Pawn Shop Chronicles (2013)

Matig

Kramers Running Scared vond ik echt een hele fijne US actiefilm. Maar het lukt hem hier niet dat kunstje te herhalen. Sowieso is het qua vertelling wat achterhaald. Het doet meer dan eens denken aan de Tarantino achtige dingen die in raakte rond de jaren 90tig begin 2000. Maar mits fris en vrolijk gemaakt wellicht nog wel leuk.

Maar het wil niet echt vlotten. Hoewel het begin nog wel meeviel. Het verhaaltje met Walker is rap maar heeft uiteindelijk vrij weinig om het lijf. Daarna krijgen we een zoektocht die uiteindelijk leidt naar Frodo. Die weer eens een viezig ventje speelt. Die jongen is ook iets te hard bezig met zijn Frodo imago van zich af te poetsen. Echt overtuigen wil het nooit. Zie je hem een beetje slapjes met meiden stoeien op de achtergrond...Anywho het is niet bijster slecht maar het is ook wat los zand, dat wat irritant einigde. De film laatste deel volgt een Elvis impersonator (Ook weinig origineel) die er niks van kan. Het is een saai, slap deel dat definitief de nek van de film omdraait.

Sowieso weet je eigenlijk wanneer je meer lol hebt met de foute takes op het einde. Dat de film zelf niet erg veel indruk heeft gemaakt. De Visuele stijl van Kramer waardeer ik wel, maar hier wil het scenario, de acteurs, de setting niet meewerken.

2 sterren.

Van de regisseur van het al even drukke Running Scared uit 2006, al was die heel wat beter. Hier pakt het idee van meerdere met elkaar verbonden verhaallijnen beduidend minder goed uit. Been there, done that in the '90's, kun je wel zeggen. Vooral het eerste gedeelte, over een drietal onbenullige lowlifes die een overval willen plegen, is op het hysterische af en doet bijzonder geforceerd aan. Het tweede gedeelte kan ermee door, vooral door de maffe rol van Matt Dillon; het derde is dan weer erg slap, ondanks het enthousiaste spel van Brendan Fraser als tweederangs Elvis-impersonator. Een erg wisselvallige film dus, amper de moeite waard.

Pawn Shop Chronicles vertelt drie verhalen die elkaar kruisen. Vele bekende acteurs kruipen in de huid van uitlopende weirde karakters. Walker als methhead, Dillon als wraakbeluste exman, Wood als gestoorde sicko en Fraser als Elvis imitator met down syndrome. Ze spelen hun rol allemaal best goed.

Het eerste deel met de methheads was erg vermakelijk, maar de film kakt enorm in naderhand. Het laatste deel met de Elvis imitator verpest de film aanzienlijk.

De discussies in de pawnshop waren ook best vermakelijk.

Al met al 3*.

Wat een verrassend leuke film was dit, beter gezegd drie leuke filmpjes (misschien zelfs vier). Qua stijl en uitvoering had hij veel weg van de eveneens zeer leuke film "Running Scared (2006)", die niet toevallig ook van dezelfde regisseur "Wayne Kramer" is.

De filmpjes zijn stuk voor stuk zeer leuk (zeker het 2e filmpje) en de uitvoering ervan is bijzonder komisch en soms ook hard. De filmpjes hangen ook allemaal samen en begin allemaal in de Pawn Shop (dat is eigenlijk het 4e filmpje) die wordt gerund door een ietwat racistische (wel op een komische wijze) beheerder (leuk gespeeld door Vincent D'Onofrio) die continue zijn zwarte collega (leuk gespeeld door Chi McBride) afzeikt en die daarop weer geweldig reageert. In ieder filmpje speelt ook een bekende acteur de hoofdrol.

In het 1e filmpje is dat wijlen Paul Walker die een redneck speelt en samen met twee andere redneck's een bevriende drugsdealer willen overvallen. Uiteraard gaat dan van alles mis en loopt het plan niet op rolletjes. Dat verhaal vond ik persoonlijk wel het minste verhaal, maar bevat wel een aantal komische scenes zoals die van de twee redneck's (waaronder Paul Walker) die zich afvragen waarom ze Joden en Negers eigenlijk haten terwijl ze ze eigenlijk juist mogen. De discussie die daarop volgt was gewoon hilarisch en eigenlijk doen ze het gewoon voor de show omdat de buffetten bij de redneck bijeenkomsten zo lekker zijn. Ook de opmerking van Paul Walker (die stoned is) als hij op een gegeven moment verstijft staat en zijn redneck vriend aan hem vraagt "waarom hij verstijft stond" en hij dan zegt "ik dacht dat ik een heel leger blote zombie vrouwen zag" (het grappige hieraan is dat hij het werkelijk wel heeft gezien, men laat het wel niet zien, want de blote vrouwen komen aanbod in het 2e en 3e filmpje. In dat 3e filmpje komen ze ook aangemarcheerd zoals ze dat in een leger doen). Het einde is overigens best cynisch want dit was één van de laatste films van Paul Walker en hierin gaat hij ook dood.

In het 2e filmpje speelt Matt Dillon (die overigens veel weg had van "Ash" uit de "Evil Dead" films) de hoofdrol en dat deed hij schitterend. Sowieso zit dat verhaal heerlijk in elkaar en is het ook vrij grof. In dat verhaal komt Matt Dillon er namelijk achter (in de Pawn Shop), terwijl hij op huwelijksreis is, dat zijn eerste vrouw die plotseling verdween toch nog in leven is. De manier hoe hij erachter komt, zijn net getrouwde vrouw dumpt, en uiteindelijk de dader (ook geweldig gespeeld door Elijah Wood) vindt die zijn vrouw ontvoerd heeft, was hilarisch. Ook de keiharde manier waarmee hij met de dader afrekent was geweldig. Nadat hij zijn blote vrouw (die volledig naakt opgesloten zit in een kooitje in een silo) en ook de andere blote vrouwen (ook allemaal volledig naakt opgesloten in kooitjes in een andere silo en dan gestapeld als een piramide, waarvan de top ontbreekt) heeft bevrijdt, die allemaal door Elijah Wood werden misbruikt als seksslavinnen, denk je dat het verhaal goed zal eindigen. Maar het tegendeel is waar, want zijn gebrainwashte vrouw was juist nummer één (de top) in de piramide en had bepaalde privileges waar ze hard voor heeft gewerkt (geneukt). Ze is juist teleurgesteld dat ze bevrijdt (ze wilt nu namelijk eindelijk genieten van de privileges) is en verwond daardoor de rijdende Matt Dillon dodelijk met een mes die crasht met de auto (is o.a. van toepassing in het 1e filmpje), waardoor ze uiteindelijk beiden omkomen.

In het 3e filmpje speelt Brendan Fraser (hij speelde overigens ook geweldig) de hoofdrol als een Elvis imitator (iedereen noemt hem overigens Liberace ) zonder succes (hij komt ook even voor in het 2e filmpje waarbij zijn fraaie vriendin, gespeeld door Ashlee Simpson, hem verlaat). Dat filmpje was heel komisch en had veel weg van een aflevering uit "The Twilight Zone" (geweldige jaren 80 sciencefiction serie). Sowieso was het gedoe met de twee kappers (beter gezegd de keuze welke kapper) zeer komisch en ook het gedoe op de kermis (hij verkoopt daar zijn ziel aan de duivel, beter gezegd een predikant, voor succes) waarbij ook nog eens de fraaie bevrijde blote vrouwen uit het 2e filmpje langskomen. Op het einde van dat filmpje komt ook nog even Elijah Wood (die schijnbaar toch nog leeft) langs en neemt de ex-vriendin van Brendan Fraser (die wordt onwetend zijn nieuwe nummer één seksslavin in de piramide) en de andere bevrijde blote vrouwen mee terug naar zijn huis annex sekspaleis.

Na het 3e filmpje gaat het verhaal nog even leuk verder in de Pawn Shop en dan is de film teneinde. Gezien het lage gemiddelde van deze film hier hebben velen schijnbaar een andere mening over deze film, maar ik kan alleen maar zeggen dat ik ervan genoten heb en dat ik dit een verrassend leuke film vond. Zowel van de filmpjes, uitvoering (o.a. hoe de filmpjes qua details samenhangen, ze lijken in eerste instantie onbenullig maar zijn juist elementteer) en de cast (die er zichtbaar ook veel plezier in hadden, was o.a. ook te zien bij de aftiteling) heb ik genoten.

Ik kan eerlijk gezegd (net zoals "weberanja") deze film juist ook alleen maar aanraden

Het heeft wel even lang geduurd sinds de Preutsheid van de jaren '10. Een echte lekkere, gestoorde, geflipte, ongepolyste misdaadfilm, dat nergens rekening mee houdt, en waarbij ook niet krampachtig is gezocht naar de over de top-elementen, wat ik helaas nog wel in films als Machete bespeur. En laat dit dan ook nog eens de regisseur (en deels met de acteur) van Running Scared zijn, één van de geschifste misdaadfilms van de filmgeschiedenis. De elementjes worden hier weer mooi hergebruikt. Daarnaast zet Kramer de Amerikaanse maatschappij op een hillarische en pijnlijke manier te kakken.

Pawn Shop Chronicles wordt op een Pulp Fiction wijze neergezet en ook hier lopen drie verhalen, met als knooppunt die Dumpstore met die twee maloten als eigenaars die elkaars grote tegenpolen zijn. Elk verhaal haalt lekker hard uit en drukt ons op een hillarische manier met onze neus op de Amerikaanse feiten en de concequenties van het grote trots onder, bezeten huwelijken, wapens, en de geiligheid om te willen scoren op tv. Het eerste verhaal is al meteen een sprong in de diepte met drie doorgesnoven drugsdealers, (die Neo Nazi die zijn onderkaak nooit stil kon houden haha! , en dan die Paul Walker ook met zijn Clownsmasker... ) die een overval willen plegen op hun eigen verkoper, terwijl één van de leden net de enigste wapen heeft verkocht om benzine te kopen, tsja... wat moet je dan? De compleet gestoorde, foute en heerlijke climax (shootout) was de fatale hoogdepunt van de film waarin de Running Scared elementen uit de motteballendoos zijn gehaald.
En het tweede verhaal begint ook zo lekker onschuldig, met die typsiche "American Bride" sausje, en waar Matt Dillon een sterke rol op zich neemt als eerst zo'n zachtaardige echtgenoot, dat ontpopt in een psychopaat na het vinden van de ring van zijn eerste vrouw in die warenwinkel. En nee, het is geen oud zeer dat naar boven komt, zijn vrouw is al jaren vermist. En als je dacht dat het daarbij bleef, tegen het einde moest ik erg aan The Poughkeepsie Tapes denken, maar dan in meervoud. Dat zegt al heel wat, om nog maar te zwijgen over dat Kramer eerder zijn vingers durfte te verbranden aan die kiddie porn scene in Running Scared. Wood is hier weer, voor de zoveelste keer, bedriegelijk. En dan op het laatst die loser Ricky, dat hier door Brendan Fraser neergezet mag worden, dat Elvis als een god ziet en helemaal leeft volgens "The King". Nadat hij werd besodemieterd door zijn vrouw zet hij zijn trip per oude Amerikaan door, en komt in een wel heel obsessief dorpje terecht, en in plaats van dat je zou denken dat twee voetbal-partijen de grootste vijanden van elkaar zijn, is het hier de vijandschap onder bezoekers van twee concurerende kappers. Hij lijkt ook hier zijn roots niet te vinden, maar is hij dan toch echt wel zo dom. Het einde met die slaven, kon toch echt niet.

En dan die epioloog met die dwerg: HIL-LA-RISCH!!!!

Nee, dit was echt gewoon een pareltje van een film waar er echt wel meer van gemaakt mogen worden. De locaties van Louisiana waren ook lekker sompig en broeierig, en uiteindelijk is dat ook een van de betere locaties voor dit soort films. Het zuiden van Amerika heeft nog overduidelijk de nostalgie van de slavenhandel en racisme in zijn bloed zitten. Ook die thema komt hier flink aan de beurt.

Ben nou al beniewd waar Kramer straks mee aan de proppen komt.

4,5*

Een matige actie/komedie/misdaad film...

Een saai verhaal...

Matige acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Een bekende acteurs Paul Walker, Matt Dillon, Vincent D'Onofrio en

Elijah Wood...

Niet te moeite waard...

Aardige film waarin drie verhalen verbonden zijn met een louche pandjeshuis. De drie verhaaltjes hebben niet hetzelfde niveau, wat mij betreft sprong de middelste er toch wel uit. Lekker lomp en lichtelijk overdreven wat hier over het algemeen wel goed en zeker vermakelijk uitpakt. Een leuke cast, maar wel de minste film van Wayne Kramer.

Leuke film die niet altijd even goed werkt. De verhalen zijn maar minimaal met elkaar gelinkt en de verhalen worden niet fatsoenlijk uitgewerkt waardoor het geen geheel wordt. Wat de film echter wel doet is vermaken. Het kijkt zich lekker weg en er zit een aardig tempo op. De acteurs doen het prima en hebben goede chemie. Leuk tussendoortje.

De blunder van Kramer.

Had hem als regisseur best hoog staan, ondanks dat dit pas de derde is die ik van hem zie. Maar aangezien zijn regiecarrière op MM maar uit 4 langspeelfilms bestaat valt er ook nog niet al te veel te oordelen. Toch waren de verwachtingen voor deze film best hoog.

Jammer dat de verwachtingen iets te hoog bleken, en vooral anders. Kramer mikt dit keer op komedie, wat ik nog niet eerder van hem zag. Maar ik had er toch vertrouwen in, wat dus achteraf onterecht bleek. De komedie was vaak van een erg bedenkelijk niveau.

De komedie was niet het enige verkeerde aan deze film, maar wel een groot deel. De humor, zeker in het fragment van Walker & Rankin, is erg vermoeiend. Maar ook het algemene niveau van de grappen zijn erg flauw en vooral suf, de leukste grappen waren vooral in de onderliggende satire te vinden. Maar die verbleken wat als er zulke lompe humor in voorkomt.

Het schrijfwerk had ook zeker beter gekund. Het blijft altijd leuk wanneer je voor een plot kiest dat enkele verhaallijnen aan elkaar verbindt, maar het is hier wel erg simpel verbonden. Daar zal Kramer & co vast niet te lang over hebben nagedacht. De schakel van de film, de pawn shop, lijkt daarnaast nauwelijks als schakel te dienen.

Kramer wist wel een grote cast bij elkaar te rapen, en het acteerwerk is ook best aardig. Vooral Dillon doet het erg goed, het middenstuk met Dillon is ook gelijk het beste fragment waarin het geweld en tempo de humor overschreeuwt. Dat maakt het stuk ook direct het beste stuk van de film.

Voor de rest laat Kramer nog een aantal gave trucjes zien, maar de vlotte montage en toch zulke trage fragmenten combineren elkaar niet al te best. Bovendien lijkt Kramer ook niet echt all-the-way te gaan, wat deze film wel had kunnen gebruiken. Vooral op het gebied van tempo, dat nooit echt van de grond wil komen.

Het eindresultaat is vooral een makkelijk en lui geschreven, vermoeiende 112 minuten die wel aardige regiepuntjes kennen maar vooral eindeloos lijken te duren. Een serieuze misstap in de carrière van Kramer, die helaas niet meer heel hoog aangeschreven staat in mijn boekje vanaf nu.

Drie verhaallijnen waarin het pandjeshuis van Alton [Vincent D’Onofrio] een rol speelt. Vernon [Lukas Haas] verpandt er zijn geweer vlak voor hij met Raw Dog [Paul Walker] en Randy [Kevin Rankin] een poging doet het methlab van Stanley [Norman Reedus] te beroven. Richard [Matt Dillon] arriveert met zijn kersverse bruid [Rachelle Lefevre] die hij achterlaat wanneer hij daar stuit op de verlovingsring van zijn eerste echtgenote [Pell James] die zes jaar geleden spoorloos verdween. Elvis-imitator Ricky Baldoski [Brendan Fraser] is platzak en laat zich inpalmen door een mysterieuze man [Sam Hennings] die hem roem en rijkdom belooft. Afgezien van een seksistische ondertoon is het scenario van Adam Minarovich amusant en vernuftig gestructureerd, maar Kramers regie is er eentje van de