hebben het verhaal en de personages verder weinig om het lijf en weten niet te boeien. Het camerawerk en acteerspel van de drie meiden komt allemaal wat chaotisch over.

Een matige drama/muziek film...

Matige verhaal...

Geschikt voor jeugdfilm...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

We Are the Best is ideaal voor de liefhebbers van Moodyssons vroege werk, waartoe ik niet behoor (al zag ik Together nooit). Wel verkies ik Fucking Amal makkelijk boven over het simplistisch deprimerende van Lilja 4-Ever en A Hole in My Heart, dus ik ben ook wel blij met de terugkeer naar luchtigere films. Echter, dit is de eerste keer dat het echt raak is. Wellicht moet ik die eerste twee nog eens een (nieuwe) kans geven.

We Are the Best is een lekker losse film over de vroege tienerjaren en moet het vooral hebben van de natuurlijke benadering. Ik had de hele tijd het gevoel gewoon te kijken naar drie meiden die zichzelf waren en hun ding deden. Er zit een soort verhaallijn in, maar zelfs die lijkt nauwelijks ergens naar toe te gaan. Het zijn slechts drie kleine meisjes die denken vrijheid te vinden in punkmuziek.

Wat ik wel leuk vond is dat het allemaal met een gevoel voor humor gebracht wordt. De film lijkt soms te lachen om de meisjes, maar vaker met ze en er zit duidelijk veel affectie in. Dit is niet het type verhaal dat ook daadwerkelijk punk als een revolutionair middel ziet. Twee van de drie meisjes zijn waardeloze muzikanten en lijken nauwelijks geïnteresseerd te zijn in zich verder te ontwikkelen op dat gebied. Ze hebben gewoon een excuus nodig om "Haat de sport!" te kunnen schreeuwen en lawaai te maken. Ik moest erg lachen om de lyrics die ze aandroegen. "Aborteer alle ouders" komt bijvoorbeeld langs.

Tegen het einde komt er wat drama bij kijken, maar zelfs dit wordt zo losjes aangepakt dat het spontaan aanvoelt. Toch gek dat Moodysson zo'n intuïtief aanvoelende stijl heeft bij luchtigere films, maar dit niet weet toe te passen bij zijn meer serieuze films, waar hij voor overdrijving kiest. Jammer, want voor meer films als We Are the Best is altijd wel ruimte.

4*

Schattige punkfilm? Euh ja en vele malen minder grimmig dan "This Is England" maar UK82 was dan ook wel iets anders dan Stockholm '82. Toegegeven eigenlijk gewoon een schattige (iets oudere) jeugdfilm over drietal twaalfjarige punkmeisjes en hun dagelijkse leven en hun bandje, ooit opgericht om de plaatselijke hardrockers van Iron Fist dwars te zitten.

Maar het is herkenbaar al was ik een jaar of 16 toen ik door het punkvirus gegrepen werd, in 82 was het nog gewoon Don't you want me baby.

Eerste keer te veel alcohol en kotsen over je platen....ha ha ... herkenbaar meiden!

Erg schattig en leuk, fijn jeugdsentiment.

Regisseur Lukas Moodysson is ruim tien jaar het spoor behoorlijk bijster geweest, maar maakt met dit luchtige drama een welkome comeback naar het genre waar hij zo goed in is. Drie niet-populaire tienermeisjes vormen in 1982 in Stockholm een kansloze punkband en proberen enthousiast om samen memorabel songmateriaal te schrijven, daarbij geïnspireerd door de ergernissen uit hun schoolleven. Moodysson weet aan zijn hoofdrolspelers natuurlijk en sympathiek spel te ontlokken en de film is charmant, geestig en treffend. Hopelijk heeft hij zijn draai nu weer gevonden.

Het is een fijne knipoog dat Moodysson één van zijn personages in Vi Är Bäst! laat verwijzen naar Ett Anständigt Liv, een beruchte documentaire over de groezelige Stockholmse onderbuik anno 1979 (welgeteld 3 jaar voor Vi Är Bäst! zich afspeelt). De kille kijk op de grootstadsmalaise uit Ett Anständigt Liv staat zowat lijnrecht op het van alle narigheden afgeschermd hinkelpaduniversum van Vi Är Bäst! (denk School of Rock, maar dan zonder het hoge Nickelodeon gehalte) waar drie 13-jarige outsiders (een guitige tomboy met de chaplineske motoriek van Linda Manz in Out of the Blue, een ongemakkelijk meisje dat op Frankie Muniz lijkt en een naar Duitse componisten luisterende Vikingdochter) in opstand komen tegen hun ruimdenkende hipstersouders die spin the bottle spelen, rare bipsfotografende culturo’s te vriend hebben en cheddar onder de kerstboom leggen als ‘ironisch’ geschenk. Moodysson lijkt ergens wel te suggereren dat de Zweedse punkscène, veelal kopieerwerk van de tegen het Tatcheriaans neo-conservatisme gerichte UK82 beweging, qua anti-establishment karakter nogal in een politiek vacuüm terecht kwam in wat Hofstede de meest feminiene maatschappij ter wereld noemt. Het is een discrepantie die zich natuurlijk uitermate goed leent voor de brave speelplaatsrebellie van Vi Är Bäst!, want in tegenstelling tot de gewoonlijke radicale ‘punk’ statements in cinema (de school opblazen in Rock n Roll Highschool, Beverly Hills socialites in spe onteren in Wassup Rockers), blijft het hier beperkt tot onschuldige schelmenstreken (de lange arische lokken van het pillaarbijtertje afknippen, frietjes bedelen in de snackbar en die achterlijke provincialen van Västerås op stang jagen) die bovendien zonder repercussies blijven. Ondanks zijn wat satirische houding lijkt Moodysson ergens ook wel een lans te breken voor het ‘softe’ Zweedse model: net als landgenoot Ostlund steekt hij de draak met het blind geloof in procedures, een conflictaverse houding gericht op dialoog en de machteloosheid van autoriteitsfiguren wanneer iemand zich niet aan de regeltjes houdt. De scène waar het geruzie om een repetitielokaal op absurde wijze wordt beslecht ("wiens naam staat er op de lijst?”) had zo in De Ofrivilliga kunnen komen, met als enige verschil dat de situatie hier niet escaleert maar zich juist stabiliseert door het uitblijven van repressie. Het is in die sfeer van gemoedelijkheid dat ook het coming of age thema van de film goed tot zijn recht komt. Waar sommige arthouse films suggereren dat meisjes tijdens hun tienerjaren maar wat apathisch langs een zwembadrand liggen te verkommeren, relativeert Moodysson de perikelen van de zogenaamde awkward age: een nakende catfight tussen de meiden wordt al opgelost tijdens de metrorit terug van de gemeenschappelijke crush in kwestie, een verademing in deze conservatieve tijden waar onder de invloed van programma’s als Jersey Shore die hele ‘don't mess with my man’ retoriek het mantra van de brugklas is geworden. Misschien is dat het radicale ‘punk’ statement waarop we zaten te wachten?

Een film over rebelse tienermeisjes die graag willen verschillen van de andere oppervlakkige opgemaakte trutjes hoogstens naar new wave en disco beluisteren. Neen, punk moet het zijn en als we die richting uitgaan, doen we het meteen goed en nemen we zelf de micro en drums bij de hand. Als je de meisjes ziet, merk je onmiddellijk al hoe zich ze zich afzetten tegenover de huidige standaard met hun kapsel en temperament. Als buitenbeentjes leven ze zich uit in de muziek.

Leuk plotse, maar voor mij weinig begeesterend. Ik had er niet zo heel veel mee al vond ik het wel allemaal netjes en prima gedaan. Goede casting, leuke sfeersetting, degelijk plot, maar niet het gevoel van "die zal ik me nog lang herinneren". Niet van het niveau van Fucking Amal of Lilja 4-ever, maar dat hoeft geen schande te zijn natuurlijk.

Moodyson weet zeer naturel spel uit zijn drie charmante, jeugdige hoofdrolspelers te toveren in dit bij vlagen amusante, maar ietwat stuurloze komische drama over twee dertienjarige meisjes [Mira Barkhammer, Mira Grosin] die hun status als buitenbeentjes besluiten te ontvluchten door een band te beginnen, ook al hebben ze nog nooit een instrument bespeeld. Met alleen hun jeugdige enthousiasme komen ze niet erg ver en uit wanhoop zoeken ze hulp bij Hedvig [Liv Lemoyne], een op het eerste gezicht tuttig meisje dat goed gitaar kan spelen. Vervalt gelukkig nooit in de clichés van het tienergenre, maar het verhaal is behoorlijk mager.