Good Bye Lenin! (2003)

Schitterende tragikomedie, met een uitzonderlijk goed gevoel voor Duitse oostblok-nostalgie (ook wel Ostalgie genoemd). Het plot mag weliswaar een beetje vergezocht zijn, maar het wordt allemaal met zoveel enthousiasme gebracht, dat het in weze amper stoort. Ook de cast is om van te smullen, vooral de jonge Daniël Brühl is bijzonder goed en is wat mij betreft het grootste Duitse talent sinds Moritz Bleibtreu.

Het enige wat me vreselijk stoorde was het feit dat componist Yann Tiersen weinig moeite heeft gedaan om met een origineel klinkende score voor de dag te komen. Alle nummers ruiken naar Amélie Poulin, en op een gegeven moment herbruikt Tiersen zelfs doodleuk La Valse D'Amélie. Dat nummer is zo onherroepelijk aan Amélie verbonden dat je zonder pardon uit de flow van Good Bye Lenin getrokken wordt. Zonde hoor.

Ondanks dit schoonheidfoutje en een paar té lange scènes, blijft Lenin echter een film die gezien mag worden. En een goede kennis van de Wende maakt het er alleen maar leuker op.

Een aanrader: 4 sterren

Na de vele (voor een film die nog niet eens in de Nederlandse bioscopen is geweest) lovende kritieken op MM was ik zeer benieuwd naar deze film. Dus het kwam dan ook goed uit dat ik afgelopen week voor vier dagen in Berlijn was, waar ik dan ook de film gekocht heb (bij het enorme KaDeWe).

Maar dan nu over de film. Met de Berlijnse muur heb ik zelf niet zo veel (ik was drie toen hij viel), maar als je de achtergronden ervan weet hoeft dit eigenlijk ook niet voor deze film.

Het scenario vond ik prachtig (toch wel bizar verhaaltje zonder dat het storend gaat werken), ook hier weer wordt getoond dat een tragikomedie wel heel erg goed kan werken en één van de grootste dingen waar ik van onder de indruk was was de schitterende muziek. Dat deed me ook erg aan Amelié denken.

Verder zit de film vol met leuke typetjes (de vriend van Alex was echt schitterend) en erg leuke verwijzingen naar andere films.

Al met al een film die je boeit, amuseert en bij mij voora raakt. Ik merk dat de laatste tijd wel vaker dat sommige films me écht raken (de laatste keer was dit bij Tillsammans) en als een film dat bij mij weet voor elkaar te krijgen is ie heel erg goed.

Dus het oordeel van gotti: Hij is heel erg goed. Tot nu 4,5*, maar als ik hem weer terug ga zien kunen dit er wel eens 5 gaan worden...

Vermakelijke film. Vooral leuk sfeerbeeld van de tijd, paar erg sterke momenten (2001 in de bruiloft video, de Coca Cola reclame). Ik erger me alleen altijd aan het soort humor (wat je ook vaak in sitcoms ziet) wanneer een bepaald persoon iets niet mag weten, en waar er dan allerlei "komische" momenten ontstaan als anderen iets proberen te verbergen. "Zeg het nou maar gewoon..." denk ik dan de hele tijd. Vond het iets te lang duren, en iets te vergezocht allemaal. Ik ergerde me ook DOOD aan dat Matrix-shirt, echt belachelijk

maar goed verder prima vermaakt.

Het is een mooie film met een prettige positieve toon. Een warme film.

Ik had echter meer van de film verwacht.

Er was veel te glimlachen, doch echt hard gelachen heb ik niet. De Duitsers die achter me zaten lagen tien keer zo vaak in een deuk dan de rest van de zaal...

Veel grappen zaten tegen het flauwe aan.

Ik hoopte ook dat ze sneller de waarheid zouden zeggen tegen de moeder. Na het goede begin begon de film langzaamaan meer en meer in te zakken. Toen werd ineens het drama aspect en het gebeuren met de vader belangrijk. Daarvoor was het vooral een luchtige komedie. Vond het een plotse omslag. Daarna herstelde de film zich niet meer. Inclusief een tam einde.

Mooie film, maar niet de topper die ik verwacht had. De film is op maat gemaakt voor de Duitsers. Zij zullen nostalgisch en emotioneel betrokken naar de film kijken. Meer dan wij met de beste wil kunnen zijn.

Ik verbaas me dus zeer over de hoogstemmers hier. Toevallig veel mensen die dicht bij de landsgrens wonen...??

(Het Matrix shirt waar Jordy het over had is volgens mij geen Matrix shirt. Het waren geen cijfertjes maar woorden in allerlei talen.)

Hele fijne film.

Leuk verhaal dat, hoewel ietwat vergezocht, erg geloofwaardig is en bovendien niet verveelt.

Veel snelle scenes, genoeg humor 2001, de bewoners in de flat die bijna jaloers zijn, dat zij wèl weten dat de Wende geweest is zorgen voor prettige komische momenten.

Naar het einde toe wordt de film dramatischer en emotioneel, wat prima gedaan is en bij mijzelf ook enigszins een brok in de keel bezorgde. Muziek is ook prachtig, hoewel het hergebruik van La Valse d'Amelie onvergeeflijk is.

Even een reactie op de voorgaande pagina's.

Ook mij is het Matrix-shirt niet opgevallen.

En FK: Het lijkt me wel erg duidelijk dat de moeder bij het laatste videofilmpje al weet wat er gebeurd is. Dat heeft ze van Lara gehoord aan haar bed.

Goede film, maar toch een lichte tegenvaller. Misschien omdat ik er inmiddels al teveel van gehoord had (het plot is natuurlijk pas echt een klapper als het onverwacht uit de lucht komt vallen), maar ik vond ook dat er teveel van het ene probleem naar het andere werd gehuppeld de zoektocht naar de augurken, vervolgens de zoektocht naar goed filmmateriaal, dan weer de coca-cola-vlag, dan weer de zeppelin, dan weer de onverwachte wandeling van Alex' moeder wat de film nogal incoherent maakte. Daartegenover stonden vele mooie en aangrijpende scènes. Al met al een 3,5*.

Net gezien, en zoals velen dacht ik dadelijk aan Amélie. Niet enkel de muziek, maar ook de aard van de film leunt zeer dicht bij Amélie aan. Op zich best wel positief, maar het geheel straalde toch minder passie uit dan voorgenoemde.

Het verhaaltje is schattig en leuk om volgen. Heb me best vermaakt, tot het arriveren van de Lenin scene. Naar mijn insziens een mooie afsluiter, maar niet zo volgens de regisseur. Het hele ding begint terug van voor af aan, en de geloofwaardigheid komt helemaal op de helling te staan (de moeder had het nu toch echt wel mogen doorhebben, zeker met Alex' trieste poging om het later uit te leggen). Daarna vervalt de film is een soort van melig drama, dat enkel door goeie acteerprestaties half gered kan worden.

Het Matrix shirt duid enkel op slechte smaak van de monteur, iets wat volgens mij volledig gerechtvaardigd was

Eerste 90 minuten waar zeer aangenaam, hoewel niet overweldigend. Het laatste half uur was maar een trieste zaak. Toch nog 3*

Erg aangenaam filmpje. Soms erg grappig Alex die helemaal "ingegipst" uit bad probeert te komen en soms erg mooi (laatste scène natuurlijk). Hij wordt zelfs even spannend op het moment dat de uiterst labiele moeder op avontuur gaat. Maar imo stak de muziek er toch bovenuit, ik moet dringend Amélie opnieuw zien bedenk ik me nu. Puike prestatie van de acteurs ook. 4*

Zeer goede film.

De dramatische, komische en maatschappijkritische zijn perfect in evenwicht. Mooi, origineel verhaal.

De film is ook een soort verwerkingsfilm voor voormalige DDR-inwoners. En dat is bedoeld als compliment. In een heel erg toegankelijke film krijgen zowel nostalgie naar Oost-Duitsland als schaamte om het verleden op een schitterende manier een plaats.

Erg sterk.

4.5*

Kom er net vandaan (ik had de hele zaal voor mezelf!).

Weer eens Comptine d'Un Autre Été gehoord. zucht. (wanneer ze naar hun datja terugkeren).

Wat me is opgevallen aan de film:
Het gaat over het saaiste land ter wereld (Duitsland), tijdens het saaiste decennium allertijden (eind jaren '80, begin '90), onder het systeem dat je leven nóg saaier wil maken (het communisme). Deze aspecten kun je heel goed terug zien in de lelijke kleren die ze dragen, de grauwe kleuren op straat, de uitgaansgelegenheden en vooral: de mensen. Dan heb ik het met name over die oud-directeur van het instituut waar Alex' moeder op zat (Michael Gwisdek volgens mij): volledig geïsoleerd van de buitenwereld, achtergelaten met zijn sterke drank en zijn stoffige boeken. En natuurlijk de eerste Duitser in de ruimte die zijn brood voortaan als taxichauffeur moet verdienen. Allebei slachtoffers van de 'westenwind' en het willen vergeten van alles wat 'DDR' was. Indrukwekkend...

En dan de zinspeling op de socialistische utopie: hoe Alex in zijn spelletje eigenlijk keer op keer laat zien hoe de DDR had 'kunnen' zijn, hoe het kapitalisme uit jaloezie voor de 'onmaterialistische' wereld in het Oosten volledig in elkaar stort. Ik schaterde van het lachen bij de scène waarin Alex' moeder de Coca Cola - billboard opmerkt (zoals gezegd, ik was alleen in de zaal dus had ik de mogelijkheid om te 'schateren') en de hilarische gevolgen daarvan.

Ja, dit was dus een film over de saaist mogelijke era uit de wereldgeschiedenis... Vandaar dat ik hem zo goed vond.
4*

P.S. Een andere leuke scène was die waarin de DDR'ers voor het eerst naar het westen mogen en dan meteen naar zo'n sexshop gaan. Je ziet dan jong en oud met opengesperde ogen naar een pornofilm kijken .

Hele mooie, indrukwekkende film met een goede combinatie tussen drama en comedy. Erg goed opgebouwd ook, zodat de film niet 'inzakt' na een tijdje, maar dat je geboeid blijft kijken.

4* (misschien later naar 4.5*)

Gestern endlich gesehen.

Ik heb met tamelijk rare verwachtingen zitten kijken omdat ik dacht dat het een komedie was en inderdaad deed de film af en toe pogingen dat te zijn met het voorliegen van de moeder.

Dat vind ik ook de zwakte van de film, en ik vind net als bijv. Goodfella dat het midden daardoor vrij zwak is. Bovendien geloof ik dat deel simpelweg niet: de dokter zegt dat opwinding vermeden moet worden. Als er 15.000 Westduitsers in Berlin-Mitte komen wonen is dat net zo goed opwindend als wanneer dat eigenlijk een hereniging betekent. Daar kun je natuurlijk tegenin brengen dat de interpretatie van de woorden van de dokter Alex' interpretatie was, maar daar wil ik dan wel in kunnen meegaan. Ik vond dat de film teveel bleef hangen in die gimmick.

Tegelijkertijd vond ik het een vaardig gemaakt drama met een fijne niet-glamoureuze hoofdpersoon. Ik ben het ermee eens dat je de journaalberichtjes die Alex en Dennis maken ook kan zien als een commentaar op de constante censuur die werd toegepast in de Oostbloklanden en Noordkorea nog altijd.

Het echte drama was dan toch die moeder, maar dat daagde pas aan het einde. Zij heeft immers al die jaren geleefd in dat dilemma. Jarenlang is ze de perfecte modelDDRburger geweest maar dat blijkt volkomen onwillig geweest te zijn. Ze was eigenlijk te laf om haar man te volgen met de kinderen uit een (volkomen terechte (ik kan het weten want ik ben tussen mijn 6e en 14e jaar zo'n vijf keer in de DDR geweest)) angst uitgekotst te worden door die maatschappij maar er nog wel te moeten wonen. Dan maar aanpassen, dan maar perfect aanpassen, dan maar modelburger. Krijgen je kinderen tenminste ook wat kansen.

Maar dat is een boodschap die de film pas aan het einde uitdraagt (of die ik er dán tenminste pas in kan lezen).

Ook de ostalgie van de medeflatgenoten herken ik. De mensen in de voormalige DDR leefden weliswaar in die volkomen repressieve maatschappij zonder werkelijke vrijheid maar er was voor iedereen werk, er werd niet ingebroken en de augurken waren betaalbaar.

De muziek trok ik niet. Haalde me uit de film, die Amélie-imitatie.

Aardige film maar wel eentje waar ik stiekum toch wel iets meer van verwacht had. Er zijn toch enkele punten waardoor deze film bij mij niet echt tot de toppers zal gaan behoren. Ten eerste is het plot toch wat raar en niet echt zo geloofwaardig, dat hoeft op zich niet zo'n probleem te zijn, alleen drama werkt bij mij vaak toch beter met een ietwat realistischer verhaal. Daarbij komt dat ik de emoties in de film toch vaak wat onderkoeld vind. Niet zo raar want het blijft natuurlijk een duitse film en duitsers staan nou niet echt bekend om hun open emoties en humor. Veel meer dan een glimlach leverde deze film mij niet op en het einde wat heel mooi en intiem had kunnen zijn ontaarde uiteindelijk in een mij toch iets te bombastisch geheel.
Visueel is de film aardig al had ik het leuker gevonden als er wat meer mooie scenes in hadden gezeten zoals die met de helicopter en het vuurwerk op het dak. Jammer genoeg vervalt de film te vaak in Coca Cola, Ikea, BMW, Trabant cliches. Regelmatig nog vrij idioot versneld ook.
Nu is de film niet geheel kommer en kwel hoor! De acteerprestaties waren zeer degelijk en de film kent een paar geweldige bijrollen.
Het subplot waarin Alex samen met zijn maatje zijn droom DDR republiek verwezelijkt vond ik erg mooi gedaan. Mooi ook om te zien hoe al de mensen die hem liefhebben hem tijdens zijn laatste "voorstelling" zitten aan te staren en zijn droom levend houden.
Misschien dat als ik het van dichtbij allemaal had meegemaakt deze film mij meer zou kunnen aangrijpen. Maar als Jan Kaas die in 1989 vanaf de zijlijn heeft staan toekijken kom ik niet verder dan 3.5*

Leuke film inderdaad die mij net zoals vele hier erg deed denken aan Amelie: De steeds terugkerende muziek, het intro van de hoofdrolspelers. Leuk element.

De film bevat een interessant en best wel origineel verhaal dat gespaard blijft van clichès. Er wordt weinig aandacht besteed aan het herzien van de vader, moeder krijgt uiteindelijk niet de waarheid te horen, niet van haar zoon maar ook niet van iemand anders, die zijn mond voorbij praat

Humor is ook volop aanwezig, vooral de scène waarin Alex
de voormalige DDR verlaat is leuk, maar ook de vermindere grenscontrole wordt leuk in beeld gebracht. Met een aan zijn kont krabbende Alex als voorbeeld

Enige nadeel is dat de film op zijn laatst onnodig wat dramatisch wordt en dat ik me steeds meer ging storen aan Alex die zijn moeder steeds maar voor het lapje hield 4*

Bijzonder uitgangspunt, maar van deze film had ik toch wel wat meer verwacht. Vooral naar het einde toe verwaterd de film wat. Eigenlijk had de voorbijvliegende Lenin een perfecte slotscene geweest... Mooie muziek verder van Tiersen, al vond ik hem in Amelie beter op dreef.

3*.

Hele leuke film. Vol met humor en een hoop sarcasme. Met een hele leuke rol van Daniel Bruhl. De film zet de hele vroegere Duitse maatschappij te kakken. Dat comagedoe klopte voor de zoveelte keer voor geen meter, maarja, dat zijn films.
De film is ook niet altijd grappig bedoeld weant het begin is nogal schrijnend met die opstand.

Ook vond ik die zuster erg leuk en dat met die coca cola spandoek en die helicopter die dat lenin beeld door de straat sleept.

Gewoon een klassieker met verschillende gernes en nog een stukje geschiedenis.

5,0*

Ik heb deze film wat jaartjes terug bij de Duitse les gezien en was wel een vermakelijke film om te zien. Die Brühl speelt heel goed en dat hele gedoe met die ma van 'm die in coma is geraakt en weer ontwaakt en die Brühl die alle zeilen moet bijzetten dat zij niks merkt. Er wordt zo ook een leuke kijk gegeven op de scheiding tussen Oost- en West Duitsland.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Wel, prima casting hoor. Daniel Brühl zet hier een fenomenale Alex neer.
Zoals mijn voorganger zei, veel subtiele humor die net subtiel genoeg is zodat de eigenlijke ernst van de situatie bewaard blijft.

Prachtig is ook die scène waarin het standbeeld van Lenin de hand lijkt te reiken aan Alex zijn moeder. De muziek daaronder was tevens geweldig.

4*

Heel merkwaardig dit verhaal dat als drama moet worden aanzien, al was het maar om de scheur in een gezin, maar ook heel wat originele, komische situaties bevat alsook heel wat tederheid.

Eigenlijk een curiositeit, deze film, omwille van het sociaal politiek gebeuren.

Hebben we die muur en de sloping ervan ooit vanuit dit perspectief bekeken ?

Terug naar de film zelf : goed camerawerk, beste verteltrant, tikje langdradig en goede acteurs.

Geen meesterwerk wellicht, toch een aanrader.

Duitse film in de gaten houden.

Film ontbeert overtuigingskracht

Het idee is best aardig alleen de uitwerking doet de film de das om. Het wordt nergens overtuigend gebracht en ik miste een flinke dosis passie.

De meeste personages waren kartonnen borden, ontzettend oppervlakkig en weinig interessant. Zelfs een van de hoofdpersonen, de moeder, wordt nooit echt een mens in deze film. Hierdoor is het drama vooral erg melig en weet daardoor geen snaar te raken, laat staan de juiste. Alleen Alex is iets beter, geloofwaardiger uitgediept, maar Daniel Bruhl overtuigd ook lang niet altijd in zijn rol .

De film gaat uit van een leuk idee, maar ook op het verhalende vlak komt de film ook flink tekort. De boodschap die de film probeert uit te dragen komt nauwelijks uit de verf en moet aangevult worden door een op de meest vreemde momenten ingezette voice-over, die moet redden wat er te redden valt. Lukt dus niet.

Toch viel er wel wat te genieten. Een aantal losse scenes sprongen eruit. De scene met dat vliegende Lenin beeld bijvoorbeeld en die scenes met al die voor mevrouw zulke vreemde mensen op straat waren wel genietbaar. Na de helikopter scene had de film trouwens kunnen en misschien zelfs moeten eindigen, want wat daarna volgde was simpelweg ongeloofwaardig en overbodig. De nieuwsuitzendingen waren wel erg sterk.

Concluderend een flinke teleurstelling. Dit drama komt niet veel verder dan meligheid en weet nooit te overtuigen. Het uitgangspunt is wel leuk bedacht maar er wordt op een enkele scene na te weinig mee gedaan.

Tragikomedies is een van mijn favoriete soorten van humor. Het is realistisch en daardoor bij vlagen herkenbaar. Good Bye Lenin! beheerst dit subhumorgenre perfect en vergeet niet een prima verdeling te maken tussen het drama en leedvermaak dat Alex allemaal overkomt.

De premisse van een moeder die na een coma in de DDR-waan moet worden gehouden, klinkt ongeloofwaardig, maar ik ging er helemaal mee in. Het is namelijk een origineel concept en het wordt uitstekend uitgevoerd door de overtuigende DDR-sfeer, die onbedoeld een soort nostalgisch gevoel bij me oproepte, ondanks dat ik nooit met het communisme bekend ben geweest. En of de sfeer nog niet top genoeg was, hij wordt nog eens verhoogd door muziek van Yann Tiersen .

Eigenlijk heeft Good Bye Lenin! alles mee: vijf sterren van mijn kant dus!

Aardig Duits drama (nu natuurlijk weer actueel omdat het precies 20 jaar geleden was dat de DDR viel) met hier en daar wat komische noten en een goede rol van Daniel Brühl. De film duurt echter wat te lang waardoor er ook redelijk wat saaie stukken in zaten. Het einde was best mooi en ook goed.

Deze film vandaag herzien ihk van de herdenking van de val van de Berlijnse Muur 20 jaar geleden, voor mij nog altijd de belangrijkste politieke gebeurtenis in de 2e helft van de 20ste eeuw. De nieuwe kijkbeurt leverde voor mij helaas geen boeiende film op en ik vond het verhaal ook enigszins absurd. Ook vraag ik mij af wat de houdbaarheid van deze film in de toekomst zal zijn, Zou de jonge Duitse generatie over 20 jaar zich nog wel interesseren hoe het destijds in de DDR was. Velen zullen het misschien niet eens meer weten. Mensen vergeten snel. Daarom denk ik dat deze film snel gedateerd zal raken. Deze film had niettemin wel enkele mooie scènes, vooral die scène waarin we het beeld van Lenin aan een helicopter in de lucht zagen zweven, de hand wijzend naar de moeder van Alex. Voor mij was dit verreweg de beste scène van deze voor mij toch enigszins teleurstellende film.

3,0*

Geloof mij maar, blijft keer op keer een heerlijke en veelzijdige film. Kan me niet voorstellen dat het einde van de woelige 75 jaar van de eeuw waarin Duitsland alles meemaakte beter verfilmd had kunnen worden.

Leuke film die (bij mij) vooral scoort omwille van z'n geschiedkundige 'waarde'. De DDR, de trabantjes, de val van de Muur...melancholie.

Verhaaltje is leuk natuurlijk. DDR moedertjes raakt in coma en ontwaakt pas na de val van de muur. Om haar hart te sparen besluit zoonlief haar voor te liegen dat er niks veranderd is en besluit iedereen in z'n plannetje te betrekken (zus en vriendje, z'n lief, de buren...). Was mooi om zien hoe hij steeds meer in de problemen kwam om z'n verhaal staande te houden. Geweldige stukjes telkens hij samen met z'n collega/amateur-regisseur nieuwsuitzendingen opneemt om die dan aan z'n moeder te kunnen tonen.

Duurde misschien allemaal net iets te lang, had ook net iets meer humor verwacht, want al bij al blijft dit toch eerder een tragi-komedie met meer tragedie dan komedie.

Toch een aardige wegkijker.

Bijzonder, origineel, komisch en ontroerend.

Good Bye Lenin is een geweldige film. Het scenario was voor mij vrij nieuw, erg leuk en grappig bedacht, ook zeer goed uitgewerkt!

De film zet een mooi sfeertje neer, de beelden zijn erg mooi geschoten en de film vond ik ook bijzonder goed gemonteerd. Laat ik het erop houden, dat ik dingen herkenden ''Oh, zo hebben ze dat gemonteerd'' en dan heb ik er ook meer begrip voor en valt het (voor mij) meer op.

Heb de film meer als drama dan komedie gezien, de weinige grappen die erin zaten, waren wel erg leuk (de vriend van Alex, met ''zijn eigen speelfilm''). Erg leuke film, blij dat ik hem aangeschaft.

3,5 ster!

Good Bye Lenin!

Aardig filmpje waar je niet te veel bij na hoeft te denken. Toch zit de film nog wel met een aantal minpunten waardoor je niet optimaal kan genieten.

Kijk het uitgangspunt van de film is formidabel (een moeder die strijdt voor de DDR raakt in coma en wordt wakker als de muur is gevallen. Het moet echter voorkomen worden dat ze daar achter komt want dan raakt ze in shock en heeft ze weer kans op een hartaanval), maar moet dat 120 minuten duren. Op een gegeven moment is het feelgood sfeertje er af, en begon ik mezelf te ergeren want, waarom moet het in hemelsnaam zo lang duren. De film komt op een punt en dan zie je gewoon helemaal niks nieuws meer. Dat is zeer jammer want hadden ze deze film in 80 minuten geschoten had ik er zeker een punt bij gedaan.

De acteurs zijn stuk voor stuk even goed er springt eigenlijk niet echt iemand uit op zijn kunnen.

Kortom ik heb veel moeten lachen maar na een tijdje moest ik huilen om de speelduur, de film bracht gewoon weg niks nieuws meer. Kijk ik kan best trage films waarderen recent The American nog, maar laat dan de emotie van iemand zien maar kom niet met tien keer hetzelfde riedeltje, en dan al helemaal niet in een feelgood film. Deze film is leuk voor 1 keer maar daar blijft het bij mij bij. 3 sterren

Leuke film. Meerdere malen gekeken voor Duits op de middelbare school en hij ging toch niet echt vervelen. Vooral interessant vanwege het geschiedkundige kader waarin het wordt geplaatst.

4*

Interessant verhaal, redelijk uitgewerkt, hoewel de film inderdaad aan geloofwaardigheid in het laatste uur wat inboet. Deze film moet het vooral hebben van zijn sfeer, de historische beelden, de muziek en de sterke hoofdpersonen.

Eigenaardig ook om te zien dat je aspecten uit het verleden kan relativeren om ze in een ander daglicht te stellen. Een aardig sociaal experiment lijkt me.

Ik kan eerlijk gezegd de genialiteit van deze film niet ontdekken.

Heb me geërgerd aan de gehele cast, en dat zorgde ervoor dat ik de film ook weinig aan vond.

Ik zat meer op de acteurs te letten (lees: ergeren) dan wat ik beter had kunnen doen, namelijk het verhaal volgen.

Al moet ik zeggen dat ik geen grap heb kunnen ontdekken, dus het genre komedie en de beschrijving op de achterkant van mijn DVD, die zelfs het woord hilarisch noemt, zijn totaal misplaatst.

Ik vond hier echt weinig aan, maar geef de film over een tijd nog wel een kans.

Voor nu echt niet meer dan 2 sterren, ik zou niet weten waar ik die vandaan moet halen.