Dawn of the Planet of the Apes (2014)

Tussen de Transformers en Godzillas was het hopen dat Dawn of the Planet of the Apes zou doen wat Rise in 2011 deed; de filmzomer wat spektakel én hersens geven. Rise of the Planet of the Apes gaf de zomerblockbuster evenals de reboot even weer een goede naam. De smerige nasmaak van de remake van Tim Burton uit 2001 is in ieder geval weggespoeld. Aan regisseur Matt Reeves de taak om het niveau van de franchise hoog te houden.

Met apen aan de ene kant en de mensen aan de andere kant heeft Dawn of the Planet of the Apes een interessant punt. De conflicten die ontstaan tussen beide groeperingen leveren sterke momenten op en de band die ontstaat tussen Ceasar en Malcolm is sterk. Maar ondanks die sterke band lopen de spanningen hoog op tussen beide teams. Een logische ontwikkeling in het script, maar het is erg jammer dat men hiervoor naar zulke clichématige personages grijpt. Het verhaal vraagt om personages van vlees en bloed en dan passen deze eendimensionale schurken zonder duidelijke motivatie niet in de film thuis.

Maar gelukkig is dit één van de weinige smetjes op een verder uitstekend vervolg. De effecten zijn wederom fenomenaal. En Reeves weet goed hoe hij intelligente scènes moet afwisselen met spektakel. Echt buiten het boekje durft men niet te gaan en hier en daar kun je de film wel betrappen op wat plat sentiment en voorspelbare plotwendingen. Maar daaromheen komt Dawn of the Planet of the Apes met veel stijlvolle plaatjes, sterk drama en genoeg sequenties die je op het puntje van je bioscoopstoel zetten. We mogen de apen wat dat betreft wederom dankbaar zijn voor een stukje hoogstaande cinema in deze filmzomer.

3,5*

Zo moet het dus. Beste blockbuster in jaren. Rise of the Planet of the Apes vond ik zo ongeveer het slechtste idee van de laatste jaren, maar wat had ik het mis. Dit vervolg ging ik met meer vertrouwen tegemoet en terecht zeg. De film voegt echt iets toe aan zijn voorganger. Niet zozeer qua actie, maar vooral qua verhaal. Ceasar, maar ook de andere apen worden uitgediept en daar komt nog een (redelijk subtiele) portie maatschappijkritiek bij ook. De film houdt de wereld als het ware een spiegel voor en pakt en passant ook nog even onze afhankelijkheid van technologie in een paar rake scenes mee.

Het maakt Dawn of the Planet of the Apes niet alleen de met afstand meest vermakelijke zomerblockbuster van de afgelopen jaren, maar ook nog eens de meest intelligente. Kortom: gaat dat zien.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Dawn of the Planet of the Apes (17 juli)

Visueel schitterend, zeker in de bioscoop (al voegt 3D weer eens niks toe). Toch is het verhaal wel een beetje magertjes. Alles lag iets te voor de hand en de spanning ontbrak. Dat was in het vorige deel toch beter. Maar voor een blockbuster is het natuurlijk goed te doen. Blijft bizar hoe mooi ze die apen kunnen maken. Qua cast weinig bijzonders, al is Keri Russel wel leuk om te zien. De trailer heeft overigens ook veel verpest in mijn ogen van de beleving.

3.5*

Matt Reeves laat met deze Dawn of The Planet of The Apes zien dat hij een zeer getalenteerde filmmaker is, andere regisseurs hadden deze film kunnen verpesten. Reeves laat zien dat wanneer je een film subtieler aanpakt, de actie beter werkt en ook een verhaal beter overkomt op het publiek. Het draait allemaal om de uitwerking van een idee en dat heeft hij goed gedaan. Toch blijft de film door de basis niets meer dan een goed gemaakte zomerblockbuster, maar dat is zeker niets om je voor te schamen. Het publiek met een goede film een twee uur en tien minuten bezorgen is gelukt. Ik ben benieuwd naar het vervolg.

‘Dawn of The Planet of The Apes’ Review | Filmtakers

Een film met twee kanten. Enerzijds is dit soms een fantastische prent en absoluut geen blockbuster, alleen al getuige het beeldformaat in 1,85:1. Daarnaast ziet het production design er fantastisch uit - zo vanuit The Last of Us lijkt het overigens gekopieerd, maar wel net zo mooi. De sfeer is prima, de muziek soms ijzingwekkend passend en goed. De apen zien er prima uit (al weet je gewoon dat ze uit de computer komen, hoe knap en gelijkend ze ook zijn). De intro is mooi gedaan waardoor dit ook als losse film prima te zien is. Het tempo is mooi traag maar nooit saai of langdradig. En er zitten een aantal schitterende shots in waar de shots met de apen voor de vuurzee en dat éne shot vanaf die tank er ver bovenuit springen.

Anderzijds barst de film van clichépersonages, zowel bij de mens als de apen, die overduidelijk geschreven zijn om tot conflicten te leiden. Een beetje rationaliteit vind ik wel gewenst eigenlijk. Daarnaast heb je Gary Oldman tot je beschikking die dan maar een heel klein rolletje krijgt waarvan ik me nog steeds afvroeg wat die nu precies in de film deed. Sowieso is het maar een heel klein filmpje met een klein verhaal waarvan ik graag veel en veel meer had willen zien. En hoewel er best wel heel wat interessante maatschappijkritiek langskomt en de bekende spiegel, het wordt er soms ook wel erg weinig subtiel en letterlijk ingeramd.

Ik heb me wel prima vermaakt verder, dus ik geef 3,5*, al kan dat altijd nog iets lager omdat ik ergens voel dat het net te veel is gezien de kritiek. Maar dat kan ook zijn doordat ik allicht bepaalde verwachtingen had.

"If we go to war, we could lose all we've built."

Drie jaar geleden werd ik enorm verrast door Rise of the Planet of the Apes (2011). Dit vervolg borduurt daar verder op.

Beginnende bij de nasleep die de situatie toont na tien jaar; er wordt een aardig post-apocalyptisch sfeertje gecreëerd à la The Last of Us (2013) waarin de mensen gescheiden leven van de apen. Deze tweestrijd - met een enigszins dik aangezette maatschappijkritische boodschap - wordt prima weergegeven, al is het verloop wel voorspellend te noemen.

Wat dat betreft zit 'Dawn of the Planet of the Apes' helaas vol met clichématige personages die de film geen goed doen. Hierbij vraag ik me af wat de eigenlijke rol van Gary Oldman precies inhield. Gelukkig mag de CGI die wederom realistische apen uit de koker tovert, er weer zijn. Met name in de actiescènes is te zien hoe knap dit is gedaan. Matt Reeves weet de aandacht van de kijker in deze sequenties uitstekend vast te houden door een aantal toffe dingen te doen (de long shot scène is fenomenaal).

Al met al best vermakelijk, maar niet de beste blockbuster van deze zomer. Misschien had ik daarvoor te hoge verwachtingen. Desondanks kijk ik uit naar het afsluitende deel.

Kleine 3,5 sterren.

Solide film.

Weer stiekem iets meer van verwacht. Opvallend dat Transformers ondanks de lengte qua fun factor het leukste is deze zomer. Vond deze film toch wat taai soms. Wel nobel van Reeves om wat meer grijs tinten toe te voegen aan de blockbuster. Het is een welkome toevoeging in Hollywood. Maar desondanks is het toch vrij voorspelbaar. Waardoor de tijd die voor de relaties wordt genomen soms wat saai zijn. Wellicht ook iets wat de doorgewinterde kijker meer zal hebben. In dat opzicht is het eigenlijk vrij logisch dat ik Bay meer ben gaan waarderen. Hij spendeert er amper tijd aan waardoor de rollercoaster overblijft en stiekem is dat ook gewoon het leukst. Want echt verassen doet het verhaal zelden omdat men in Hollywood toch altijd blijft vasthouden aan The good guy always wins. Vond dat Ceasar toch leefde vooral tegenvallen.

Reeves is gelukkig kundig genoeg. Vond de apen echt mindblowing goed gemaakt. De scene dat Koba ten stijde trekt en de camera op de tank zit is prachtig. Een soort one track die niet zo geforceerd aanvoelt. Erg knappe scene. Verraad wel dat Reeves er wat van kan. En het post apocalyptische blijft erg fijn. Last of Us is inderdaad niet ver weg. Maar dat was dan ook een geweldig spel! Genoeg te genieten dus, maar net niet helemaal geweldig. Maar nog genoeg zin in meer van deze reeks. Akelig echt zagen die apen eruit, wel erg knap zeg.

3.5 sterren.

Ik vind het geweldig. Beste blockbuster sinds.. weet ik veel wanneer.

Ik hou van deze films. Bij ROTPOTA heb ik al gehuild en was ik zwaar onder de indruk, nu misschien nog wel meer. De character development is perfect, van zowel mens als aap. Door simpele, kleine dingen leer je ze beter kennen. Sommigen sluit je in je hart, anderen voel je boosheid voor. Dat een film zoals voor elkaar krijgt vind ik geweldig.

Het is even wennen, apen die paardrijden, die geweren gebruiken en apen die praten, maar je gelooft het. Ieder woord, iedere blik, ik geloofde alles. Alsof ik er zelf bij was. Alsof je de apen bijna aan kon raken... Het is visueel echt prachtig, de sfeer is zo ijzersterk, het zakt nergens in. Gedurende de hele speelduur zat ik op het puntje van mijn stoel.

En ja, wéér raakte ik geëmotioneerd en ontroerd. Wéér voelde ik tranen over mijn wangen biggelen. Het doet iets met je, je wordt steeds meer "team apes" (i.c.m. de good guys dan wel uiteraard). Dat is toch prachtig?

Ik kan alleen maar aanraden om niet teveel te lezen, liefst zelfs geen trailer te bekijken, maar gewoon blanco er heen gaan. Het laat een overweldigende indruk achter, iets wat weinig films gelukt is, maar deze en zijn voorganger absoluut wel.

Gister deze film in 3D gezien, maar helaas niet erg onder de indruk. En dat terwijl ik de voorganger (Rise) een van de beste films van 2011 vond. Die film had gewoon een soort X-factor en zaten veel meer emotionele elementen in dan in dit vehicel.

Deze film kabbelde een beetje verveeld voort, hooguit een stemverheffing of een pistoolschot wat je uit je REM-slaap houdt. Het meest verachtelijke aan de film vond ik de voorspelbaarheid; op een enkele gebeurtenis na, kun je alles wat er gaat voorvallen op je vingers natellen.

Ook de hoofdpersonen konden de film niet naar een hoger plan tillen (uitgezonderd van Gary Oldman en Andy Serkis) en waren ook weer uiterst voorspelbaar.

Desondanks een mooie visuele weergave (de omgeving deed me aan 'The Last of Us' denken) en het 3D heeft soms ook een mooi effect, hoewel geen directe meerwaarde aan de film.

Ondanks de minpunten toch een 3,5 omdat het best een aparte film is.

Er zijn minstens twee soorten blockbusters. 1. Films als White House Down en The Lone Ranger. In 1 woord verschrikkelijk! Maar gelukkig zijn er ook de blockbusters waar het niet continu voelt als een slecht verjaardagsfeestje. Films als dit en The Hunger Games bijvoorbeeld. Maar eerlijk is eerlijk, ook hier is niet iedereen van gecharmeerd. Ik was in elk bang dat films als Transformers, Battleship, Conan the Barbarian, John Carter, The Lone Ranger, White House Down, Jack the Giant Slayer en de vele andere de standaard zou worden en films van het niveau Batman Begins en Iron Man 1 toch met uitsterven bedreigd werden. Maar gelukkig lijken dit soort films steeds succesvoller te worden. Met tegenwoordig dus films als The Hunger Games en de Planet of the Apes films. Wat mij betreft dus ook helemaal terecht dat films zoals Battleship, John Carter, The Lone Ranger en White House Down keihard geflopt zijn. Beginnen de doorsnee filmkijkers nu langzaam aan dit soort Hollywood kul echt zat te worden?

Goede film die me van begin tot eind wist te boeien.

Mooi gefilmd, apen zagen er realistischer uit dan in Rise.

De natte vacht van de apen door de regen, de verschillende emoties in de gezichten, de gevechten tussen mens en aap, en de strijd tussen Koba en Caesar waren mooi in beeld gebracht. Ik vond 3D voor de verandering wél iets toevoegen aan de film. Diepte in de bossen bijvoorbeeld kwam zo veel beter bij mij over.

Ik zat nu enigzins in het midden van de zaal. Ik weet overigens niet of het bij 3D-films beter is om halverwege, achter of voor in de zaal te zitten voor 3D. Iemand enig idee?

Aap wint van mens

Een sterk vervolg en een blockbuster met inhoud is dit zeker te noemen, maar beter dan zijn voorganger is Dawn echter niet. Dit komt hoofdzakelijk vanwege de menselijke personages die ten opzichte van zijn voorganger sterk achteruit zijn gegaan. Ze hebben minder diepgang en interesseren je daardoor minder en eveneens zijn deze personages meer cliché en voorspelbaar. De apen daarentegen hebben een betere ontwikkeling doorgemaakt. Ze zijn duidelijk gevormd door de gebeurtenissen uit deel 1 en het is ook geloofwaardig waar ze nu staan en waar deze gebeurtenissen ze gebracht hebben. De personages hebben echt een hart, en hun acties zijn dan ook geloofwaardig. Met name Caesar steelt hier de show.

Ook de animaties van de apen zijn hier weer voortreffelijk goed en de actie scene's spetteren van het bioscoopscherm af. Je hebt echt het idee midden in een oorlog beland te zijn en wilt soms bijna bukken vanwege de kogels die je om de oren vliegen. Een voortreffelijk stukje cinema. Ook de scené aan het einde waarvan ik het idee kreeg dat de makers wilden refereren naar The Lion King (de scené met Caesar en Koba waar Caesar Koba in de afgrond stort) bezorgde mij kippenvel.

Sterk vervolg wat je zeker geen wind eieren legt, en ongetwijfeld een van de sterkere titels van deze zomer. Hetzelfde niveau van zijn voorganger haalt deze echter niet, vanwege de menselijke cast die een stuk minder aanspreekt dan in het eerste deel.

4,0*

Vanavond de film in 2D gezien in de bioscoop. Wat een visueel geweld. Zag wel bij een aantal scenes dat ze duidelijk voor 3D gemaakt waren, maar verder vond ik de 2D geen afbreuk doen aan Dawn of the Planet of the Apes. Als brildrager ben ik sowieso niet zo'n fan van 3D films. Heel vervelend, 2 brillen over elkaar heen.

Anyway, terug naar waar het om gaat: de film. Ik heb genoten! De prestatie van Andy Serkis is opnieuw ronduit geniaal. Waar we bij Gollum al gezien hebben dat Serkis hiervoor in de wieg gelegd is, laat hij dat met Caesar opnieuw zien. Sommige blikken, een subtiele beweging en Caesar verovert direct je hart. Dit is duidelijke het middenstuk van de trilogie. Het geeft wat referenties aan deel 1 en bouwt de spanning op naar deel 3.

Jammer dat James Franco niet meer meedoet, vind de acteur(s) die nu de hoofdrollen vertolken niet echt veelzeggend. Teleurstellend ook dat Gary Oldman maar zo'n kleine rol heeft. Maar uiteindelijk draait het om de apen en zij stelen de show de hele film lang. Ze zijn vertederend, ontroerend en angstaanjagend tegelijk. De film baseert ook veruit het meest op (oer)instincten (zowel van de aap als van de mens) en dit pakt prima uit.

Heerlijke blockbuster en nu dus geduld tot 2016 op het afsluitende deel

4,5*

9/10 (IMDB)

"Apes do not want war!"

Het vervolg op Rise of the Planet of the Apes. Enkele jaren na het vorige deel gaat het verhaal verder. Dit keer geregisseerd door Matt Reeves en met Gary Oldman en Keri Russel in de hoofdrol.

Gary Oldman heeft een goede rol als lijder van de mensen, wel erg identiek aan zijn rol als Gordon uit de Batman-trilogie. Verdere rollen van Keri Russel en Jason Clarke waren ook in orde. Niet veel bekende acteurs maar dat komt ook realistischer over. De acteerprestaties waren hier weer voldoende, over het algemeen wel iets beter dan in het vorige deel.

Een griepvirus heeft zowat de hele mensheid weggevaagd. Slechts een kleine groep mensen heeft het weten te overleven. Een dam is hun enige uitkomst op stroom en daarmee ook contact met andere mogelijke overlevenden. Als ze de dam proberen te bereiken stuiten ze echter op Caesar en zijn groeiende groep volgelingen. Er ontstaan problemen tussen beide en oorlog is op komst. Een sterk verhaal weer met weer een hoog drama gehalte en nu ook een zeer epische kant. Het is wel best een overgang tussen het vorige deel en deze maar ik vond het goed geschreven.

Het verraad van Koba en het schenden van de wetten maakt een einde aan het eerst zo perfecte systeem van Ceasar en nu is oorlog onvermijdbaar geworden. Het is weer een erg open einde en we zullen weer een paar jaar op het derde deel moeten wachten, ben benieuwt of ze ook het verhaal van de originele film nog gaan gebruiken, over de astronaut die op een apenplaneet verzeilt raakt. Ik kijk alweer uit naar het vervolg.

Een goede soundtrack van Michael Giacchino. Beter dan die van het vorige deel. Volgt soms de zelfde melodie als de soundtrack van de oude films en lijkt er soms ook heel erg op.

Visueel ook beter dan zijn voorganger. De Motion-capture ziet er hier nog beter uit. Erg mooie beelden. Visueel een grote uitdaging maar het is helemaal geslaagd. Ook veel goede sets.

Al met al een zeer geslaagde film. Aanrader om te gaan zien.
-Acteerprestaties 8/10
-Verhaal 9/10
-Visueel 8/10
-Muziek 8/10
-Algemeen 9,5/10

-Apes not kill apes.
-You are no ape.

Sterke opvolger van een sterk origineel, maar de vorige film vond ik wel een tikje beter. Dat neemt niet weg dat DOTPOTA een mooie zomerblockbuster is waar veel films een voorbeeld aan kunnen nemen. Het acteerwerk van mens en aap is ruim in orde, visueel is de film ongelofelijk knap gemaakt en het maakt ook nog eens een gevoel van medeleven voor beide kampen bij me los. Uiteindelijk verschillen de mensen en de apen niet zo sterk van elkaar. Maar tot die tijd zien we een vrij lange film die opbouwt naar een climax waar het helemaal mis gaat en waar enkele grote conflicten bepalend gaan zijn voor de toekomst van de 2 rassen.

De mooie en soms zelfs wat ontroerende band tussen Ceasar en Jason Clarke is wel erg bepalend voor het succes van deze film, want een hoop rollen van zowel de mensen als de apen vind ik erg clichématig en alleen bedoeld om de film een richting op te sturen die je al van ver aan ziet komen. Erg jammer dat dit allemaal niet origineler kon. Zo is het verraad van Koba al van ver aan te zien komen en was het overleven van Ceasar ook geen moment dat echt verrast. Gelukkig kent de film wel een diepere laag over waarom apen en mensen best wel op elkaar lijken en waarom ze ook in vrede zouden kunnen leven. Het is toch wel fijn dat blockbusters ook wel eens intelligent willen over komen.

Maar wat maakt het ook uit als je een film te zien krijgt die visueel zo knap in elkaar steekt dat je echt gelooft dat de wereld bezet wordt door apen? Dawn is gewoon een hele leuke film geworden. Ook geinig dat ze weer in het huis uit deel 1 belanden. Toch leuk voor de mensen die zich het vorige deel nog goed herinneren. Ik heb de film vorige week net opnieuw gezien, dus dat was een leuk momentje.

Niet perfect, niet top, maar wel erg vermakelijk en interessant. Ook mede dankzij een spetterend slotstuk met de verwachte clash tussen de 2 kampen.

3,5*

Hoewel de voorganger mij niet wist te overtuigen waren de recensies dermate positief dat ik mij toch maar aan dit vervolg heb gewaagd. Omdat er bij mij in de buurt een nieuwe bioscoop is geopend heb ik meteen maar de mogelijkheid benut om de beweegbare stoelen (is dit echt nieuw of al eerder geprobeerd?) en het verbeterde Dolby geluid uit te proberen.

Dat heeft zeker zijn steentje bijgedragen maar ook zonder die poespas zou het een geslaagde avond zijn geworden. De makers nemen de kijker serieus en zijn met een gedegen sciencefiction uit de hoek gekomen die behalve fraaie beelden ook emoties toont: zowel die van mensen als apen. Vanaf het begin ontvouwt zich een uitgebalanceerd geheel waarbij de dialogen nooit uit het oog worden verloren. Erg knap dat je voor beide partijen empathie kunt voelen, daar kunnen veel actiefilms wat van leren.

Helaas zijn er ook een paar minpuntjes. Zo was de razernij van Koba wel erg dik aangezet. Zo nu en dan een korte flashback van zijn verleden, waarin hij gemarteld werd door mensen, zou zijn woede rechtvaardiger hebben gemaakt. Gelukkig keerde na de aanval op de verdedigingsmuur de rust weer terug in de film waardoor de kans op een ontspoord eindgevecht in de kiem werd gesmoord.

Wat verder opvalt is dat de film vragen oproept zonder daarbij zelf een oordeel te vellen. Het idee dat apen met menselijke technologie even wreed zullen worden als wij is een interessante gedachte. Dawn of the Planet of the Apes is een film die behalve visueel geweld ook inhoud biedt en eigenlijk gedurende twee uur nergens verveelt. Misschien had er iets meer humor in gekund want de toonzetting was wel erg duister. Niettemin een geslaagde zomerfilm.

4*

Dawn of the Planet of the Apes is intrigerend, zoals zijn voorganger Rise dat ook was. Het neemt je mee naar een wereld of een toekomstbeeld die eigenlijk niet bestaat maar laat dit alles wel heel natuurlijk en realistisch aanvoelen. Echt beangstigend is het ook weer niet, zover zie ik het gelukkig niet komen. Ondanks dit realisme is de film wel gewoon een echte blockbuster. Op een aantal vlakken kan de film zich niet onttrekken aan de al honderden keren belopen wegen. Vrij standaard personages en een plot met weinig verassingen. Gelukkig doet dit weinig met het niveau van de film an sich. Die is namelijk gewoon weer erg goed. En vanwege de actie en spanning nog een tikkie beter dan zijn voorganger.

James Franco wordt wel degelijk gemist. Al zie ik die man sowieso graag op het scherm. Clarke doet het verdienstelijk maar ontbeert het charisma van eerder genoemde. Toch is hij best op zijn plaats en een waardig vervanger.

Visueel is het opnieuw een verademing. MoCap is een fenomeen. Dat wisten we al, maar of we het ooit zo mooi zagen als in deze film? Ik vind het moeilijk in te schatten hoeveel we van deze techniek nu in de schoenen van Serkis mogen schuiven. De waarheid zal ergens in het midden liggen al is het wel opvallend hoe mooi cq. knap zijn personages vaak zijn. Wat mij betreft blijft hij nog even doorgaan met het spelen van dit soort karakters. Uiteraard ook in het vervolg, wat er niet geheel onverwacht, aan lijkt te komen. Wat mij betreft gaat de eer weer naar Matt Reeves, dat heeft hij wel verdiend.

4,0*

De eerste film deed me wel iets. Het script zat subliem in elkaar plus het acteerwerk was overtuigend. Moeilijke taak ook om dit vervolg tot een hoog niveau te trekken.

Deze sequel was niet slecht maar de gedachte van apen die op paarden zitten blijft toch wel surreëel. Bovendien had ik bombastischere scenes verwacht, maar gelukkig is het geen Michael Bay actieflik geworden. Ritme was nu en dan ook iets te traag, en het emo geleuter kon worden geschrapt.

Al bij al vermakelijk 3*

Op zich geen slechte zomerblockbuster, veel van het vorige deel wist ik niet meer, maar dat was geen probleem om deze (eenvoudige) film te volgen. Het verhaal is recht-toe-recht-aan, voorspelbaar, en zit boordevol met hollywood-clichés, vooral het begin was het een opeenstapeling van clichés.

Grootste minpunt wat mij betreft ligt niet eens in de clichés, of in de vreemd uitziende apen te paard, maar het zit vooral in de voorliefde van Caesar voor de mens, dat neemt op den duur ergerlijke proporties aan, waarbij de regie het maar niet kan laten om Caesar steeds naar de mensheid op te laten kijken (ook al gaat hij wel doodleuk een oorlog aan, iets wat helemaal niet bij zijn persoonlijkheid of bij de rest van het verhaal past.

Popcornvermaak. 3*

De eerste van de nieuwe reeks was best te doen, maar veel meer dan voortborduren wil dit tweede deel niet worden. Allemaal nogal slapjes en ondoordacht en weinig overtuigend. Script is verder ook zo-zo en Oldman is tegenwoordig wel het schoolvoorbeeld van typecasting geworden. Visueel ook niet al te geweldig met veel overtypische "battle-shots" van dravende legers enzo. Daarnaast wat melige 'gebroederlijke' scenes zo links en rechts en we kunnen toch wel spreken van een teleurstellend vervolg.

2.0*

Het blijft ergens makkelijk scoren. Een hoop uitstekende CGI, een paar sympathieke normale acteurs (Oldman!) en een verhaal dat nergens iets nieuws vertelt, zorgen uiteindelijk niet voor die briljante film die de media ons opdrongen. Ja, het ziet er allemaal fantastisch uit en het is eveneens absoluut waar dat Serkis overduidelijk een begenadigd acteur is onder alle effecten, maar uiteindelijk levert het mij als liefhebber van speculatieve fictie niets op dat ik nog niet eerder heb gezien.

Het lijkt er vooral op dat Dawn Of The Planet Of The Apes iedereen probeert te plezieren. Te genuanceerd om echt te prikkelen, te bloedeloos om echt angstaanjagend te zijn, maar tegelijkertijd ook weer net te goed geacteerd om je niet te beroeren en ook weer spannend genoeg om jezelf niet te vervelen. Ergens zodoende wel kwaliteit, maar ook weer te cliché om nu echt goed genoemd te worden.

De 3D effecten stelden zoals verwacht verder niets voor. Valt weer eens goed op hoe weinig films die dit jaar met het 3D-stempel uitkomen, ook echt iets met de mogelijkheden van deze technologie doen. Maleficent zag er goed uit, maar dat is dan toch echt een uitzondering. DOTPOTA moet het in dat opzicht alleen hebben van de goede CGI (die vaak wel levensecht lijkt), het 3D trucje mogen ze voor het onvermijdelijke vervolg in dat opzicht ook achterwege laten. Misschien dat men dan ook wat meer moeite kan doen om een iets spannender verhaal te schrijven. Tot dat moment komt moet ik nu een week na het zien van deze film toch toegeven dat ik de eerste film toch net iets beter vond.

We zijn het in het algemeen met de voorgangers eens! Indrukwekkend en erg gelikt zoals tegenwoordig de filmindustrie dit soort van spektakels uitbrengt. Toch was het wel een aardige film om te zien.

Dawn of the Planet of the Apes

Na de sterke Rise of the Planet of the Apes zou ik eigenlijk naar de première van dit vervolg gaan. Zo veel zin had ik er dus in. Helaas gooide een verschuiving in het werkrooster roet in het eten en kon ik nu dus pas een gaatje vinden om hem te bekijken. Misschien waren mijn verwachtingen wat te hoog, maar ik vond de film verrassend gewoon...

Niet dat een zeer gecompliceerd plot gelijk staat aan een zeer goede film, integendeel soms, maar de simpliciteit van het verhaal speelt het toch een klein beetje parten. Zoals Caesar zelf zegt: wij lijken meer op hen dan we dachten. Dit is dus ook in negatieve zin van toepassing. Verder kent de film ook zeker hoogtepunten. De stormloop op de kolonie van de Apen is werkelijk goed.
Het meest jammere is dat de klik tussen de Apen en mensen geheel ontbreekt. In deel 1 is die vooral prominent aanwezig tussen Caesar en Will Rodman, hier ontbreekt die totaal. De band tussen Caesar en Malcolm voelt dan ook te synthetisch aan, te gemaakt. Dat is vooral heel jammer..

Het acterend vermogen in de film is ook verrassend normaal. Het is allemaal niet heel hoogstaand. Jason Clarke is als Malcolm zeker niet slecht. Toch is het niet speciaal. Andy Serkis is als aap natuurlijk wel echt goed. Net als de andere apen overigens, speciaal Toby Kebbell.
Verder zijn bijrolletjes als die van Gary Oldman, Kodi Smit-McPhee en Jon Eyez grappig. Vooral Eyex weet nog wel eens een glimlach op je gezicht te toveren.

De film ziet er natuurlijk fenomenaal uit. Visueel steekt het allemaal top in elkaar en de overwoekerde wereld is prachtig. De muziek sluit ook perfect op het verhaal aan. Hier valt niets op aan te merken. Hier wordt de lijn van deel 1 goed doorgetrokken. Chapeau!

Helaas is Dawn of the Planet of the Apes voor mij niet meer dan normaal gebleken. Ik ga hem zeker nog eens herzien, want hij is zeker niet slecht, en ik hoop dat de meerwaarde van dit vervolg op de serie te ontdekken, en hem een hogere waardering te geven.

3*

Na het sterke "Rise of.." was het toch afwachten of deze sequel de verwachtingen waar kon maken. ...

Zoals al in eerdere posts gemeld ligt in dit vervolg een minder sterke focus op de bonding tussen mens en (mens-)aap, zoals in "Rise of.." door Franco en Ceasar/Serkis vertolkt. Jason Clarke laat minder indruk achter dan James Franco alhoewel ik hem wel kan waarderen sinds Zero Dark Thirty. Hier staat tegenover dat er meer aandacht is voor de relaties binnen de (mens-)apen gemeenschap, met name tussen Ceasar en zijn familie (zoon Blue-eyes en moeder) en zijn rivaal Koba.

De verhaallijn is enigszins voorspelbaar maar was voor de duur van de film (130 min.) voldoende onderhoudend. Alhoewel een iets kortere finale wel had gekund (120 ipv 130 min.).
Zwak puntje in het scenario was het weer in bedrijf stellen van de bouwvallige waterkrachtcentrale: dit ging wel heel gemakkelijk.

Gecombineerd met de prachtig vormgegeven omgeving (overwoekerde gebouwen en apen-bos) in/rond San Fransisco Bay area, de soundtrack en 3D-effecten leverde dit toch een zeer onderhoudende film op - wat mij betreft de beste blockbuster van deze zomer (tot nu toe).

8/10

Enigszins off-topic: er is wederom sprake van een pandemie die de mensheid heeft gedecimeerd. Uiteraard redelijk actueel gezien de huidige ebola uitbraak. Maar heeft iemand al eens een statistiek gemaakt mbt de hoeveelheid films waarin het "outbreak" thema een rol speelt?

Goede film maar heeft niet meer de impact van zijn voorganger.Dawn of the planet of the apes ziet er weliswaar fantastisch (al is het 3D effect bijna te verwaarlozen) uit maar het verhaal is wel erg voorspelbaar.Die overname van Koba zag je zelfs bij het eind van de vorige film al aankomen.Het verhaal had wel wat inventiever gekund,iets wat gedeeltelijk ook wel voor de actie scenes geldt.Op Caesar na hadden de meeste personages ook wel wat meer diepgang kunnen gebruiken.Maar ja dat is waarschijnlijk de tol die je betaalt bij een 'big budget' film.In die categorie echter valt deze film helemaal niet tegen,het is allemaal erg onderhoudend en vooral de geweldig uitziende apen geven het geheel toch flink wat extra's.

Goed gemaakt en alles, maar toch wel teleurgesteld in de standaard blockbuster opzet. Waarom zit iedereen hutje mutje rond een pleintje terwijl ze immuun zijn voor het virus, en geen weet hebben van de apen verder op? Hier klopt allemaal helemaal niks van qua logica en is puur voor de vormgeving zo gedaan.

Gary Oldman wekt vooral irritatie met zijn aanwezigheid. Voor de rest allemaal bordkartonnen behang op Jason Clarke & co misschien na dan, alleen wordt hun clubje te weinig uitgewerkt. Terwijl deel 1 juist draaide om karakterontwikkeling van Caesar voornamelijk, is het hier van dik hout zaagt men planken, maar wel van mooi hout!

Woensdagavond gezien in Berlijn in IMAX 3D. wauw !
Wat een geweldige film! na het verrassende en fijne Rise of... had ik zeker grote verwachtingen van deze film, maar het resultaat overtrof mijn verwachtingen.
In de eerste plaats omdat de apen ontzettend realistisch zijn neergezet. Ik heb daar werkelijk niets op aan te merken.
Daarnaast om de sfeer die om de film hangt. Waar Rise of.. zich gewoon in de ´mensenwereld´ afspeelt, is in dit deel het grootste deel van de populatie gestorven door een virus. Dit wordt aan het begin van de film goed geintroduceerd. De sfeer die hierdoor gecreeerd wordt is heerlijk mysterieus.
We krijgen nu veel meer te zien van de schitterende bossen in Canada en de thuishaven van de apen mag er ook zijn.
Ik werd enorm meegesleept in het verhaal van Caesar, die de mensen de ruimte geeft, wat hem op afkeurende blikken komt te staan, omdat hij hiermee zijn eigen volk tekort doet.
Desondanks behoudt hij nog lang de leiding, totdat Koba de boel in handen neemt en de situatie escaleert. De mensencrew is goed weggezet, met name door Clarke en zijn vrouw en zoon.
De man die Ash neerschiet, en de man die in het onderkomen van de mensen de touwtjes in handen heeft, zijn erg vervelend.
Ik merkte dat mijn sympathie bij de apen lag, en dat was misschien ook wel een doel van deze film. De emoties van de apen, waaronder met name Caesar, komen later in de film over. Dit is ontzettend knap gedaan, en ik was in de bios dan ook enorm onder de indruk.
De actie is daarnaast spectaculair, prima weergegeven en dat geldt net zo goed voor de locaties.
Een mooie boodschap: wij voelen ons vaak bedreigd door dieren, maar in werkelijkheid zijn wij misschien wel gevaarlijker dan zij.
Omdat Dawn niet alleen van mensenkant belicht, maar ook de gedachten en communicatie van de apen weergeeft, werd ik wel aan het denken gezet, wat deze film nog stukken sterker maakt dan het al erg goede Rise of the Planet of the Apes ( ook al gebeurt dat in deze film ook al ).
Ik heb geen minpunten aan te merken op deze film.
Ontzettend genoten. De daaraan gelieerde score is een welverdiende 5*

Originele vertelwijze! En de motion capture met al zijn emoties (angst, woee, ...) staat akelig ver. Toppertje! 4*

Deze afgelopen maandag gaan zien.

Behoorlijk goed vervolg op het uitmuntende Rise..., echter viel hij mij toch iets tegen.

Het mooie van Rise was dat je eigenlijk vanaf de eerste minuut voor de apen was en zij ook echt de goeden waren, maar omdat ze nu feitelijk onder een vals voorwendsel de oorlog tussen aap en mens starten, zijn hun oprechte bedoelingen een stuk minder, waardoor het toch iets moeilijker was om je volledig met hen in te leven en je te identificeren.

Verder zijn de scènes met de mensen ook stukken minder, allereerst omdat deze cast duidelijk minder is dan die van "Rise..". Je hebt Oldman, maar dan heb je het ook wel gehad en die zit feitelijk alleen in het begin en op het eind.
De acteur, die nu als de held is gecast (Clarke) is duidelijk geen A-list acteur en heeft totaal geen charisma en dat geldt ook voor de rest van de cast en feitelijk interesseerde mij hun lot geen bal.

De SFX en computer animatie is van een waanzinnig hoog niveau, echt geweldig. De apen zijn wat dat betreft nog beter op het filmdoek getoverd als bij de vorige film en daar was het al heel goed gedaan. Dit is nu echter fenomenaal. Kan bijna niet beter zou je zeggen.

Qua verhaal vond ik het wel wat minder dan bij de vorige film, er is nu ook vooral gekozen voor veel actie en spektakel.

De film is ook stukken harder, er gaan nogal wat apen tijdens de gevechten dood, da's niet echt leuk om te zien.
Deze film heeft sowieso eigenlijk geen enkel moment van relief, ofwel er valt nooit eens even tussendoor iets te lachen. "Dawn of.." neemt zichzelf wel heel erg serieus, terwijl het toch gaat over apen, die kunnen praten en denken als de mens en de planeet over willen nemen. Niet iets om nou zo dodelijk serieus te nemen, zonder enige vorm van zelfspot of ironie.

Eind commentaar: niet zo goed als de vorige film, maar met werkelijk fantastische CGI.

PS: Wat ook wel teleurstellend was is dat je in de verschillende trailers een close up van Caesar ziet vlak voordat hij het teken geeft om aan te vallen. Je neemt aan dat dit het begin is van een battle tegen de mensen. In de film blijkt dit slechts te gaan om rendieren te vangen voor voedsel, meteen aan het begin van de film. Dat was toch wel een sof.

Een zeventje, ofwel 3,5 ster.

Ik vond Rise of the Planet of the Apes een prima film. Naar het vervolg was ik dan ook gauw benieuwd, al vond ik het een domper dat James Franco niet meer meedeed. Namen als Gary Oldman, Keri Russell en onze vertrouwde Andy Serkis brachten de hoop echter gauw weer terug.

Ik ben er helaas niet meer aan toegekomen om Rise nog te herzien voor deze film, maar dat was gelukkig ook niet nodig. Het verhaal weet ik in grote lijnen namelijk nog wel (ook het einde) en daar borduurt deze film vrij gemakkelijk op voort. De twee van elkaar gescheiden groepen zijn interessant weergegeven door de personages en de sfeer in de twee omgevingen. Met name de groep apen is indrukwekkend; motion capture op zijn best. Andy Serkis heeft de techniek inmiddels gewoon op zijn naam weten te zetten met zijn vele indrukwekkende prestaties. Niet alleen Serkis doet het goed, ook de overige cast is op dreef. Dan duid ik met name op de andere apen. Russell en Oldman krijgen relatief weinig tijd om te laten zien wat ze kunnen, terwijl Jason Clarke een zeer degelijke prestatie neerzet. Malcolm en Caesar zijn dan ook erg fijne personages om te volgen. Toby Kebbell is ook indrukwekkend. Koba is een luguber personage dat met veel overtuiging wordt uitgewerkt. Wat ik overigens ook fijn vond, was dat de apen alleen maar echt praten tegen mensen, maar niet of nauwelijks tegen elkaar. Met name in de beginscènes (bij bijvoorbeed zo'n 'gesprek' tussen Caesar en Maurice) had het de sfeer niet ten goede gekomen.

Inhoudelijk hebben we te maken met een vrij simpel verhaal, dus de film moet het veelal hebben van een goed spel van de acteurs en een hoop imposante actiescènes. Ook op dat laatste vlak slaat de film niet tekort. De oorlog wordt goed weergegeven; ondersteund door een effectief spannende soundtrack. Visueel is de film dan ook zondermeer een plaatje. Ondanks dit alles vond ik het allemaal ook niet extreem indrukwekkend of iets dergelijks. Het geheel is leuk om te volgen, maar voelt nergens écht hoogstaand aan. Ook stond ik er vanaf de 'moord' op Caesar van te kijken, hoe veel de film in bepaalde opzichten op The Lion King lijkt. Niet alleen qua gebeurtenissen (die climax was haast een letterlijke kopie), maar ook de personages kun je zo met elkaar vergelijken. Opmerkelijk was dat.

Dawn of the Planet of the Apes is een leuke, vermakelijke blockbuster. Alles wat het doet, doet het goed, maar het mist net dat ene (waarvan ik zelf ook niet eens precies doorheb wat het is) om het tot een ultieme film te maken. Absoluut geschikt als bioscoopfilm en daarnaast ook zeer geslaagd als sequel. In principe is het vrij simpel: als de eerste film in de smaak valt, is de kans groot dat je dit ook een leuke film vindt. Zo niet; is het wellicht verstandiger om deze links te laten liggen. Qua niveau vind ik namelijk beide films wel op dezelfde lijn zitten.

3,5*